‘Je mag je eigen stijl hebben,’ zeiden mijn ouders, ‘maar als je met ons buitenkomt, moet je netjes zijn.’ Dat is een gepolijste versie van: ‘We begrijpen je niet’ Beeld Guy Kokken Humo 2021
‘Je mag je eigen stijl hebben,’ zeiden mijn ouders, ‘maar als je met ons buitenkomt, moet je netjes zijn.’ Dat is een gepolijste versie van: ‘We begrijpen je niet’Beeld Guy Kokken Humo 2021

Villa VrijheidThe Haunted Youth

‘Door alle trauma’s heb ik nog altijd geen kind kunnen zijn’

Joachim Liebens’ pseudoniem The Haunted Youth is niet loos gekozen: hij voelde zich als kind niet echt thuis in zijn gezin, vloog van de ene school naar de andere, belandde in instellingen, experimenteerde met drugs en zag zijn studie schilderkunst doodlopen in desinteresse. Maar 2020 was het jaar waarin Liebens zijn vrijheid vond.

Met anthem ‘Teen Rebel’ won hij terecht De Nieuwe Lichting, met opvolger ‘Coming Home’ bewees hij geen eendagsvlieg te zijn, en zelfs zonder Pukkelpop zit zijn concertagenda meer dan vol. ‘We hebben vier shows in Spanje gepland: wablieft?’

In de tuin van de villa van zijn vader in Alken, waar hij woont tot hij een eigen plek heeft gevonden, steekt Liebens (27) een joint op.

JOACHIM LIEBENS «Ik kan songs schrijven in gezelschap, maar de echte magie ontstaat als ik alleen ben. Pas dan is er die eerlijkheid, oprechtheid, breekbaarheid en openheid met mezelf. Live is het uiteraard een ander verhaal, maar ook daar wil ik me blootgeven en de mensen deel laten uitmaken van een soort… intimate epicness.

»Er is nu een heel nieuwe context waarin mijn muziek wordt beleefd: ik word bekender, er luisteren andere mensen mee, waardoor het nog belangrijker wordt om ruimte en tijd te creëren voor mezelf, om de band met wat ik doe te blijven bewaren.»

HUMO Je wilde aanvankelijk debuteren met een volledige plaat, maar vanwege de pandemie word je nu via singles geïntroduceerd.

LIEBENS «Ik heb altijd de nood gehad om individuele ideeën samen te brengen onder een concept. De bedoeling van mijn eerste plaat was om het verhaal te vertellen van de loner, de weirdo, de outcast in puberland. Ik ben altijd het buitenbeentje geweest – op school, in de vriendengroep, op de Chiro… Ik vond dat verschrikkelijk, tot ik punk ontdekte, en goth, en black metal. Al die stromingen die zeggen: ‘Go fuck yourselves, ik wíl er niet eens bij horen.’

»Vooral black metal is belangrijk geweest. Ik haatte het elitaire eraan, en de racistische of antisemitische kantjes uiteraard, maar voor mij ging het om dat gevoel van: ‘Fuck you allemaal.’ Ik zat in een gezin waarin ik mij niet altijd en door iedereen geaccepteerd voelde. Ik sliep onder een dekbed van Tarzan, met ‘Deathcrush’ en ‘Chainsaw Gutsfuck’ van Mayhem keihard in mijn koptelefoon. Dat geweld dat over mij heen raasde, bracht me rust, het voelde als thuiskomen. Ik ben naar wel vijftig verschillende therapeuten en instituten geweest, maar die hebben me niets gegeven wat nog maar in de buurt van black metal kwam. Jezelf gereflecteerd zien in wat iemand anders heeft gemaakt – hoe gewelddadig of fucked up het ook is – maakt iets in je los. Dat wil ik ook met mijn muziek doen. En dat maakt muziek onmisbaar in de samenleving.»

HUMO Wat jij maakt, is geen black metal.

LIEBENS «Nee, maar de punkideologie erachter is dezelfde. Stilistisch heeft het ook geen enkele zin om de Ramones na te spelen, maar het idee achter de Ramones is vandaag wel nog superrelevant. Blondie is mijn vrouwelijke rockidool. Ze heeft de twee dingen die ik zoek: toegankelijkheid én diepgang. Ze heeft geen schrik om pop te zijn. Ik haat muziek die luisteraars niet toelaat: progrock, of bebop – niks dan solo’s en rare akkoorden. Prachtig dat die mensen dat kunnen – Charlie Parker: petje af – maar wat ik zoek in muziek is net het omgekeerde. De lyrics van ‘Teen Rebel’ zijn bijna belachelijk stripped-down: een anthem in zijn meest essentiële vorm. Iedereen weet hoe het voelt om rebels te zijn, iedereen kent de nood om ergens thuis te kunnen komen, iedereen weet hoe het is om weg te willen, onmacht te voelen… Er zijn zoveel dingen waaruit een song kan ontstaan die mensen verbindt.

»Als ik zing dat ik mezelf heb gesneden omdat ik geen andere uitweg vond om met mijn emotionele pijn om te gaan, dan doe ik dat niet opdat mensen medelijden met me zouden krijgen, maar omdat ik hoop dat een paar luisteraars in het publiek zich erin herkennen. Muziek hoeft geen absolute waarheden te verkondigen, het moet gewoon eerlijk zijn, en oprecht. En proberen iets bloot te leggen wat onzichtbaar is.»

HUMO Weet je nog wanneer je voor het eerst voelde wat muziek was?

LIEBENS «Op heel jonge leeftijd, één van de eerste keren dat ik Abba hoorde. Dat had tegelijkertijd diepgang en relevantie. En ze vertelden het op zo’n goeie, verteerbare manier. Hoe de sound ineen zat, die drums… Dan zat ik bij mijn meter in de keuken op Abba mee te drummen op verfpotten, terwijl zij aan het koken was. Via videogames – check ‘Tony Hawk Pro Skater 3’! – heb ik bands als Motörhead, Red Hot Chili Peppers en Green Day ontdekt, de nineties-skatepunkgeneratie. Pas op latere leeftijd, rond mijn zeventiende, kwamen The Cure, Joy Division, Pink Floyd en de hele jaren 60.»

HUMO Waarom ben je schilderkunst gaan studeren?

LIEBENS «Het tekenen heb ik meegekregen van mijn papa. Ik vroeg hem de hele tijd: ‘Teken je nog eens een dino?’ ‘Nu een cowboy!’ En dan probeerde ik urenlang om dat na te tekenen: ‘Hoe trekt hij die mooie lijnen?’ Ik was altijd bezig met de esthetiek van dingen – hoe ze eruitzagen, hoe ze voelden. De manier waarop iets gebracht, gezegd, gemaakt, gezongen of gespeeld werd. Toen ik Muhammad Ali voor het eerst op tv zag, die bewegingen: dat was pure kunst voor mij. En verder maakte tekenen geen lawaai: in de wiskundeles kwam ik er makkelijker mee weg dan met drummen (lacht).

»Schilderen leek me ook minder ver van mijn bed dan muziek. Ik wilde schilder worden en terechtkomen in iets als The Factory van Andy Warhol en The Velvet Underground. Maar dan besef je dat de sixties allang voorbij zijn, en je niet in New York woont. Uiteindelijk miste ik in schilderen de rock-’n-roll waarnaar ik op zoek was. Het was te veel Kunst met een grote K, een instituut waarin ik geen manier vond om punk te zijn. In mijn tweede jaar heb ik me afgevraagd: wat wil ik nu echt? En diep in mij schreeuwde de muziek.»

HUMO Waarom koos je voor PXL Music?

LIEBENS «Omdat ik nieuwsgierig was naar de theoretische kant van muziek. Ik wilde weten hoe akkoorden zich tot elkaar verhouden, en ik wilde bijleren over muziek in het algemeen. Ik denk dat het gewoon een honger naar kennis was. Ik heb onderschat wat ik van die opleiding allemaal zou terugkrijgen. Het netwerk alleen al, maar ook mijn bandleden, mensen op wie ik nu met mijn ogen dicht kan terugvallen. Gewoon samenspelen: ik wist niet wat dat was. Korte noten spelen in plaats van lange, locken met een band, feel, groove. Kortom: het verschil tussen een goeie en een middelmatige band.»

HUMO Ik weet dat er op PXL Music in genremodules wordt gewerkt. Welk genre stak je het meest tegen?

LIEBENS «Geen genre, wel de manier waarop het genre gebracht of beleefd werd. Ik vond er altijd wel mijn diepgang in, maar dan waren er zangeressen die gewoon Adele wilden zijn, of Lianne La Havas. Ik vergat weleens dat niet iedereen er met dezelfde bedoelingen zat, dat niet iedereen een excentrieke artiest wilde worden zoals ik. Sommige mensen zitten daar gewoon om pianoleerkracht te worden.»

HUMO Je hebt De Nieuwe Lichting gewonnen, maar nooit deelgenomen aan Humo’s Rock Rally.

LIEBENS «Ik had er schrik voor. Het was een wereld die ik niet kende en niet kon inschatten. Een groepje van kameraden had meegedaan, en ze waren vrij hard aangepakt. De band met mijn muziek voelde nog te vers en kwetsbaar om al blootgesteld te worden aan allerhande meningen.

»Nu mag iedereen zeggen wat hij of zij wil, het maakt mij niet meer uit of mijn muziek volledig afgekraakt wordt: als ik het goed vind, kan iedereen oprotten. Maar omdat ik intussen De Nieuwe Lichting al heb gewonnen, lijkt het me niet meer relevant om aan de Rock Rally mee te doen. De Nieuwe Lichting was overigens een idee van mijn manager, hij vond dat we het moesten proberen. Ik dacht: dat is een demo die ik op mijn kamertje heb gemaakt! Met mijn drumcomputertje! Ík vind dat vet, maar dat is toch geen stuff voor op de radio? En ineens win ik dat. Ik heb nog altijd iets van: ‘Lokerse Feesten? Pukkelpop? How, how, rustig maar.’ We hebben nu vier shows in Spanje gepland: wablieft? Ik bedoel: let’s go, hè, maar toch: kalm blijven.

»Ineens vond ik ook een Spaans ondertitelde video van ‘Teen Rebel’, en een slowed down plus reverb-versie – dat is een heel ding in YouTube-land. Ik heb geweend toen ik dat zag, ik dacht: nu hoor ik er écht bij. De Nieuwe Lichting winnen deed mij – bij wijze van spreken – niet half zoveel als dat ene stomme videootje. Omdat ik toen wist: mijn muziek heeft zelf haar weg gevonden naar de juiste mensen.»

LSD EN KETAMINE

HUMO Heb je broers of zussen?

LIEBENS «Ik heb een jongere broer, Nico. Een ingewikkeld verhaal. Ik weet op dit moment niet hoe het met hem gaat: ik hoor niks van hem, heb al zeker vijf jaar geen fatsoenlijk gesprek meer met hem gehad. Hij heeft als kind een paar ingrijpende, zelfs traumatiserende dingen meegemaakt. Rond zijn achttiende is hij heel veel met drugs beginnen te experimenteren. Ik ook, maar ik probeerde het altijd constructief te maken, het was altijd een zoektocht in mezelf. Bij hem was het een vlucht, hij wilde gewoon zo wég mogelijk zijn. Ik ben hem op festivals tegengekomen als een lege huls, compleet opgeslorpt door wat hij had genomen – je kon de persoon niet meer van de substantie onderscheiden. Op een bepaald moment ging het echt mis en heeft hij een heel zware periode gehad... Een moeilijke situatie. Hij heeft lang muziek gemaakt – hij was er veel beter in dan ik – en had de nieuwe Avicii kunnen worden. Maar het is voor hem op de één of andere manier onmogelijk om het soort contacten te onderhouden dat daarvoor nodig is. Ik denk dat dat ook één van de redenen is waarom hij afstand houdt: om niet de hele tijd geconfrontreerd te worden met de grote broer die voor zijn shit aan het gaan is.»

‘Black metal hielp me als buitenbeentje, dat gevoel van: ‘Fuck you allemaal.’ Ik sliep onder een dekbed van Tarzan met ‘Chainsaw Gutsfuck’ van Mayhem keihard in mijn koptelefoon.’ Beeld Guy Kokken Humo 2021
‘Black metal hielp me als buitenbeentje, dat gevoel van: ‘Fuck you allemaal.’ Ik sliep onder een dekbed van Tarzan met ‘Chainsaw Gutsfuck’ van Mayhem keihard in mijn koptelefoon.’Beeld Guy Kokken Humo 2021

HUMO Met welke drugs heb je zelf geëxperimenteerd?

LIEBENS «Zowat alles waarvan mijn gezond verstand niet op voorhand wist dat het geen goed idee was. Nooit heroïne, bijvoorbeeld. Het belangrijkste was altijd wat ik eruit kon halen. Ik hoopte dat ik, als ik lsd of ketamine zou nemen, muziek op een andere, intensere manier zou ervaren. Maar drugs is geven en nemen, je moet je ervan bewust zijn dat je er niet verder en verder in kunt blijven gaan. Op een gegeven moment is het op, heb je xtc genomen, sta je op een feestje, en besef je: ‘Ik wil dit niet. Mijn hersenen zijn aan het koken, en ik wil hier weg.’ ‘Teen Rebel’ gaat daarover – ‘always wanted something more’. Toen mijn broer mij dat voor het eerst zag spelen, begon hij te wenen. Omdat hij wist dat het ergens over hem ging.

»Ik ben zelf ook weleens te ver gegaan, hoor. Dat ik op Dour in mijn tentje ging liggen, mijn hart als een gek voelde tekeergaan en dacht: ‘Ga ik morgen wel wakker worden?’ Je weet eigenlijk niet waarmee je bezig bent, ook al denk je van wel. Je weet niet wat je koopt, wat je aanneemt van iemand. Het enige wat ik nu nog doe, is wiet. Het is een verslaving, maar het is niet disfunctioneel, ik heb nooit het gevoel dat het controle over mij heeft. Er zijn mensen die suf worden van blowen en helemaal niks meer willen doen, ik beland erdoor op een level waar ik gevoeliger, attenter en intiemer met de dingen omga.»

HUMO Vind je het belangrijk wat je ouders van je muziek vinden?

LIEBENS (denkt lang na) «Ik zou willen zeggen van niet, maar… Bij black metal was het óók niet belangrijk wat zij ervan vonden, maar ze maakten het mij onmogelijk me erin te uiten, om kwaad of punk te zijn. Het moest altijd stiller, altijd binnen de perken blijven. Ik droeg ook de kleren die bij black metal passen: legerbroeken, bandshirts, noem maar op. Maar mijn ma is dokter, mijn pa bedrijfsleider – hij zit bij de Rotary en weet ik veel wat nog allemaal – en altijd ging het van: ‘Je mag je eigen stijl hebben, maar als je met ons naar buiten gaat, moet je netjes zijn.’ Dat is eigenlijk een vriendelijke, gepolijste versie van: ‘We begrijpen je niet.’ Op heel veel vlakken heb ik mij verstikt en gevangen gevoeld.

»De muziek van The Haunted Youth is voor hen wel aanvaardbaar en beluisterbaar, en nu krijg ik ineens een mail van mijn ma, die ik al jaren niet meer heb gezien. Dat ze zich persoonlijk aangesproken voelt door ‘Coming Home’. Heel raar. Als gefrustreerde puber dweep je daar natuurlijk ergens mee: ‘Wacht maar! Op een dag zullen jullie…’ Maar nu besef ik dat dat niet hoeft, en dat ik het liefst wil dat The Haunted Youth iets blijft waar zij niets mee te maken heeft. Mijn papa is keitrots, maar door de geschiedenis, de trauma’s die ik eraan heb overgehouden, heb ik het gevoel dat ik nog altijd aan het strijden ben voor mijn moment om kind te kunnen zijn. Ik wil dat er punkers naar mijn optredens komen, dat ik relevant ben in de CBGB-scène, niet dat er mama’s van Kevins en Warrens naar mij staan te kijken omdat ze me op Studio Brussel hebben gehoord. Anderzijds heb ik na mijn laatste show voor drie kindjes een T-shirt moeten signeren, omdat ze het mooi vonden. Dan denk ik: wie ben ik? Ik wil ook niet dat het elitair wordt. Mensen zijn mensen.»

HUMO Wat heb je nodig om muziek te kunnen maken?

LIEBENS «Om een song te schrijven? Een akoestische gitaar en een smartphone om het op te nemen. Maar eigenlijk zelfs dat niet. Heb je ‘It Might Get Loud’ gezien, met Jack White, The Edge en Jimmy Page? Daar zit een fragment in waar iemand ‘Grinnin’ in Your Face’ van Son House opzet. (Begint met een voet te stampen) ‘Don’t you mind, people grinnin’, people grinnin’…’ Dat is voor mij de kern van rock-’n-roll: één mens tegen de wereld. Je hebt niet eens een instrument nodig: als de noodzaak en de expressie er zijn, dan is er creativiteit en heb je een performance. Ik heb nu genoeg gear waarin ik mezelf kan verliezen, maar dan hoor ik Joy Division, of Son House, of vroege Can, en weet ik dat ik eigenlijk helemaal niks nodig heb.»

HUMO Mag ik je tot slot de introductietekst van je LinkedIn-pagina voorlezen?

LIEBENS «Oh boy, bestaat die nog?»

HUMO ‘Joachim is een creatieve problem solver, en een opgewekt, enthousiast persoon.’

LIEBENS (lacht) «Ik zocht werk en heb geschreven wat elke saaie baas van de Colruyt wil lezen. Als ze weten dat je muzikant bent, gaan ze je niet op de afdeling charcuterie laten beginnen. Dát is waar ik aan terugdenk als ik mijn comfortabele leventje eventjes niet meer inspirerend genoeg vind. Holy fuck, ben ík blij dat ik daaraan ben ontsnapt.»

The Haunted Youth speelt o.a. op 21 augustus met dEUS op Leuven Air, op 24 augustus op Gladiolen, op 11 september op Rock Herk, op 19 september op Leffingeleuren en op 26 november in de 4AD.

Schrijf je in op onze wekelijkse muzieknieuwsbrief:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234