Top 20 PukkelpopBeeld Humo

Pukkelpop

Dit zijn de beste Pukkelpop concerten van de afgelopen twintig jaar

Een lijstje met de 20 allerbeste concerten van de laatste 20 jaar Pukkelpop? Een compleet onmogelijke, bijna bespottelijk moeilijke opdracht, in acht genomen dat er de voorbije twee decennia naar schatting 10.891 acts geprogrammeerd stonden en dat alcohol, ook indien in plastic bekers geschonken, hersencellen doodt. Maar als de toekomst onzeker is, kijkt een mens al eens graag naar het verleden. We herlazen twintig jaar Humo-festivalverslaggeving en telden de jaarringen van ons kippenvel: een poging tot een valabele Top-20.

Wat vond u? 

Tegelijk met dit artikel lanceerden we een oproep om uw eigen favoriete concert van de laatste twintig jaar Pukkelpop door te geven. Daar rolde deze top 3 uit:

1. Daft Punk (2006)
2. The National (2019)
3. Foo Fighters (2012)

20. Kaiser Chiefs (2005)

Zanger Ricky Wilson had net voordien al voor de tweede keer dat jaar zijn ligamenten gescheurd, en aan zijn razende Pukkelpop-optreden te oordelen zal het niet de laatste keer geweest zijn dat hem ongelukken overkwamen. Hij stuiterde veertig minuten lang op één been over het podium, sprong eraf om het publiek nog wat meer op te jutten en vuurde ondertussen trefzeker knallers als ‘Na Na Na Na Naa’ (songtitel van het jaar!), ‘Oh My God’ (whoa!), ‘Everyday I Love You Less and Less’ (hoekaaa!) en ‘I Predict a Riot’ (jawadde!) op de massa af. De Kaiser Chiefs waren onbetwistbare topklasse, pop zoals pop altijd zou moeten zijn: snedig, snel, grappig en extreem opwindend.

Pukkelpop - Hasselt - Dag 1 - 18/08/2005Beeld gie Knaeps

19. The Knife (2013)

Voluit: The Knife Shaking The Habitual Show. Geen normaal optreden, eerder een performance, een evenement, een spektakel voor alle zintuigen. Ook: een hobbyclub voor drukdoenerige weirdo’s, een verkleedpartij, een abstracte dansvoorstelling én een sessie aerobics in één. De toeschouwer kreeg de totaalervaring, en die was zonder meer indrukwekkend. Met opzwepende en weirde klanktapijten, parings- en regendansen, tussen de tentzeilen stuiterende versies van onder meer ‘One Hit’ en ‘Silent Shout’.

The Knife (foto van hun optreden uit 2006 op Pukkelpop)Beeld Alex Vanhee

18. Soulwax (2005)

Soulwax nam daarmee in 2005 in de Dance Hall een onwaarschijnlijk sterke revanche voor de slappe hap die ze een jaar eerder op Pukkelpop hadden gepresenteerd. De liveversie van hun ‘Nite Versions’ verenigde de beste beats van de Chemical Brothers met funky disco, knallende techno en de adrenaline van een goede rockshow. Hoogtepunt: eigenlijk de hele set, maar als u ons echt dwingt, gaan we voor het doordenderende ‘NY Excuse’

PS 1: Ook heel goed: hun comebackshow van 2016

PS 2: Andere Belgen die in 2005 ernstig op dreef waren: Millionaire, die in een veel te kleine Club een verpletterend concert speelden.

Pukkelpop - Hasselt - Dag 1 - 18/08/2005Beeld Gie Knaeps /Humo

17. Hot Chip (2006)

Je hebt nerds en je hebt intergalactische nerd-nerds: de vijf leden van Hot Chip stonden niet achter hun keyboards in debardeurkes of met Kraftwerk-zijstreepjes, maar met een confituurpotten bril, een te hoog dichtgeknoopt overhemdje, een onnozel Hooters-T-shirt of –zanger Alexis Taylor sloeg werkelijk alles – witte rubberen laarsjes. Eerlijk: had ú verwacht dat dit stelletje supersonische seuten met halve hits als ‘Keep Fallin’’ en ‘Boy from School’ driekwart van de PP-affiche naar huis zou spelen? Of dat ze u met een lekker wegbliepende bonustrack (‘A-B-C’), de krautrocky stoomwals ‘Over and Over’ en het massaal meegebrulde ‘No Fit State’ zo gemakkelijk om hun vinger zouden winden? U ging collectief door het dak van de Club-tent - dat trouwens pal boven het podium een aanzienlijk lek vertoonde. Maar Taylor had laarsjes aan, en maalde er dus niet om: de heren zetten met kletsnatte rug en een fantastisch stukje a-capellazang-over-een-koeiebel een uitroepteken achter hun set.

Dat jaar ook bijzonder straf: Massive Attack, Mastodon, The Raconteurs en Zita Swoon.

Hot Chip, Pukkelpop - Hasselt - 19/08/2006Beeld Gie Knaeps

16. Iggy & The Stooges (2007)

De herrijzenis van The Stooges (die toen net ‘The Weirdness’ hadden uitgebracht), en toen nog wel mét de broers Ron en Scott Asheton (sindsdien allebei overleden) én Mike ‘Minutemen’ Watt, een diehardfan die toen nog niet goed kon geloven dat hij met zijn helden mocht meespelen. En met Iggy natuurlijk, allemaal samen goed voor een allesvergruizelend optreden, met enkele van de smerigste riffs en meest opwindende rocksongs van de laatste 60 jaar.

Iggy Pop and the Stooges 16 augustus 2007Beeld Alex Vanhee

15. Them Crooked Vultures (2009)

Vooraf mysterieus aangekondigd als surprise act, al wist bijna iedereen op de weide al lang voor de eerste noot over wie het ging: super- en gelegenheidsgroep Them Crooked Vultures. Een combo dat klinkende namen als Dave Grohl, Josh Homme en Led Zeppelin-bassist John Paul Jones op de loonlijst heeft staan, roept onvermijdelijk verwachtingen op die zo torenhoog zijn dat ze haast onmogelijk ingelost kunnen worden. Right? Wrong! Them Crooked Vultures was die avond in de Marquee nooit minder dan fantastisch en niet zelden fenomenaal.

Them Crooked VulturesBeeld Gie Knaeps

14. Sigur Rós (2008)

Sigur Rós, een zwerm IJslanders die in een verzonnen taaltje eigenzinnige popsongs maakt, is een van de wonderlijkste headliners van de eeuw en nooit zagen wij ze zo schitteren als op Pukkelpop 2008. De groep had zich voor de gelegenheid opgedirkt: gekke uniformpjes, veren in het haar, kleurrijke kroon op het hoofd. De setlist was uitzonderlijk toegankelijk: van het sprookjesachtige duo ‘Hoppípola’ en ‘Með Blóðnasir’ over het perfecte popliedje ‘Við Spilum Endalaust’ tot het met een confettikanon gezegende ‘Gobbledigook’. Sigur Rós verloor sindsdien de helft van zijn bandleden en kwam vooral nog in het nieuws vanwege zogenaamde belastingfraude, maar in 2008 lag de wereld aan hun voeten.

Sigur Ros 16 augustus 2008 PukkelpopBeeld Alex Vanhee

13. Billie Eilish (2019)

De ster van de piepjonge Billie Eilish rees in het voorjaar van 2019 zo verbazend snel, dat Pukkelpop haar geplande optreden in de Dance Hall last minute verzette naar de Mainstage. Alsof de Messias was nedergedaald, vond op zondag 18 augustus omstreeks 15 uur een ongeziene volksverhuizing plaats. De verwachtingen waren hoog, grenzend aan hysterisch, maar de zeventienjarige stónd er. ‘Bad Guy’ deed de vlam in de pan slaan, de verstilde ballade ‘When The Party’s Over’ kreeg de volledige weide stil en de verschroeiende afsluiter ‘Bury A Friend’ liet jong én oud verdwaasd achter. Het was een optreden waar talent, lef en bovenal echtheid van afdroop. Kortom: toekomstmuziek.

20190818 Kiewit Belgium - Pukkelpop 2019 Billie EilishBeeld Stefaan Temmerman

12. dEUS (2009)

Op één jaar Pukkelpop twee keer mogen afsluiten: het is niet iedereen gegeven. dEUS mocht het in 2009 wel, twee dagen na elkaar in de Marquee. Tom Barman en co hadden iets speciaals beloofd, en dat kregen we: een bij vlagen wel erg prominent vrouwenkoortje en – toch op de vrijdag – een hele roedel gastzangers: Karin Dreyer van Fever Ray, Younes Faltakh van The Hickey Underworld en Gary Lightbody van Snow Patrol, plus de voltallige Jeugd van Tegenwoordig. Alle traditionele prijsbeesten zaten netjes verspreid over de twee sets en deden twee keer hun werk. ‘Instant Street’ was zelfs twee dagen na elkaar een machtig hoogtepunt. ‘Hotellounge’ en zeker ‘Sun Ra’ kwamen daar de vrijdag verdomd dicht bij in de buurt. Mogelijk de beste dEUS die we al zagen.

deus pukkelpop 21 august 2009Beeld Alex Vanhee

11. Solange (2017)


Solange Knowles stapte met haar backingzangeressen in robotstijl over het hoofdpodium. Het rood-witte kleurenpalet deed denken aan Kraftwerk en aan de Japanse vlag. De twee gitaristen hielden met rechte rug hun witte instrumenten vast. De twee blazers gingen - als ze niet moesten spelen - kaarsrecht in de coulissen staan. Terwijl iedereen bleef last hebben van stramheid van de robotgewrichten, danste Solange plots met wild zwiepende haren, deed ze een uitdrijfdansje en ging ze zelfs op de grond liggen kronkelen. De choreografie bleek veel meer dan de kersen op de taart: het was de kern van het gebeuren, zoals in ‘Stop Making Sense’ van Talking Heads. Ondertussen liep nergens een backingtrack mee en bleek Solange prima bij stem in de prachtige eerste vier songs van ‘A Seat at the Table’, met ‘Cranes in the Sky’ als hoogtepunt. Ook de rest van de set zinderde na als het beste van Erykah Badu en Sade Adu

20170817 Kiewit België: Pukkelpop 2017, Solange (zus van Beyonce) op de mainstage van PKP.Beeld James Arthur

10. LCD Soundsystem (2016)

Het publiek was niet in dichte drommen komen opdagen voor de reünie van James Murphy en maats, maar dat had voorspeld kunnen worden. LCD Soundsystem is nooit een écht breed populaire groep geweest. En toen het vanaf ‘Someone Great’ was beginnen stortregenen, sprak Murphy een paar keer zijn verbazing uit over de vaststelling dat er überhaupt nog volk was blijven staan. Hij sloeg een paar tekstregels van ‘New York I Love You’ over om er, fluitend tussen de tanden, ‘Jesus, it’s pissing!’ tussen te gooien. Het afsluitende duo was ‘Dance Yrself Clean’ (vertraagd en ontbeend, maar ook onwezenlijk en bloedmooi) en ‘All My Friends’ (negen minuten kippenvel en nat in de broek), maar onze slotzin was toen al geschreven. LCD Soundsystem op Pukkelpop was een once in a lifetime-concert, een gebeurtenis en eentje om te onthouden.

LCD SoundsystemBeeld Humo

9. Evil Superstars (2015)

Al meer dan tien jaar deed het gerucht de ronde en eindelijk was het zover: Evil Superstars stonden voor het eerst sinds de split in 1998 nog eens op Pukkelpop. Ze stonden niet op de Main Stage en waren geen headliners, maar al van donderdagmiddag heerste het gevoel: de Superstars zien en dan naar huis. We kregen ‘If You Cry (I’ll Go to Hell)’, ‘B.A.B.Y.’ (met visuals van een grafisch vormgegeven, huizenhoge foef!), ‘I Can’t Seem To Fuck Things Up’, de door Vanhamels Millionaire opgeëiste verloren Superstars-track ‘I’m On a High’ en ‘Laserblack’. Allemaal herkenbaar, geen enkele song zoals we ‘m kenden. Trager, dreigender, minder springerig, gevaarlijker. Aan crowdpleasen doen de heren niet. En als ze het wel doen – ze sloten af met ‘It’s a Sad Sad Planet’, hun enige song die nog weleens op de radio wordt gedraaid – steken er als bij toverslag technische problemen de kop op. The devil takes care of his own. Evil Superstars: gelachen én gehuiverd. Weinigen die dat klaarspelen.

Evil SuperstarsBeeld Humo

8. The White Stripes (2004)

Jack en Meg toonden zich muzikanten die bijna een eeuw blues-, country- en rockgeschiedenis in zich hebben opgezogen, en die er op een podium in slagen de rauwe essentie daarvan er in één geweldige, onstuitbare gulp weer uit te kwakken. Het hamerende ‘Black Math’, ‘Hotel Yorba’, een krassende, hartverscheurende versie van Dolly Partons ‘Jolene’, Burt Bacharachs ‘I Just Don’t Know What to Do with Myself’, ‘Dead Leaves and the Dirty Ground’, ‘Fell in Love with a Girl’, het werd er allemaal in één lange bluesjam-voor-twee uitgemokerd, en wie er niet van houdt, moet zich niet met rock maar met de koers bezighouden. Uit het verslag van toen: ‘Ruim tien jaar na Nirvana konden we met z’n allen weer gemeenschappelijke rockhelden hebben: ze heten The White Stripes, en we denken dat ze veel te slim zijn om in hun eigen kots te stikken of zich een kogel door het hoofd te jagen.’

Meg White van 'The White Stripes' op PukkelpopBeeld Alex Vanhee

7. The xx (2013)

Recht uit het verslag van (jm) destijds: ‘Ik zag een Ruiter van de Apocalyps het podium op stappen, vergezeld van Zijn Muze, maar - nog eens goed gekeken - het bleken Oliver Sim en Romy Madley Croft. Ze waren samen, en samen waren ze mooier dan ooit. Twee platen, honderd de hartspier verlammende concerten, duizend tureluurs gedraaide zieltjes: The xx heeft al véél aangericht. Maar dit hadden ze nog nooit gedaan. Hoe zal ik het uitleggen? Romy’s ‘Heart Skipped A Beat’, en dat van mij ook. ‘Reunion’ was ontroering onderbroken door een Boiler Room-geile passage. Tijdens ‘VCR’ ratelde een film op en over en achter mijn netvlies: het eerste liefje, de eerste Pukkelpop, het eerste huilend wakker worden, het eerste zij, het eerste zoenen, het eerste koud gepakt worden door de liefde, het eerste alles en het eerste niets. ‘Infinity’ schonk één optie: jezelf een hartaderbreuk hoesten. Deed ik dan maar. En afsluiter ‘Angels’ was de mindfuck die me aangeraden was door mijn sjamaan: plots had ik weer zin om te geloven in Schoonheid, Liefde en De Hartspier Verdikkend Sentiment. En ook: cheesy is beter dan cynisch. Zwart is het nieuwe zwart. Eerlijk is eerlijk.’

The XXBeeld Humo

6. Portishead (2014)

Beth Gibbons heeft een keelgat als het hellend vlak van Ronquières, en ze slikt daarmee aldoor ‘s werelds sociaal onrecht, persoonlijke frustraties, confrontaties met naar voetschurft ruikende lul-de-behangers, en andere issues naar binnen – waarna ze al dat vuil walgend en bedekt onder het gal weer uitspuwt in de micro. Het resultaat is – een mens zou het niet zeggen – pure pracht. Dat was Portishead, in 2014 in de Marquee. Die avond waren dit de beste songs: een geil trage, bijna jazzy versie van ‘Sour Times’, ‘Cowboys’, een meesterlijk ‘Over’, ‘We Carry On’ en ‘Roads’, misschien wel hun beste ballad, en hier in de allerbeste versie die we ooit van hen hoorden.

PortisheadBeeld Humo

5. Tame Impala (2015)

Tame Impala had ons twee maanden eerder met ‘Currents’ al de soundtrack van de zomer 2015 geschenk gedaan, op Pukkelpop bonden ze er met een schier perfect optreden ook nog een dikke strik rond. Straf: hoe naadloos de oude songs van ‘Lonerism’ die avond overvloeiden in de nieuwe van ‘Currents’. Ook straf: hoe ‘Let It Happen’ op plaat vederlicht klinkt, dat live ineens loodzwaar gebracht wordt, en het evengoed een topsong blijft. Zowel ‘Elephant’ (mokerend, to the point) als ‘The Less I Know the Better’ (trippy, roesmakend) gaven je het deugddoende gevoel je op precies de juiste plaats te bevinden, Daar Waar Iets Gebeurt, en naar verluidt is dat in de context van een concert altijd een goed teken. Het opgedaagde publiek deed de Marquee (beschaafd) uitpuilen. Het had een aantal platen geduurd, maar Tame Impala is die zomer uitgegroeid van sympa undergroundbandje tot publiekslieveling.

Tame ImpalaBeeld Humo

4. Faith No More (2009)

Er waren enkele faits-divers – zoals Pattons geinige preek over het cocktailvolk in de frontstage, en zoals die ene bijzonder onfortuinlijke stagediver – maar die doen niets af van het indrukwekkende concert dat Faith No More gaf, die late avond op het hoofdpodium. Pukkelpop was een halte op hun comebacktour – de band was 11 jaar weg geweest – zodat vooraf niemand precies wist wat er verwacht mocht worden. En zodat de verrassing en de vreugde totaal was. Mike Patton raasde als een bezetene over het podium, wrong zijn stembanden alle kanten uit, jankte, grauwde en gruntte het prut uit onze ogen - en dat alles zonder vocaal ook maar één keer door het papier te schieten. ‘Epic’ was zijn eigen grootse zelf, ‘Caffeine’ toonde dan weer haarfijn aan dat Patton nog altijd een ongemeen geweldige zanger is en ‘Easy’ precies zoals je verwachtte: net zo campy als heerlijk.

Faith No More Pukkelpop 20 august 2009Beeld Alex Vanhee

3. Foo Fighters (2012)

Donderdag 18 augustus 2011. De Foo Fighters waren onderweg naar de weide van Pukkelpop toen een apocalyptische storm losbrak. De Château-tent stortte in, vijf mensen lieten het leven, en tienduizenden moesten de chaos en de modder trotseren om veilig thuis te geraken. In 2012 speelden Dave Grohl en zijn makkers het concert dat ze een jaar eerder hadden moeten spelen. ‘We hebben een prachtige avond. Prachtige mensen. Prachtige muziek. Dit lied is voor iedereen die hier niet kan zijn,’ zo leidde een geëmotioneerde Grohl ‘These Days’ in. Foo Fighters op Pukkelpop 2012 was al evenzeer een optreden als een rouwmis, een viering van het leven en een herdenking van de doden. ‘It’s times like these you learn to live again.’

Foo Fighters Dave Grohl 18 august 2012 Pukkelpop festival photo: Alex VanheeBeeld Alex Vanhee

2. Daft Punk (2006)

Het was van 1997 geleden dat Daft Punk in de Lage Landen had opgetreden. Waren in tussentijd verschenen: ‘One More Time’, ‘Robot Rock’, ‘Face To Face’, ‘Harder, Better, Faster, Stronger’. Daft Punk op Pukkelpop 2006 was eigenlijk al iconisch vooraleer de robotrockers hun piramidevormige podium beklommen. De twee Parijzenaren overdonderden tienduizenden festivalgangers met een futuristisch lichtspektakel en een weelde aan wereldhits. Het was zo’n zeldzaam concert waarbij je bij het plaatsvinden al wist: hier wordt geschiedenis geschreven. Daft Punk keerde sindsdien niet meer terug naar België. In de Van Dale, onder ‘legendarisch’: Nirvana in 1991, Neil Young begeleid door Pearl Jam in 1995, Daft Punk in 2006.

Pukkelpop - Hasselt - 19/08/2006Beeld Gie Knaeps

1. The War On Drugs (2014)

Het valt niet meer voor te stellen, maar begin 2014 was The War On Drugs een kleine vis. Adam Granduciel was een 35-jarige songwriter met reeds twee onopgemerkte platen op zijn conto. Maar ‘Lost In The Dream’ maakte dat voorjaar iets los in België, en Pukkelpop bracht definitief de doorbraak. De negen gelukzalig minuten durende trip ‘Under The Pressure’ en de tijdloze rocksong ‘Red Eyes’ brachten de volgelopen Club in een opperste staat van extase. Adam Granduciel deed onze recensent zelfs een existentiële crisis aan: ‘The War On Drugs was subliem genoeg om ons hele quotering-systeem op losse schroeven te zetten. Niet meer van deze wereld.’ Voor in de annalen: vrijdag 15 augustus 2014, de dag dat Adam Granduciel in de Gouden Cirkel van de Allergrootsten werd opgenomen.

The War On Drugs 15 august 2014Beeld Alex Vanhee

Lees hier ook onze lijst van slechtste Pukkelpopconcerten.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234