Beeld Humo

Wél zelf geschreven:

Dit zijn Humo’s 50 beste coversongs aller tijden

De coversong: een bizar fenomeen dat geen valabel equivalent heeft in andere kunsttakken. Want welke fotograaf, dichter of schilder oogstte ooit lof omdat hij of zij het werk van een collega op inspirerende wijze kopieerde? In de muziek is dat in sommige gevallen nochtans de kortste weg naar eeuwige roem. 

Humo ging samen met een keure externe consultants op zoek naar de vijftig allerbeste. 'Tainted Love' van Soft Cell, 'Crazy in Love' van Antony & the Johnsons en 'Higher Ground' van de Peppers vielen net uit de boot. Híérrr met de echte contenders! Van 50 tot 1, van 'zomaar geweldig' tot 'primus inter pares': de cover-countdown!

Luister onderaan dit artikel naar onze handige Spotify-playlist.

50. Tricky: 'Black Steel' (origineel van: Public Enemy)

In het origineel wordt Chuck D opgeroepen voor de legerdienst: 'Picture me giving a damn, I said never.' Tricky laat zijn madam Martina Topley-Bird niet rappen boven een beat. Hij doet haar boven rockinstrumenten 'I'm a black man' en 'A brother like me' zingen.

49. John Lennon: 'Stand by Me' (Ben E. King)

JOOST ZWEEGERS (Novastar) «De ruwheid waarmee hij de woorden 'stand by me' uitkraamt, dát is waarom ik Lennons versie beter vind. Veel meer emotie, verlangen en brutaliteit. Het hartzeer is bovendien écht: Lennon nam 'Stand by Me' op in een periode dat hij en Yoko Ono uit elkaar waren. Grappig, of tragisch, al naargelang je gevoel voor humor.»

48. The xx: 'You Got the Love' (The Source ft. Candi Staton)

De cover van Joss Stone is de overbodigste, die van Florence + the Machine de bekendste, maar die van The xx de raarste, de meest speelse en de beste.

47. Richard Cheese & Lounge Against the Machine: 'Last Resort' (Papa Roach)

Elke badkamercover van een Papa Roach-song is sympathieker dan het origineel, en in deze zit zelfs swing. Richard Cheese parodieert ook slimmer dan Weird Al Yankovic, want hij hoeft er de songteksten niet voor te wijzigen.

46. Jeff Buckley: 'Lilac Wine' (James Shelton/Eartha Kitt)

Zijn interpretatie van Leonard Cohens 'Hallelujah' bracht hem naar de hoogste regionen van de top 2000, maar wij legen liever een fles op de tonen van Jeff Buckleys 'Lilac Wine', dat ook op de legendarische plaat 'Grace' terug te vinden is. De oerversie uit 1950 kent haast niemand nog, die van Nina Simone wordt nog steeds beter met de jaren. Bijna mocht zij met de eer strijken.

45. Blue Cheer: 'Summertime Blues' (Eddie Cochran)

Volgens de schriftgeleerden van de Gitaar Gestoord-afdeling zijn die van het trio Blue Cheer de uitvinders van grunge én stonerrock. Andere tip voor wie het reptielenbrein naar stand 10 wil opvoeren: Blue Öyster Cults 'Godzilla' in de versie van Fu Manchu.

44. Grace Jones: 'La vie en rose' (Edith Piaf)

STEFANIE CALLEBAUT (SX) «Straf. Onwaarschijnlijk straf. Dat één nummer in maar liefst twee versies uitgroeit tot een instantklassieker, komt bijna nooit voor. De versie van Grace Jones is misschien iets rauwer en iets sensueler dan het origineel, maar het zijn allebei monumenten.»

43. Nick Cave & the Bad Seeds: 'I'm Gonna Kill That Woman' (John Lee Hooker)

De John Lee Hooker die op z'n dooie gemak honderd keer 'shake it baby, one more time' zingt en daarna nog niet moe klinkt, die is voor Nick Cave onbereikbaar. Maar in deze murder ballad overtreft Cave de bluesmeester ons inziens wél.

42. The Doors: 'Alabama Song (Whisky Bar)' (Bertolt Brecht & Kurt Weill)

De versies van David Bowie en Marilyn Manson ademen meer de sfeer van het verschillende kanten op springende origineel van Lotte Lenya uit componeerjaar 1925. The Doors hebben hier eigenlijk gewoon een vrolijke dronk.

41. Sharon Van Etten & Josh Homme: '(What's So Funny 'Bout) Peace, Love and Understanding' (Nick Lowe)

Bij Brinsley Schwarz laste Nick Lowe een parlando in: 'We must have peace, more peace and love, for the children of the new generation.' Probeer het maar eens droog te houden als de engelen van troost genaamd Sharon en Josh in een op 20 mei 2020 geloste lockdownvideo hun kinderen van de nieuwe generatie tonen.

40. The Postal Service: 'Against All Odds' (Phil Collins)

STIJN VAN DE VOORDE (StuBru) «Er gelden slechts twee belangrijke regels bij het maken van een goede cover: doe er vooral je eigen ding mee én toon respect voor het origineel. The Postal Service doet hier beide en weerstaat de verleiding om de kleffe Collins-versie in het belachelijke te trekken.»

39. Johnny Cash: 'Hurt' (Nine Inch Nails)

Voer voor discussie. Volgens enkele juryleden de beste cover ooit, volgens anderen een eeuwig misverstand en allesbehalve een verbetering van het origineel, een veel rauwere blik in Trent Reznors moordkuil. Compromisplaats.

38. Gil Scott-Heron: 'I'm New Here' (Bill Callahan)

BERT DOCKX (Flying Horseman) «Een maffe coverkeuze van Gil Scott-Herons producer: verre van Callahans bekendste nummer en niet het genre dat Scott-Heron doorgaans beoefende. Maar ook een slimme keuze, want het werkt én de tekst past met een zekere ironie goed bij zijn washed-up jaren.»

37. King Krule: 'Forever Dolphin Love' (Connan Mockasin)

King Krule is rustelozer en minder psychedelisch dan Connan Mockasin, begint met krijsgeluiden in de stijl van de douchescène van 'Psycho' en komt via de bas snel ter zake. VerKruled is hier Verbeterd.

36. Frank Ocean: 'Moon River' (Henry Mancini/Audrey Hepburn)

BERT VAN STEENBERGHE (StuBru) «Frank Ocean plaatst zijn eigen stem helemaal op de voorgrond en creëert daarmee een nieuwe sfeer die - mijn huisgenote lacht me uit, maar dat trek ik me niet aan - mij véél meer ligt dan het klassieke origineel.»

35. Sam Amidon: 'Relief' (R. Kelly)

Sam Amidon covert popsongs als folktraditionals. Vrij van ironie, zonder spot, mét banjo. Uit dezelfde afdeling als 'Heartbeats' van José Gonzáles: mumblecore zonder vormelijke raakvlakken met het origineel.

34. Van Halen: 'You Really Got Me' (The Kinks)

STIJN MEURIS Het origineel wás al ongelooflijk straf, maar wat Van Halen ermee doet, is next level shit. Weliswaar gespeeld met het soort bravoure, glitter en kapsel waar de meeste Europeanen in de jaren 80 in een grote boog omheen liepen, maar met zoveel energie dat het mij bijna ontroert. Een bom.»

33. Harry Nilsson: 'Everybody's Talkin'' (Fred Neil)

Goed hoor, dat getokkel en die donkere stem van Fred Neil. Ook zeer bijzonder: Harry Dean Stanton die het lied fluistert en aan het eind zegt: 'It's an opium song, folks!' Maar de winnaar blijft Harry Nilsson, wiens versie altijd verbonden zal blijven aan de film 'Midnight Cowboy'.

32. Roxy Music: 'Jealous Guy' (John Lennon)

'Jealous Guy' werd gecoverd door Lou Reed, Deftones, Frankie Miller, Donny Hathaway en 87 anderen, maar alleen Roxy Music trok het in een definitieve plooi, weken na de moord op Lennon. Voor Bryan Ferry en co. bovendien de enige nummer 1 in eigen land.

31. Blondie: 'Hanging on the Telephone' (The Nerves)

MEURIS «Hoewel het origineel van The Nerves, een punktrio uit Los Angeles, ook heel lekker was, kon dat onmogelijk een hit worden. Bij Blondie hoor je het hitpotentieel wél vanaf seconde 1: ruwer, opwindender en urgenter, maar het grootste verschil zat 'm in hun geheime wapen: Debbie Harry

30. Cake: 'I Will Survive' (Gloria Gaynor)

NAOMI SIJMONS (Reena Riot) «Cake deed 'I Will Survive' droger en sarcastischer klinken, en - denk na: loop jij na een liefdesbreuk jubelend over straat? - net daardoor ook veel herkenbaarder. Grappig: het contrast tussen het triestige trompetje van Cake en de weelderige discoproductie van Gaynor.»

29. Coldcut ft. Robert Owens: 'Walk a Mile in My Shoes' (Elvis Presley)

Een sensueel triootje van strijkers, elektronische percussie en de zoetgevooisde Robert Owens, samen een song die in geen honderd jaar aan The King doet denken. Junkie XL's 'A Little Less Conversation' is ook knap, maar hier - vanwege meer remix dan cover - niet nomineerbaar.

28. Constantines & Feist: 'Islands in the Stream' (Dolly Parton & Kenny Rogers)

Geschreven door de Bee Gees, eerst bedoeld voor Marvin Gaye, nummer 1-hit geworden door Parton & Rogers, ook gecoverd door onder anderen Barry Manilow en Miley Cyrus, maar nooit zo ingetogen klassevol geklonken als bij Feist en Constantines.

27. Björk: 'It's Oh So Quiet' (Horst Winter)

Björks grootste hit is een cover. Eigenlijk verdient Betty Hutton de 27ste plaats: zij zette het Duitse origineel al in 1951 naar haar hand. Björk tekent in 1995 alles over met carbonpapier: de orkestratie, de kreetjes, de zing booms én de wham bams.

Björk

26. Noordkaap: 'Arme Joe' (Will Tura)

ZWEEGERS «Geweldige song, indrukwekkende cover. Oké, het origineel is ook heel mooi, met die jaren 60-klankkleur, maar ik blijf bij mijn keuze. Alleen al om de vaststelling dat Stijn Meuris de hem typerende oerkreet al in het prille begin van Noordkaap perfect onder de knie had.»

25. Sonic Youth: 'Computer Age' (Neil Young)

Drie redelijk tijdloze Sonic Youth-covers: 3) hun versie van de 'Simpsons'-intro, 2) 'Superstar' van Carpenters, 1) 'Computer Age'. Die laatste omdat ze de song van nonkel Neils verguisde plaat 'Trans' van galm, vocoders en onzin ontdoen en de kern in al zijn glorie bloot weten te leggen.

24. Led Zeppelin: 'Babe I'm Gonna Leave You' (Anne Bredon)

Anne Bredon schreef het, maar de voorbeeldversie is van Joan Baez. Led Zep voegt na een minuut of twee een spectaculair groepsgeluid toe, en zinnen waarin de hoofdpersoon eerst twijfelt, dan helemaal niet voorgoed wil weggaan, en uiteindelijk zelfs terug naar huis wil.

23. Fugees: 'Killing Me Softly' (Charles Fox/Lori Lieberman)

CHARLOTTE CALUWAERTS (Rheinzand) «Zowel Roberta Flack als de Fugees hebben zich het brave origineel helemaal eigen gemaakt. Twee keer geweldig, maar Lauryn Hill is natuurlijk een force of nature, met een stem die er een tijdloos anthem van heeft gemaakt.»

22. The Feelies: 'Everybody's Got Something to Hide' (The Beatles)

De song is de zenuwachtigste die The Fab Four ooit schreven, en past dus perfect bij de wonderlijke New Yorkse percussiegroep The Feelies, die op hun debuut uit 1980 stijf staan van de dubbele espresso's.

21. The Clash: 'I Fought the Law' (The Crickets)

Het B-kantje van de begeleidingsgroep van Buddy Holly is oké. De latere top 10-hit van The Bobby Fuller Four is gewoon goed. De versie van The Clash zou de definitieve kunnen zijn. Check ook 'Police and Thieves', door The Clash geleend van reggaeman Junior Murvin.

20. Mark Ronson & Amy Winehouse: 'Valerie' (The Zutons)

NOEMIE WOLFS «Het origineel is al goed, de manier waarop Ronson het Winehouse in haar lijf goot, is onnavolgbaar. Dat Motown-sfeertje, die wonderbaarlijke stem, het hele arrangement: alles klopt. Dankzij Amy kreeg 'Valerie' écht een smoel.»

19. Siouxsie & the Banshees: 'Dear Prudence' (The Beatles)

De band hád jaren eerder al 'Helter Skelter' gecoverd. Toen ze 'nog eens iets' van the white album wilden doen, bleek Robert Smith (van The Cure, maar toen ook even Banshee ad interim) eigenlijk alleen 'Dear Prudence' te kennen. Volgens weer een ander dom gerucht de favoriete Beatles-cover van Sir Paul.

18. The Residents: 'Kaw-Liga' (Hank Williams)

De mannen met de oogbolhelmen waren in 1986 ook in de weer met andere songs van countrylegende Hank Williams, maar die bewerkingen waren avant-gardistische moeilijkdoenerij. Met de baslijn van 'Billie Jean' erbij schopte 'Kaw-Liga' het tot New Wave Club Class•X-hit.

17. André Hazes: 'Zij gelooft in mij' (Steve Gibb)

KRISTOF MICHIELS (Meneer Michiels, DJ 4T4) «Het origineel is easy listening en softe pastelmuziek. In geen honderd jaar te vergelijken met de versie van Hazes, die je hier al zingend het hart uit de ribbenkast scheurt. Wie een paar pinten te veel gedronken heeft, houdt het onmogelijk droog.»

Lana Del Rey, Fugees, The Postal ServiceBeeld rv

16. Lana Del Rey: 'Doin' Time' (Sublime)

Typisch Del Rey: het kakkineuze origineel amper veranderen en toch de song helemaal naar je hand zetten. Ook de lyrics - over je onderwerpen aan je lief, ook al behandelt die jou als een stuk stront - zijn typisch Del Rey.

15. The Rolling Stones: 'It's All Over Now' (Bobby & Shirley Womack)

Bobby Womack was aanvankelijk kwaad, en kalmeerde pas toen Sam Cooke hem aan het verstand bracht dat hij dankzij de eerste nummer 1-single van The Stones geld zou krijgen én muziekgeschiedenis zou schrijven.

14. Nirvana: 'Where Did You Sleep Last Night?' (Lead Belly)

Wat Cobain na vijftig minuten 'Unplugged MTV'-sessie nog aan emotie in zijn schriele lijf had zitten, pompte hij in 'Where Did You Sleep Last Night', een eerbetoon aan zijn voorvaderlijke bloedbroeder en leermeester Lead Belly, een song die naar het einde toe de vorm aanneemt van een exorcisme.

13. John Coltrane: 'My Favorite Things' (Julie Andrews)

BRAM DE LOOZE (jazzpianist en -componist) «Een belangrijk moment in de ontwikkeling van Coltrane, het begin van zijn samenwerking met drummer Elvin Jones en een exceptionele mijlpaal in de jazzgeschiedenis. Omdat hij 'My Favorite Things' live nog jarenlang bleef spelen, is het ook het geschikte vehikel om - als je alle versies naast elkaar legt - zijn evolutie in kaart te brengen.»

12. Aretha Franklin: 'Respect' (Otis Redding)

Otis Redding kondigde 'Respect' op het podium aan met 'a song that a girl took away from me'. Aretha Franklin werd ook Queen Ree Ree genoemd, dus ging het gerucht dat ze via de 'ree-ree-ree-ree-spect' uit het refrein de song én het respect helemaal voor zich opeiste.

11. Portishead: 'SOS’ (ABBA)

SIJMONS «Of: hoe ga je creatief om met leegte? Deze versie heeft weinig meer om het lijf dan de stem van Beth Gibbons en een dun synthlijntje. Ook bij ABBA is 'SOS' een geweldig nummer, maar bij Portishead klinkt het pas écht als een hulp- of noodkreet. Diep snijdende melancholie.»

10. Cowboy Junkies: 'Sweet Jane' (The Velvet Underground)

Lou Reed vond het de beste en meest authentieke versie die hij ooit van de song hoorde. Niet onlogisch: de Cowboy Junkies lieten zich voor hun spooky, in een kerk in Toronto opgenomen versie inspireren door een vroege, trage liveversie. En zelfs het door de rest van The Velvet Underground achter de rug van Lou Reed uit de song geknipte bruggetje lasten ze opnieuw in, dat met 'Heavenly wine and roses / Seem to whisper to me / when you smile'. Ook knap: de Junkies-cover van 'Powderfinger' van Neil Young.

9. Stevie Wonder: 'Superstition' (Jeff Beck)

JIMMY DEWIT (Discobar Galaxie, 'Belpop Bonanza') «De deal was duidelijk: Jeff Beck kwam meespelen op Stevies 'Talking Book' als die laatste een nummer voor hem zou schrijven. Jeff nam het op, maar door platenfirmagedoe duurde het lang voor het werd uitgebracht. Te lang. Want intussen hadden ze bij Motown, het label van Wonder, begrepen dat het een te goed nummer was om weg te geven. 'Stevie, je móét een eigen versie opnemen.' 'Superstition' werd Stevie's signature song, en Jeff Becks versie slechts een voetnoot. Stevie schreef het dus zelf, maar eerst voor iemand anders, dus het is officieel wel degelijk een cover.»

8. Elvis Costello: '(What's So Funny 'Bout) Peace, Love and Understanding' (Nick Lowe)

De song die Nick Lowe schreef voor Brinsley Schwarz gaat vooruit als iets van The Who, bevat harmonieën als die van The Byrds en heeft een prachtige tekst ('And as I walk on / Through troubled times / My spirit gets so downhearted / Sometimes'). Elvis Costello schrapt een parlando, heeft een héél vinnige drummer, de invloeden van The Who of The Byrds zijn weg. The Attractions klinken in 1979 als kernenergie na jaren steenkool.

7. Beck: 'Everybody's Gotta Learn Sometime’ (The Korgis)

ROOS VAN ACKER (StuBru) «Uit de soundtrack van mijn lievelingsfilm 'Eternal Sunshine of the Spotless Mind'. Minimalistischer en daardoor veel indrukwekkender en raker dan het melige origineel uit de jaren 80. Beck, die in mijn ogen niets verkeerd kan doen, trekt hier de lijn door van 'Sea Change', de plaat waarop hij plots veel ingetogener ging zingen dan hoe we hem voordien kenden.»

6. Sinéad O'Connor: 'Nothing Compares 2U' (Prince)

Met bloed, zweet en - in de bijhorende clip - échte tranen doortrokken versie van een song die Prince enkele jaren eerder voor zijn projectje The Family geschreven had. Hij was niet blij met O'Connors monumentale versie, vermoedelijk omdat het origineel minder goed en veel minder succesvol was, en hij er als perfectionist dus vooral zijn eigen falen in zag.

5. Otis Redding: 'Try a Little Tenderness' (Ray Noble Orchestra)

De onder anderen door Bing Crosby gecoverde trage foxtrot uit de jaren 30 is minder van tel dan de opname van Sam Cooke uit 1964 waarmee Otis' manager komt aandraven. Isaac Hayes is producer bij Stax Records, Booker T. & the MG's zijn het huisorkest. De song begint zachtjes, maar gaat een gang vanaf 'You've gotta hold her, squeeze her...' Tegen zijn manager zei Otis: 'Voilà, hier is die verdomde song van je, ik heb er een gloednieuwe van gemaakt.' Dé liveversie is die op het Monterey Pop Festival in 1967.

4. The White Stripes: 'Jolene' (Dolly Parton)

MICHIELS «Dolly Parton is een klasbak en haar 'Jolene' een fantastisch nummer. Maar leg dat naast de versie van The White Stripes, waarin Jack White het vier minuten lang uitbuldert, en je denkt onvermijdelijk: 'Ligt het aan mij, of kan het je niet zoveel schelen, Dolly? Misschien had je de song nog eens moeten opnemen toen je wél wakker was?' De cover is intenser, hartstochtelijker, echter en veel beter.»

3. This Mortal Coil: 'Song to the Siren' (Tim Buckley)

This Mortal Coil is een gelegenheidsproject van de mensen van het 4AD-label: op 'It'll End in Tears' uit 1984 zijn de gasten bijvoorbeeld Howard Devoto van Magazine en Lisa Gerrard van Dead Can Dance. Enter ook Elizabeth Fraser van Cocteau Twins - wier sopraanstem later ook in Massive Attacks 'Teardrop' zal zitten - die twee obscure folksongs zingt. 'Another Day' van Roy Harper klinkt nog als iets van Kate Bush. De onder reverb en synths bedolven versie van 'Song to the Siren' van Tim Buckley is een klein wonder, en is bovendien ideaal om prerafaëlitische schilderijen bij te googelen.

2. Jimi Hendrix: 'All Along the Watchtower' (Bob Dylan)

Het origineel staat op Bob Dylans 'John Wesley Harding', een plaat met beknopte teksten en zonder refreinen. Jimi Hendrix raakt zo in de greep van 'All Along the Watchtower' dat hij zijn Fender inplugt... en die prachtsong onmiddellijk in al zijn glorie de stratosfeer in schiet, wilden we zeggen, maar het tegendeel is waar: Hendrix blíjft opname na opname aan de song sleutelen. Dylan speelt na Hendrix' dood alleen Jimi's versie: 'Als ik het lied zing, is het altijd een ode aan hém.'

1. James Blake: 'Limit to Your Love' (Feist)

EPPO JANSSEN (Pukkelpop) «In zijn beginjaren dreigde James Blake even de posterboy van de dubstep te worden, maar toen hij dit nummer uitbracht, was het genre gelukkig al begraven. Het origineel van Feist was al goed, maar de eerste keer 'Limit to Your Love' in de versie van Blake horen op de radio - zo vol stiltes, zo straf en uitgepuurd - daar val je van omver. Het is ook het enige nummer dat destijds bij Lefto gedraaid werd, en een uur later nóg eens in 'Duyster' (lacht).»

De jury: Stijn Van de Voorde, Joost Zweegers, Eppo Janssen, Noémie Wolfs, Bert Dockx, Roos Van Acker, Jasper Wentzel, Stefanie Callebaut, Rheinzand, Ayco Duyster, Bert Van Steenberghe, Bram De Looze, Kristof Michiels, Stijn Meuris, Jimmy Dewit, Reena Riot, Michaël Robberechts en de TTT-redactie.

De playlist:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234