De hoes van 'Ziggy Stardust' Beeld RV
De hoes van 'Ziggy Stardust'Beeld RV

Recensie50 jaar 'Ziggy Stardust'

Dit schreef Humo in 1972 over ‘Ziggy Stardust’: ‘Er bestaat een kleine hoop dat Bowie wat bekendheid zal krijgen bij een Groter Publiek’

Op 16 juni 1972 bracht David Bowie zijn vijfde album ‘The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars’ uit. Onze recensent Karel De Knagger schreef er in die dagen dit over: ‘Bloedheet aanbevolen.’

Redactie

Nu zijn single ‘Starman’ eindelijk aan het doordringen is op de hitladders, bestaat er een kleine hoop dat de naam David Bowie eindelijk wat bekendheid zal krijgen bij een Groter Publiek en dat zijn nieuwe elpee ‘Ziggy Stardust and the Spiders From Mars’ het ook een beetje zal gaan maken. Want dat wordt verdorie toch wel tijd. De vorige elpee van de fraaie, op de binnenhoes enigszins op Clockwork Orange’s Alex lijkende Bowie, ‘Hunky Dory’, was al een in deze contreien sterk onderschat meesterwerkje, en met ‘Ziggy Stardust’ maakt hij ten overvloede duidelijk dat het toen geen uitschieter was.

De basisingrediënten op ‘Ziggy Stardust’ zullen de Bowie-fans vertrouwd voorkomen: de ruimte waarmee deze Engelse jongen al sinds zijn eerste hitsingle (‘Space Oddity’) bezig is, speelt ook híer een overheersende rol, en de sound wordt opnieuw neergezet door de knappe Mick Ronson, Mick Woodmansey en Trevor Bolder. Het grootste verschil is dat de toon van ‘Stardust’ wat ernstiger is, de parodieën op Dylan en The Velvet Underground maken plaats voor haast autobiografische songs waarin Bowies rol als een rock-’n-rollstar (‘Star’) en zijn homofilie en liefde voor fraaie vrouwenkleren (‘Lady Stardust') worden bezongen. Trouwens, de hele plaat is wat teksten betreft veel sensueler en seksueler dan de voorgangers, gaat minder sterk de filosofische kant op.

Dat betekent natuurlijk niet dat Bowie nu opeens een plaat voor teenieboppertjes heeft gemaak, want daarvoor blijven de teksten natuurlijk toch veel te vol met allerlei niet zo eenvoudige insinuaties en innuendo’s.

Muzikaal is het allemaal niet zo ingewikkeld, want Bowie maakt eigenlijk heel rechtdoorzeese rockmuziek die muurvast in elkaar zit, hoewel het aan zijn een heel eigen stempel dragende melodieën wel even wennen is.

Maar juist die combinatie van oersterke, knappe teksten en degelijke, ferme muziek maakt van deze nieuwe Bowie opnieuw een plaat die in geen enkele serieuze discotheek zou mogen ontbreken. Al was het maar voor nummers als het naar een magistrale climax toewerkende ‘Five Years’, de felle titelsong ‘Ziggy Stardust’ en het erg mooie ‘Rock ‘n Roll Suicide’. Bloedheet aanbevolen.

Lees ook:

‘De jaren negentig waren niet zo’n geweldige tijd voor muziek’: Spiritualized over 25 jaar ‘Ladies and Gentlemen We Are Floating in Space’

Dana Gillespie: ‘Ik was 14 toen ik met David Bowie sliep. Ben ik voor het leven getekend? Nee, het was fun’

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234