Limp Bizkit, Black Eyed Peas, KaleoBeeld Gie Knaeps, Eddy Patroons, Stefaan Temmerman

Rock Werchter

Dit zijn de 8 sléchtste Rock Werchter-concerten van de afgelopen twintig jaar

Een lijstje met de sléchtste Rock Werchter-concerten sinds 2000? Een compleet onmogelijke opdracht, in acht genomen dat we de grootste rottigheid altijd zo snel mogelijk proberen te vergeten. Maar een mens moet iéts doen om de Lege Zomer van 2020 door te komen, dus we lazen twee decennia Werchter-verslagen, op zoek naar enkele van de ergste podium- en geluidsvervuilers. In willekeurige volgorde:

Lees ook: dit zijn de 20 allerbeste concerten van de afgelopen twintig jaar Rock Werchter

Lostprophets (2004)

Uit het verslag: ‘Enorm vervelend nu metal-bandje in het op zich toch al bijzonder vervelende nu metal-genre. Onze barre conclusie destijds na een uurtje Lostprophets: zeiknat (want net voor de band het podium op moest, brak boven de wei een onwaarschijnlijke, van donder en bliksem vergezelde zondvloed los), maar ook doof, 32 keer voor motherfucker uitgescholden en niet uitgeslapen. Waren wij maar bij moeder thuisgebleven!’ En toen wisten we zelfs nog niet dat Lostprophets-frontman Ian Watkins, die nu een gevangenisstraf van 29 jaar uitzit, een pedoseksuele creep is.

Black Eyed Peas (2011)

Black Eyed Peas als een feestelijk tussendoortje op de Main Stage in 2009: tot daaraan toe. Maar twee jaar later hen met dezelfde show Rock Werchter laten afsluiten? Shut up! De dj-set van Will.i.am, met liedjes die op élke Chiro-fuif gedraaid worden, was het enige lichtpunt van een verder tergende avond tjokvol oppervlakkig spektakel en vals gezongen noten. Of in de woorden van de verslaggeefster destijds: ‘De grootste verdienste van The Black Eyed Peas? Een vrouwelijk groepslid dat graag over haar eigen borsten wrijft.’

Beeld Humo / Eddy Petroons

Kane (2005)

Om Within Temptation kan een mens tenminste nog een keer lachen, maar zelfs dat gunde een groep als Kane ons niet: zanger Dinand Woesthoff – de patat-versie van Enrique Iglesias – pendelde een uur lang van pathetisch via waardeloos naar ellendig, terwijl zijn groep de meest kleffe clichés aan elkaar stond te breien. Eén iemand stond minutenlang met een ‘In je reet, Dinand’-bord voor het podium, en we zagen twee laagovervliegende appels en één pak melk (!) voor het podium uiteenspatten, maar verder bewaarde het publiek gelukkig zijn gezond verstand.

Laurel (2019)

Laurel is mooi, zingt mooi, en schrijft mooie liedjes op maat van zwoele zomeravonden, maar de band die ze naar Werchter had meegebracht was geen stuiver waard. Het was van een HUMO’s Rock Rally of zeven geleden dat wij nog een ritmesectie hadden gehoord die zo amateuristisch voor de dag kwam. Geen samenspel, geen lijm, geen ruggengraat, geen swing. Houthakkers met een hobby. Harten breken, Laurel, vrienden verliezen, en vlug wat.

LaurelBeeld Retna/Avalon.red

Kensington (2016)

Wist u dat Albert Heijn tegenwoordig ook bands verkoopt? Kensington vindt u naast de dozen poedermelk, de vla uit brik en de microgolflasagne. Tijdens Kensingtons passage op de Main Stage waanden we ons bij een coverbandje van Kings of Leon. De formule voor hun supermarktrock is duidelijk: prop elk nummer vol met yeahs, oohs en als het even kan een ooh-woo-ooh, knal er vervolgens drie gitaarakkoorden onder en klaar is kees.

Limp Bizkit (2009)

‘Bestaandienog?’ Limp Bizkit was in 2009 al een kleine tien jaar over hun hoogtepunt – als we dat al zo mogen noemen – heen. Fred Durst en zijn aanhangsels wrongen zich op Rock Werchter 2009 dan ook in allerlei bochten om de ouwe gloriedagen te doen herleven. De overvloed aan slijmerige complimentjes (Durst: ‘Jullie kwamen hier niet om ons te zien, wij kwamen hier om jullie te zien!’) kon niet verduiken dat hun set grotendeels werd afgedreund. Elke song was op zijn minst zes jaar oud en Durst kreeg die cover van George Michaels ‘Faith’ nauwelijks gezongen. Limp Bizkit speelde al enkele leutige shows op Pukkelpop, maar hun enige keer Rock Werchter was slappe koek.

Rock Werchter 2009Beeld Gie Knaeps

Vance Joy (2019)

Vance Joy kwam naar Werchter met goede intenties, maar vergat goede muziek te brengen. Hij opende met ‘Mess Is Mine’, dat met het Mumford-syndroom kampte: een gitaar kwam onschuldig binnenwandelen en werd na een halve minuut tot vervelens toe gekaapt door melodrama. ‘Take Your Time’, ‘Like Gold’ en ‘Fire And The Flood’ waren nummers 2, 3 en 4 in de set en hadden evengoed óók ‘Mess Is Mine’ kunnen heten. Vance Joy had iets weg van een processierups: je kreeg er uitslag van – op je trommelvliezen, dan nog. Hij bracht halfweg de show een cover van Springsteen. ‘I hope I do this song justice’, zei hij. Vance is een grapjas. Ook met zijn keuze om ‘All Night Long’ van Lionel Richie én ‘Sorry’ van Justin Bieber te wurgen, maakte hij meer vijanden dan vrienden.

Kaleo (2018)

De Almachtige Goden der Rock-‘n-roll hadden nog geprobeerd om deze rampspoed te voorkomen. Eerst was Kaleo genoodzaakt om zijn passage op Rock Werchter 2017 af te zeggen en in 2018 leken de IJslanders wegens technische problemen niet in staat om aan hun optreden te beginnen. Het mocht niet baten. Een kwartier na het startsein trapte frontman JJ Julius Son dan toch een flauwe show in gang waarin de Mississippi Delta op Disneyland leek en de oude bluesmannen werden teruggebracht tot cartoonfiguurtjes. Goed voor één ster: de laagste score dat jaar. En dat terwijl er ook een man verkleed als een marshmallow op de affiche stond.

20180708 Werchter Belgium: KaleoBeeld Stefaan Temmerman
Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234