null Beeld Beastie Boys
Beeld Beastie Boys

35 jaar'Licensed to Ill' van Beastie Boys

Dit vond (pdw) 35 jaar geleden van ‘Licensed to Ill’ van Beastie Boys: ‘Het klinkt als ochtendpis die tegen je terugkaatst en dat stemt ons heel vrolijk’

Bent u ooit ‘s morgens maar de badkamer gerend, de ochtendplas ongeduldig in de broek, om er, met wat bijna als een duiksprong kan omschreven worden, het bevrijdende porselein op te zoeken? Als u dat de afgelopen vriesdagen ook hebt gedaan, is de kans groot dat u met een hardnekkige ijslaag werd geconfronteerd, die de eerste drie seconden alles stuurs weigert en, zij het met verminderde kracht en precisie, gewoon terugstuurt. Een mooi begin van de werkdag : tegen uzelf staan aanzeiken. Over dergelijke ongemakken des levens buigen de Beastie Boys, blanke rappers uit New York, zich voortdurend.

De Beastie Boys zijn volstrekt uniek. Niet omdat ze blank zijn en zulks in de wondere wereld der rap zelden voorkomt. Ook niet omdat ze, in tegenstelling tot de meeste van hun zwarte collega’s, geen enkele boodschap of waarschuwing te verkondigen hebben, of het zou ‘We don’t give a vierletterwoord!’ moeten zijn. Ze zijn gewoon te nemen of te laten. En hoe: de legende zegt dat deze drie varkens nu zelfs in de ordinairste frituren de toegang wordt geweigerd, en zelf beweren ze dat, wie op een avond niet minstens twee keer z’n maag heeft leeggekotst, niet echt dronken is geweest. Deze vrolijke levenshouding ligt diep in de groef van ‘Licensed to IlI’ gebakken.

Wie de plaat in één ruk en loeihard tot zich neemt, wordt meegesleurd in donkere stegen waar men blij en ongedwongen alles voor elkander doet wat een kort verblijf in een medische inrichting kan opleveren. De Beastie Boys storten zich op een rap als miliciens op de kantine. Clichés worden niet geschuwd (die zijn het genre eigen), er wordt gejat als de raven (‘Time to Get IIl’ bevat stukken van Creedence hun ‘Down by the River’ en ergens meende ik een gitaarlick te horen die iets onbeschrijfelijks met Vivaldi heeft gedaan) en hier en daar bezondigen ze zich ook aan het ‘wij zijn de besten, de rest sucks’-syndroom dat vrijwel alle rapplaten teistert.

Maar er wordt ook behoorlijk wat afgelachen en schuine moppen verteld en in plassen lauw bier gerold en gewoon maar wat tegen de beat aan gejoeld, kortom : ze herinneren ons aan onze vrolijke jeugdjaren. Net zoals Run DMC doen Beastie Boys een geslaagde poging om de rap uit de onderhand uitgemolken funk- en discohoek te halen door er een gezonde dosis rock’n roll aan toe te voegen. Dat siert hen niet alleen, dat levert hen ook een boel krediet op. Iets wat de meeste rappers na twee songs al verliezen en wat ik in geen enkele bank meer kan krijgen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234