Drie PukkelflopsBeeld Humo

Pukkelpop

Dit zijn de allerslechtste Pukkelpop-concerten van de afgelopen twintig jaar

Een lijstje met de sléchtste Pukkelpop-concerten sinds 2000? Een compleet onmogelijke opdracht, in acht genomen dat we de grootste rottigheid altijd zo snel mogelijk proberen te vergeten. Maar een mens moet iéts doen om de Lege Zomer van 2020 door te komen, dus we lazen twee decennia Pukkelpop-verslagen, op zoek naar enkele van de ergste podium- en geluidsvervuilers. In willekeurige volgorde:

Lees hier ook onze top 20 beste concerten van twintig jaar Pukkelpop.

Wat vond u?

Tegelijk met dit artikel lanceerden we een oproep om uw eigen dieptepunt van de laatste twintig jaar Pukkelpop door te geven. Daar rolde deze top 3 uit:

1. Rihanna (2016)
2. Eminem (2013)
3. Kendrick Lamar (2018)

Staind (2003)

Staind verdiende uw medeleven in 2003, want fuck, het zal je maar overkomen eerst gelanceerd te worden door zingende zweer Fred Durst, en nadien live keihard en onzacht op uw bakkes te gaan, zoals hen op Pukkelpop overkwam. Frontman Aaron Lewis, een man met het charisma van een blik Aldi-doperwten, prees in z’n teksten z’n vrouw en waarschuwde ons voor het misbruik van geneesmiddelen. In dat geval: pass the Rohypnol, want het was alsof we naar Nickelback stonden te kijken, maar dan zonder Chad Kroegers verregaande lelijkheid als vervangende bron van entertainment.

N*E*R*D (2009)

N*E*R*D op Pukkelpop 2009 was als een Chirofuif rond 3 uur in de nacht: leutig, als je tenminste toeterzat bent. Pharrell Williams en zijn boys hadden klaarblijkelijk niet de intentie om de grenzen van popmuziek op te zoeken. N*E*R*D ratelde zijn hitjes af met de finesse van een plompe oliebollenbakker. Onze Man pende destijds een tekstje met meer artistieke waarde dan wat het groepje een uur lang leverde: ‘Wij hebben weggestemde kandidaten uit de voorrondes van ‘Idool’ gezien die toonvaster zongen dan dat wicht met haar gescheurde broek, wij hebben optredens van Christoff bijgewoond waar meer deugdelijke songs te ontwaren vielen dan in dit uurtje doffe ellende.’ Jep, N*E*R*D op Pukkelpop 2009 was K*U*T.

N.E.R.D Pukkelpop 22 august 2009Beeld Alex Vanhee

Jane’s Addiction (2002)

Na twee splits was Jane’s Addiction in 2002 weer helemaal compleet, maar een nieuwe plaat was daar toen nog niet van gekomen. Wel werden Perry Farrell en Dave Navarro bereid gevonden voor de afbetaling van hun villa een belabberde versie van hun oude zelf te komen naspelen. Het conflict dat Jane’s Addiction vroeger zo spannend en dreigend maakte (Farrell en Navarro dronken toen op het podium nog gewoon elkaars bloed in plaats van dure rode wijn) was weg; wat overbleef was een poppenkast.

Rihanna (2016)

Alhoewel wij hartgrondig geloven dat popsterren een wereldshow kunnen neerzetten, deed Rihanna in 2016 haar uiterste best om sceptici gelijk te geven. De popdiva slenterde vijftig (!) minuten te laat het podium op. Ze dook daarna nog regelmatig en minutenlang de coulissen in. Haar middelmatige begeleidingsband had de onmogelijke taak om de ongemakkelijke stiltes op te vullen. Er waren geen songs, enkel flarden. Er was geen choreografie, enkel stuipgetrek en kontgeschud. RiRi bleek dan nog, wonder boven wonder, in staat om te zingen zonder haar lippen te bewegen. Je hebt slechte optredens, je hebt regelrechte aanfluitingen, en dan heb je Rihanna op Pukkelpop 2016.

Guns N’ Roses (2002)

Ze waren er, zij het een uur te laat. En wie erop had gewacht, heeft zich dat beklaagd (toch de mensen die wij kennen). Axl Rose was er ook, en achter hem stonden gitarist Buckethead (hij had voor alle duidelijkheid een emmer op zijn hoofd gezet) en mensen die beter verdienen: Tommy Stinson van wijlen The Replacements en Dizzy Reed van wijlen Guns N’ Roses. Op een podium kan Axl Rose nog steeds spurten als de besten, maar verder was Guns N’ Roses een aanfluiting van alles waar een alternatief festival als Pukkelpop voor staat. Guns N’ Roses is dood, wij hebben ergens nog al hun platen liggen. Maar waar?

Poppy (2019)

Poppy is model, influencer en YouTube-fenomeen. Samen met haar begeleidingsband, eigenlijk een groep acteurs met corpse paint, bracht ze songs als ‘Am I a Girl?’, ‘Time Is Up’, ‘Play Destroy’ en ‘Scary Mask’, die grotendeels klonken als slappe puree van Baby Metal, 30 Seconds to Mars en Kate Ryan. Het was bovendien ook nog eens klinkklare onzin, want Poppy was aan het playbacken. Dit was geen concert, maar een 35 minuten durende dans- en kunstperformance, en helaas geen entertainende.

Poppy at Pukkelpop 2019 by Koen KeppensBeeld Koen Keppens

Papa Roach (2018)

De meest retorische vraag kwam dat weekend uit de mond van Jaccobi Shaddix, de driekinnige zanger van het in 2003 in drogend cement blijven hangende Papa Roach. Shaddix vroeg aan het publiek: ‘Who wants to hear some old songs?’ Dat gold voor letterlijk iedereen in het publiek, want in 2018 is Papa Roach nu-metal voor nostalgici, en emo met een haarstukje. ‘Gravity’ werd opgedragen aan ‘Everyone who went through darkness, because I’ve been there’. Hij had twee traandruppels in zijn ooghoeken getatoeëerd, dus je wist dat hij het meende. Wie eenmaal klaar was met zich te ergeren aan zijn teksten, kon zich bijvoorbeeld beginnen op te winden aan de muziek: kleffe, wergtuigelijk uit de gitaren geslagen rap-metal.

Papa Roach at Pukkelpop 18 by Koen KeppensBeeld Koen Keppens

OFWGKTA (2012)

Op Rock Werchter 2011 had het hiphopcollectief Odd Future Wolf Gang Kill Them All al een lousy passage gemaakt, maar toen waren er excuses: Tyler, The Creator zat met z’n been in het gips, en de overige gasten uit z’n posse hadden nog niet de body om een hele show te dragen. Op Pukkelpop ’12 waren er geen excuses, maar wel weer zo’n teleurstellende show. Hoe kan het toch dat je op plaat behoorlijk sublieme hiphop speelt, en live een wanordelijke egoshow? Wat belegen rhymes hier, wat onverstaanbaar gebral daar, en wat flauwe show-off ginds. Je kon makkelijk tot helemaal vooraan in de Marquee huppelen. En zelfs de devote spionkop centraal voor het podium moest het toegeven: gene vette.

OFWGKTA, 2012Beeld Humo

Kleur mee en win een ticket voor Pukkelpop 2021!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234