Alex Turner (Arctic Monkeys), Anderson .Paak, Liam Gallagher (Oasis)Beeld Alex Vanhee en Gie Knaeps

Rock Werchter

Dit zijn de 20 beste Rock Werchter concerten van de afgelopen twintig jaar

Een lijstje met de 20 allerbeste concerten van de laatste 20 jaar Rock Werchter? Een compleet onmogelijke, bijna bespottelijk moeilijke opdracht, in acht genomen dat er de voorbije twee decennia naar schatting 10.891 acts geprogrammeerd stonden en dat alcohol, ook indien in plastic bekers geschonken, hersencellen doodt. Maar als de toekomst onzeker is, kijkt een mens al eens graag naar het verleden. We herlazen twintig jaar Humo-festivalverslaggeving en telden de jaarringen van ons kippenvel: een poging tot een valabele Top-20.

20. The White Stripes (2002)

Het meest gebalde concert dat jaar: een uur pure, rauwe Flintstonesrock. Meg drumde zoals Jack zong en gitaar speelde: alleen gebruik makend van de meest elementaire riffs en ritmes uit vijftig jaar rockgeschiedenis. We hoorden een fantastisch ‘Hotel Yorba’, een onsterfelijke versie van Dolly Partons ‘Jolene’, en een live nog ruiger dan op plaat klinkend ‘Fell in Love With a Girl’.

The White Stripes, Werchter 2002Beeld Gie Knaeps

19. LCD Soundsystem (2007)

Spanning opbouwen, naar climaxen toewerken en splinternieuwe popsongs in elkaar knutselen met flarden Donna Summer, een batterij cowbells (‘Us vs Them’) en Terry Riley-minimalisme (‘All My Friends’): dat kunnen James Murphy en vrienden als geen ander, en ze toonden dat talent bijzonder indrukwekkend in de Marquee in 2008. Telkens wanneer je dacht ‘Dit moet het zijn!’, gooiden ze er nog een laagje bij, splitsten ze hun beats, gingen ze net nog driester de bocht in of improviseerden ze een mini-percussie-orgietje, zodat het hoogtepunt nog telkens net even uitgesteld werd. Lékker!

Ook geweldig in 2007: de Beastie Boys in de Marquee, een optreden zo stomend en tot woest dansend dwingend dat het twee keer moest worden stilgelegd, uit vrees dat het er ongelukken van zouden komen.

Rock Werchter 2010 LCD Soundsystem Pyramid MarqueeBeeld © Marc Gysens

18. Bloc Party (2005)

Wat een deel van het Werchter-publiek in 2005 overhad om een glimp van de jonge Britse helden (‘Silent Alarm’, hun meer dan puike debuut, was toen amper enkele maanden uit) te kunnen opvangen, grensde aan het onbeschrijflijke. Terwijl tientallen fans die achteraan stonden toch tot bij het podium probeerden te geraken, werd vooraan in de Marquee een puree van geplette tieners op een bedje van fijngemalen crowdsurfers geserveerd. Om maar te zeggen: het was een uur om nooit meer te vergeten, één waarbij de houten planken van de Pyramid Marquee finaal uit hun hengsels gedanst en gesprongen werden. Kele Okereke was toen heel even de beste frontman van het festival. Andere tijden!

Zeer vergelijkbare taferelen bij Franz Ferdinand in 2004 en Goose in 2007.

Werchter 2005Beeld Gie Knaeps

17. Queens of the Stone Age (2002) & (2003)

In 2002 bliezen de met Dave Grohl versterkte Queens iedereen van het podium, een jaar later lukte het hen zelfs zonder Grohl. Zijn vervanger – duidelijk geen man van veel woorden, laat staan lettergrepen – hakte zich met het savoir vivre van een Neanderthaler een weg doorheen zijn drumstel, en ook met halftijdse Queen Mark Lanegan was het in die tijd kwaad kersen eten: hij keek de wei in met de blik van iemand die net een vers kinderlijkje in een flightcase had versneden. Intussen joegen Josh Homme en Nick Oliveri een stel moordsongs als ‘Go with the Flow’, ‘Sky Is Fallin’’, ‘Regular John’ en een dodelijke coctail ‘No One Knows/Feel Good Hit of the Summer’ over de wei. QOTSA waren ook op Rock Werchter in 2001, 2005, 2007, 2011 en 2018, en stelden eigenlijk zelden teleur. Maar volgens ooggetuigenverslagen waren ze vooral dié twee jaar maximum rock-‘n-roll.

werchter 2002Beeld Gie Knaeps

16. Metallica (2009)

Uit de review van toen: ‘O nee, niet wéér Metallica! Dat was eerlijk gezegd onze eerste gedachte toen we hoorden dat de heren Hetfield, Ulrich, Hammett en Trujillo opnieuw Werchter mochten afsluiten: noch bij hun laatste doortocht op Werchter, noch op de jongste Pukkelpop klonken ze bepaald fris. Maar zie: wie Metallica op Werchter 2009 aan het werk zag, kon niet anders dan bevestigen dat dit de totaal terechte topact van het festival was. Er werd strak en snedig gespeeld, de setlist was sterk en gevarieerd en er ontplofte geregeld al eens een dikke fusée om ‘amai!’ tegen te zeggen. Amai!’

Metallica rock werchter 2009Beeld Alex Vanhee

15. Radiohead (2017)

Time waits for no-one. Dit was de vijfde passage van Radiohead op Rock Werchter, maar de eerste keer met hier en daar al wat grijze haren en in het geval van Thom Yorke de eerste keer als kersverse weduwnaar en alleenstaande vader. De mix van zalven en slaan, crowdpleasen en dwarsliggen die Radiohead op plaat toepassen, was die vrijdag in 2017 ook voelbaar op het podium. En als wilden ze bewijzen hoe eigenzinnig en onvoorspelbaar ze nog steeds zijn, begonnen ze hun set acht minuten te vroég – nog nooit vertoond op Werchter.

Er was heel wat om blij mee te zijn: ‘Pyramid Song’, ‘Bloom’ en ‘Everything in its Right Place’. ‘All I Need’, ‘Let Down’, ‘Airbag’ én ‘No Surprises’, waarvoor dank. ‘Paranoid Android’ was een genot, ‘Nude’ ook. En van de zeven bisnummers (waaronder een potent ‘My Iron Lung’) was ‘Karma Police’ voorspelbaar maar niet minder in dank aanvaard het hoogtepunt, dusdanig meegebruld door het publiek dat Thom het opnieuw opstartte.

Hail to the chiefs, al was het maar omdat ze, altijd al en nu meer dan ooit, ons op de beste momenten murw slaan met louter eigenzinnige muziek, zonder demagogie, zonder stunts of explosies, zonder de clichématige frontmen die we te vaak zien. Er zijn duizend onderling inwisselbare rockgroepen – er is maar één Radiohead.

radiohead werchter 2017Beeld Humo

14. PJ Harvey (2016)

Zo ongeveer na elke plaat kwam PJ Harvey langs in Werchter, en nooit ging ze weer weg voor iedereen verliefd was. Het vaakst preachen we nog over haar passage van 2016, wegens van een krankjorumme schoonheid. Zó goed stonden de sterren vooraf nochtans niet: met ‘The Hope Six Demolition Project’ had ze een jong uit het nest geduwd dat zich aanvankelijk moeilijk liet kennen. Maar wie vaak genoeg ‘Play it again, Sam!’ geroepen had naar z’n stereotoren - já, wij hebben nog een stereotoren, en já, hij heet Sam - had de plaat van het jaar ontdekt, en niet veel later dus ook het concert van 2016. ‘Engagement wordt schoonheid, schoonheid wordt engagement’: het is dat Conner Rousseau die zin al gerepeteerd heeft voor z’n volgende interview, anders hadden we ‘m hier gebruikt om te beschrijven hoe PJ Harvey ons toen hertimmerde. Een nieuwe laklaag op onze innerlijke BMW-spoiler, verdomme. Op 2 juli 2016 liepen wij The Barn uit en een dierenasiel binnen. We adopteerden er twee zachtaardige kraanvogels. Polly en Jean stellen het nog steeds uitstekend.

PJ Harvey 2 july 2016 Rock Werchter festival photo: Alex VanheeBeeld Alex Vanhee

13. Oasis (2009)

Liam en Noel Gallagher op hetzelfde podium?! Wat anno 2020 voor geen geld ter wereld mogelijk is, kostte in 2009 slechts 75 euro. Oasis zette zijn tweede en laatste optreden op Rock Werchter in met – hoe anders? – ‘Rock ’n Roll Star’. Liam droeg een groene parka en sneerde met de handen op de rug. Noel zong, met een brede glimlach zowaar, ‘Don’t Look Back In Anger’ en geheel Rotselaar leek mee te zingen. Oasis eindigde de avond met ‘I Am The Walrus’, de cover waarmee het allemaal begon, in een zweterig kot in Manchester. ‘Je was goed, maar niet zo goed als wij,’ snauwde Liam op z’n Liams en hij sprong van het podium. Hij vroeg een sigaret aan een fan op de eerste rij en keek genietend naar zijn band die de set afsloot. Oasis ging geen twee maanden later uit elkaar.

Rock Werchter 2009Beeld Gie Knaeps

12. Grace Jones (2009)

De Franse taal heeft ze tot een volstrekt eigen variant verbasterd, en aan haar bindteksten kregen we bijgevolg kop noch staart, maar verder was er op de performance van 2009, voor een dolle Marquee, waarlijk niks aan te merken. ’t Was van zo’n verbluffende visualiteit dat men bij de verkleedpartijen (na élk nummer), het paaldansen, het schudden van strakke billen of het draaien van de hoelahoep (tijdens ‘Slave to the Rhythm’) bijna de muziek zou vergeten – terwijl de toen 61-jarige diva zich toch moeiteloos door haar klassiekers, een paar covers (‘La vie en rose’, ‘Love Is the Drug’) en een koppel toen nog nieuwe nummers werkte. Bijgestaan door een anonieme, enigszins in het schemerdonker opererende maar verbluffende begeleidingsband. Quelle femme! Hét hoogtepunt van Rock Werchter 2009.

WERCHTER, 04/07/ 2009 ROCK WERCHTER/DAG3/ GRACE JONESBeeld PHOTONEWS

11. Nick Cave (2018)

Nick Cave stond – in diverse decennia en gemoedstoestanden, en met verschillende begeleidingsbands om zich heen – alles samen 7 keer op Rock Werchter. Vooral de laatste keer werd dat een display van durf, charisma en superieur je m’enfoutisme. In de popmuziek is niets vreemder dan het parcours van Nick Cave sinds zijn zoon in Brighton stoned van een klip viel. Je zou denken dat zo’n gruwel een vader reduceert tot een misantropische, cynische kluizenaar, maar het omgekeerde is gebeurd: Nick is opengebloeid en heeft de manier waarop zijn publiek meeleefde niet ervaren als bemoeizucht maar dat medeleven omarmd. Om de jonge, gedrogeerde Nick Cave hing niet alleen een aura van dreiging, maar ook een van negativiteit en zelfdestructiviteit, maar dat is verpulverd en vervangen door één grote omhelzing. Always leave them wanting more is een van de ijzeren wetten van de showbusiness, en Cave hield het bij één bisnummer, na een set die, omdat hij zo goed was, veel te kort leek.

20180708 Werchter Belgium: Nick Cave and The Bad SeedsBeeld Stefaan Temmerman

10. Arno (2007)

Door Humo dat jaar tot beste optreden van Rock Werchter uitgeroepen. Zijn op papier krankzinnige en onwerkbare combinatie van blues, absurde comedy (‘Staat er haar op?’ bleek toen de catchphrase van de dag), snoeiharde rock, volkstoneel (benodigde decorstukken: twee cimbalen, één stoel en één mondharmonica) en dampende funk ging van hoogtepunt naar hoogtepunt (‘Meet the Freaks’, ‘Oh la la la’, ‘Bathroom Singer’, ‘Putain Putain’, ‘Les Filles du Bord de Mer’...) en draaide uit op een gigantisch bal populaire. Geprezen zij ook Arno’s groep, en dan vooral de volstrekt unieke Geoffrey Burton: een man die al het goede van honderd jaar blues en rock in zich heeft opgezogen en dat er op eenvoudig verzoek via zijn gitaar op straaljagervolume weer kan laten uitkomen. Zonder overdrijven: een fenomenaal optreden.

Beeld van zijn passage in 2014Beeld Alex Vanhee

9. Elliott Smith (2000)

Drie jaar later was hij dood, dus. Op 1 juli 2000 - het was warm, niet te warm, maar toch warmer dan nodig als het de eerste keer was dat je Elliott Smith live zou zien en horen - had hij nog zo perfect pontificaal staan twijfelen tussen zijn timide stem en zijn iets beter tegen het leven opgewassen gitaar. Elliott Smith was toen de singer-songwriter die ‘Either/Or’ en ‘XO’ had opgelaten, luchtballonnen die de straalstroom niet nodig hadden. En net ‘Figure Eight’ klaarhad - boodschap in een fles, goed aangespoeld in de tent van Rock Werchter. Elliott Smith tatoeëerde je, toen, en stuurde je weer de wei op met het verlangen naar nog een keer, en nog een keer. Dat zou niet gebeuren. Het was 2000, en algemeen werd toen nog aangenomen dat melancholie iets als een aardig pluisje op je kostuum is. Die paar duizend in de Pyramid Marquee van 2000 kregen de ware toedracht, en zijn ze nooit vergeten: melancholie is een aarsmade.

8. Arctic Monkeys (2014)

Recht uit de lyrische bespreking van (jm) destijds: ‘Het groothertogdom van de rock-’n-roll heeft een prins. Hij heet Alex Turner en ik hoop van u hetzelfde. Ik werd een fanboy, verdomme: naast mijn neiging tot pathos en gestuntel tijdens de seksualiteitsbeleving heb ik met tienermeisjes gemeen dat ik verliefd ben op Alex Turner. De Monkeys speelden een arabella van een set. ‘Snap Out Of It’ porde de hele wei richting funky tristesse, ‘Knee Socks’ was een duet van melancholie en euforie, ‘Why Do You Only Call Me When You’re High?’ een paradijs waarin het heerlijk van de appel bijten was. ‘Brianstorm’ had een leren jekker aan, en ‘Crying Lightning’ een getailleerd kostuumvestje. ‘505' blijft een verrukkelijke slettenbak van een song. En met die weddenschap over hoe u er op dansvloer zou uitzien heb ik véél briefjes van vijftig gewonnen. Over de bisronde kan ik beter zwijgen: hoe krijg je ‘One For The Road’, ‘I Wanna Be Yours’ (O, het kinkwijlend smachten!) en ‘R U Mine?’ in woorden als je naar onhandelbare perfectie hebt staan kijken?’

Arctic MonkeysBeeld Alex Vanhee

7. Tool (2019)

Het was al 12 jaar geleden dat Tool nog eens in België had gespeeld, 13 zelfs sinds hun laatste passage in Werchter. Dat deed niets af aan de intensiteit. Sterker, het leek alsof dit viertal al die tijd is blijven repeteren. Zo strak stond deze band. Tool bracht Werchter terug tot de essentie. Rock, met een levensgrote R. Tool is geen band die elke vijf minuten vraagt hoe het gaat, die je handen wil zien, die confetti-kanonnen gebruikt. Dit kwartet biedt je een rockende trip, die je ondergaat. Een razend rondje vol messcherpe riffs, met pompende bas, met een beest aan de drums. Met op de schermen creepy videoclips, van de hand van gitarist Adam Jones. En met een zanger die er uit zag als een punk-versie van The Joker. Maar die vanaf opener ‘Aenema’ vooral uitstekend bij stem bleek. Al snel ging ‘The Pot’ over in ‘Parabola’, waarbij de lichtmasten op het podium naar omhoog klommen als in een ijzingwekkende scène uit ‘War of the Worlds’. Negentig minuten lang walste het geluid van de Amerikaanse progressieve metalband over je heen. Wie die furie tot in zijn ziel liet doordringen, genoot volop.

20190628 Werchter Belgium: Rock Werchter 2019 TOOLBeeld Stefaan Temmerman

6. Frank Ocean (2013)

‘How could you run off on me? How could you run off on us?’: we vergeten nooit het moment waarop Frank Ocean, tegen het einde van zijn set op Rock Werchter 2013, zijn sneaker op de podiumspeaker plaatste, zich over zijn microfoon kromde, ‘Pyramids’ inzette en zijn ogen tot spleetjes kneep om het maanlicht eruit te houden. The Barn had die dag iets van een kerkgebouw, met gewijde stilte die enkel doorbroken werd door de cherubijnenstem van Ocean en een lege galm die tegen de tentzeilen opstuiterde. Muziek voor de na-roes, het moment ná een zinderend feest, wanneer nog een laatste fles ontkurkt wordt en er met hese stem nagepraat wordt.

Neem ‘Super Rich Kids’, dat zich buiten de tijd zette en epische grandeur aan karig minimalisme koppelde. Of ‘Lost’, toen zijn enige échte popsong. Maar een beste Frank is nog steeds een bedroefde Frank, een Frank zoals die in ‘Bad Religion’. Diepblauwe soul. Van navelpiercings ontdane r’n’b. Smartlappen zonder nekhaar. In zijn totnogtoe enige optreden in België trok Ocean de fantastische lijn van zijn ‘Channel Orange’ gewoon door.

Frank Ocean tijdens zijn (enige Belgische) optreden op Rock Werchter in 2013.Beeld Alex Vanhee

5. Blur (2013)

‘Als u me ooit berooid, slecht geschoren en naar wanhoop meurend achter een vioolkistje aantreft, weet dan dat het díé tune is die ik probeer te spelen,’ schreef Onze Man in 2013 over ‘This Is a Low’, het laatste nummer van Blur voor ze hun euforische Werchterwei om bissen lieten smeken. Ja, ‘Waarom het na één fles zeggen als het na twee ook kan?’ is nog steeds zijn motto. Maar hij had verdorie wel gelijk: ‘This Is a Low’ was het besluit van een high. Damon Albarn - die de afgelopen twintig jaar in nog tal van andere gedaanten Werchtertaarten van kersen kwam voorzien - had net met z’n ouwe maats bezield aangetoond dat britpop iets van de jaren negentig en de eeuwigheid is. Wát een concert was dat toch - een sublieme opheffing van tijd en plaats, een formidabele ontkenning van ego en eenkennigheid, een sacrale ode aan la vie. Denkt u er nog eens aan, de volgende keer dat u Onze Ondertussen Bankroete Man in een goot achter een vioolkistje ‘This is a low / But it won’t hurt you’ hoort fraseren?

Bijna tot net even goed: Damon Albarn solo, een jaar later.

BlurBeeld Alex Vanhee

4. Anderson .Paak & the Free Nationals (2018)

Een optreden nét na de WK-overwinning van België tegen Brazilië. En dus hoefde Anderson niet meer te zeggen dan ‘Congratulations on your win, Belgium!’ om The Barn een eerste keer op z’n kop te zetten. Dat hij klonk alsof hij daadwerkelijk blij was voor ons, hielp een heel eind. Dat hij er muzikaal meteen daarna een bom ingooide, ook. ‘Parking Lot’, en .Paak die ons, hoe hard we ook ons best deden, moeiteloos in enthousiasme overklaste. Een rasperformer die kan zingen, rappen, dansen, en een menigte bespelen met simpele handgebaren. Fenomenaal samenspel, smelly grooves, en in staat om in een vingerknip van richting te veranderen. Allemaal dingen die nog harder uit de verf komen als .Paak de beats in de bakjes liet en zelf aan de drums ging zitten. Wat een drummer! En wat een zanger! We moesten even aan Stevie Wonder denken, en dat was ons op Rock Werchter, even denken… nee, nog nooit overkomen.

Als .Paak een half uur later weer vanachter zijn drums komt en aan de microfoon postvatte, was dat geen stijlbreuk. Hij liet ons lachen, dansen en meezingen, en nog goed ook! Zijn verdienste. Het kabaal dat opsteeg toen Paak aangaf dat het gedaan was, hadden wij niet meer gehoord sinds het laatste fluitsignaal van Brazilië-België.

20180706 Werchter Belgium: Anderson .Paak and The Free NationalsBeeld Stefaan Temmerman

3. Neil Young (2008)

Young had die dag meer gitaarversterkers op het podium staan dan (eerder die dag op hetzelfde hoofdpodium) Slayer – kleinere, maar méér! En jawel, hij heeft ze ook allemaal gebruikt: opener ‘Love and Only Love’ klonk ronduit geweldig, met ziedende lellen als ‘Hey hey my my’ en ‘Fuckin’ Up’ ging hij daar nog flink overheen, ‘Words’ en ‘No Hidden Path’ werden gerekt tot het algemeen delirium intrad en als bonus kregen we daar nog een on-waar-schijn-lijk fantastische cover vol gierende noise van ‘A Day in the Life’ (van één of ander beloftevol groepje uit Liverpool) bovenop. Wie live beter denkt te kunnen doen dan Young die avond, mag zich altijd komen aanmelden.

Rock Werchter 2008Beeld Gie Knaeps

2. Stromae (2014)

Rock Werchter is uitgevonden omdat de werkelijkheid een Orval-van-gisteren-adem heeft waar geen mondkapje tegen helpt, en mensen dus geëvacueerd dienen te worden. Paul Van Haver snapte dat toen hij op 6 juli 2014, bij zijn eerste en voorlopig enige passage, de boel even kwam headlinen. Uw en onze eerste Werchter ging als volgt: knik in de knieën en knoop in de maag, mama’s massa’s boterhammen met omelet in zilverpapier, het gevoel Columbus te zijn die op Amerika valt. Stromae’s eerste Werchter ging als volgt: op vrolijke, elastische benen lopen, zingen met het zelfvertrouwen van een beul, als prins komen en als koning gaan. Eenheid is mogelijk, geluk is gewoon verdriet spelled backward, en iedereen is een lenige danser: wij zullen allicht nooit genezen van het heimwee naar de prachtige leugens van Stromae, die avond in Werchter. Tu étais formidable, nous étions formidables.

Stromae 6 july 2014 Rock Werchter festival photo: Alex VanheeBeeld Alex Vanhee

1. David Byrne (2018)

Een superieur concert voor meerwaardezoekers op alle fronten: song, stem geluidskwaliteit, decor, muzikanten en zelfs choreografie. David Byrne, op blote voeten, begon de set aan een tafeltje met een stel hersens in z’n hand (én, wat hem onderscheidt van vele andere rocksterren, in z’n hoofd), en reeg het eerste uur de hoogtepunten schijnbaar moeiteloos aan elkaar. ‘Lazy’, ‘I Zimbra’, ‘Slippery People’, ‘Once in a Lifetime’ (slechts once in a lifetime hoor je zo’n perfecte zeven minuten), ‘The Great Divide’, ‘This Must Be the Place’...

Het meest indrukwekkende was misschien nog dat de supershow van Byrne ondanks al die toeters en bellen op geen enkel moment ontspoorde in iets dat neigde naar Spinal Tap of pompositeit.

Er hing een David Lynch-sfeertje over deze show, en da’s geen toeval, want soms lijkt Byrne ook echt op een personage dat is weggelopen uit ‘Twin Peaks’. Een helend, positief personage, The Eccentric Good Vibes Man of zoiets. Dit was anderhalf uur pure euforie, zonder dat Byrne zich ook maar één keer bezondigde aan ‘Clap your hands’-achtige demagogie of populisme. Grootse klasse.

Het slotakkoord was ‘Burning down the house’, waarin hij zingt ‘I’m an ordinary guy’ – een leugen, en gelukkig maar. Op spontaniteit scoorde dit 1 op 10. Op absoluut meesterschap 11 op 10.

20180708 Werchter Belgium: David ByrneBeeld Stefaan Temmerman

Bonus: Amy Winehouse (2007)

Een bijzonder raar optreden, waar men nu met zeer gemengde gevoelens op terugkijkt. Omdat je toen al voelde: dit is zo goed en zo wankel tegelijk, hier is iets ernstig mis aan het gaan. Tegelijk ontroerd en ongerust, zonder ten volle te beseffen waarom.

Bonus 2: Bruce Springsteen and the E Street Band: op TW Classic 2013

Van de Legende van Bruce Springsteen, die ik als kind door mijn vader steevast ingelepeld kreeg, bleek op zaterdag 13 juli 2013 geen woord gelogen. Bruce Springsteen, nooit eerder op een Rock Werchter-affiche, zette een perfecte rock-‘n-rollervaring neer. Hij reduceerde de overige namen op de affiche (Santana! Blondie! Keane?) tot een veredeld voorprogramma en haalde trucjes uit met de tijd: drie uur duurde namelijk nog nooit zo kort. Vijfenzestigduizend zielen daalden neer in de rivier en dansten in het donker. Afsluiten deed The Boss in zijn eentje met een prachtige ‘Thunder Road’. Twee keer raden wie De Schuer belde toen hij drie jaar en een passage van Robbie Williams later nog eens een geloofwaardige TW Classic-headliner nodig had?

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234