WinterfortBeeld Alex Vanhee

Humo's Rock Rally

‘Duw je kut in mijn gezicht’: een terug- én vooruitblik op Humo’s Rock Rally 2020

Midden maart, een handvol dagen voor de halve finales zouden plaatsvinden, werd Humo's Rock Rally 2020 voor onbepaalde tijd door Covid-19 aan de ketting gelegd. Ruim vijf maanden later behoort een normale verderzetting van het concours nog steeds niet tot de mogelijkheden, en werd er besloten om op 29 en 30 augustus de halve finales achter gesloten deuren hun beslag te laten krijgen. Live, voor een beperkt publiek. Met op zondag 18 oktober de finale in de Brusselse AB. 

Herbeluister de preselecties op rockrally.humo.be. Vanaf dinsdag vindt u aldaar ook de beelden van de halve finales terug.

Om ons aller geheugen op te frissen werd mij gevraagd een beeld te schetsen van wat Humo's Rock Rally 2020 ook alweer te bieden had in het pre-coronatijdperk. Ik beloof u zoveel mogelijk op mijn geheugen te vertrouwen, zodat de hoogte- en dieptepunten als vanzelf komen bovendrijven, met af en toe een weemoedige blik op mijn notities uit betere tijden.

879 groepen, artiesten, projecten en ander de stilte verstorend gespuis stonden eind november 2019 nog op het wedstrijdblad. Een jurerend tweespan werkte zich in twee weken door drie demo's per deelnemer heen (2.637 songs, of in vele gevallen: wat daarvoor moest doorgaan) en herleidde dat aantal tot honderd, alvorens in familiale kring de feestdagen aan te vatten en een depressie te lijf te gaan.

Honderd deelnemers, netjes verspreid over tien preselecties in de uithoeken van het Vlaamse land. Ik was erbij, maar wat herinner ik me ervan?

HIPHOP

Een mássa hiphop. Tweeëntwintig rappers in totaal, waarmee we dus - mochten we de waanzin ten top hebben willen drijven - meer dan twee volledige preselecties hadden kunnen vullen. Vier daarvan zien we terug in de halve finales, waarover later meer, dit is wat is blijven hangen van de rest.

David Jahmill liet in de Warande in Turnhout zien over weinig podiumervaring te beschikken. Dat hij zijn hiphop bracht met een livegroep in de rug, verdiende een pluim, maar zeggen dat hij zich in die bezetting in zijn sas voelde, is bezijden de waarheid. Hij stond er maar wat verloren bij, kwam in zijn bindteksten niet verder dan 'Dit is de tweede track' en 'Dat was track nummer drie,' en zijn groep liep gedwee met hem aan het handje verloren. We vermelden hem omdat zijn songs zelf zo slecht niet waren, en zijn flow meer dan veelbelovend was. Van GSD, in diezelfde Warande, herinner ik me dan weer enkel dat ze het deden 'voor de Kempen, voor Turnhout, en voor Paul'. Van hun tracks in mijn geheugen geen spoor meer.

Een dag later, in het Leuvense Depot, was er R‑Mind, die op zijn 19de al voor de tweede keer deelnam, en wellicht pas bij een derde keer helemaal wedstrijdrijp zal zijn. Uit mijn notities: 'Wat hij te zeggen had, was minder belangrijk dan de manier waarop hij het zei.'

Dankchef staat in mijn geheugen gegrift omdat hij in Eeklo dacht aan drie tracks en maximaal een kwartier speeltijd (zoals in de voorschriften in het vet vermeld staat) niet genoeg te hebben, maar liefst zeven songs op het wedstrijdblad had genoteerd, en boos was toen hij na vijf daarvan door de technici de mond werd gesnoerd.

DankchefBeeld Alex Vanhee

Tim Alexandre - die zich in Hangar 27 in Edegem en vermoedelijk ook op andere podia Beats and Breakfast liet noemen - was pas vader geworden, rapte in het Nederlands ons koloniale verleden op een hoopje, en was daarmee persoonlijk verantwoordelijk voor de standbeeldenhetze die een paar maanden later rond Leopold II zou losbarsten. Althans, dat zou hij wellicht zelf hebben gedacht mocht hij net zoveel coke hebben gesnoven als Crosby, Stills & Nash, die er begin jaren 70 van overtuigd waren dat zij en zij alleen de hand hadden in het einde van de Vietnamoorlog.

Wie nog? Rooftop J etaleerde in Brugge naturel, podiumvastheid en een aanleg voor vanzelfsprekende rhymes, maar was vergeten dat alles te onderstrepen met songs, en van B‑Rose leerden we in datzelfde Brugge dat je je rond de Cactus Club verstaanbaarder maakt door 'Elpt jezèvn' in plaats van 'Help jezelf' te zeggen. Niet dat het die avond nog van pas kwam, maar ooit misschien.

DE LAATSTE KANS

Ila werd twee jaar geleden in Genk met haar akoestische gitaar overstemd door een bus zatte punkrockers en had in Turnhout voor de veiligheid een groep achter zich verzameld. Een trio waarmee ze heel even aan PJ Harvey ten tijde van 'Rid of Me' deed denken, maar al vlug aan niet zo veel in het bijzonder.

Milpool viel vier jaar na een finaleplaats volledig door de mand in Leuven. Of moeten we daarvan maken: viel in slaap op het podium van het Depot, en sleurde het publiek daarin mee. Van het sprankelende popgroepje van 2016 bleef geen spat meer over.

Baruch Williamson was geen man overboord. Eén van de vele pseudoniemen waaronder Boris Willems al ettelijke jaren in dit concours opereert - meestal aan de zijde van zijn broer Sigi (ze staan samen in de halve finale met Hugs of the Sky) - en wel eentje waarmee hij voluit de kaart van de elektronica trok. Boeiend als Aphex Twin, maar te veel experimenterend voor een set van een kwartier.

In 2018 was Marlijn interessant charmant in Mechelen, twee jaar later brallerig ergelijk in Edegem. Met nog steeds dezelfde uitstekende groep in haar rug, dat wel. Future Messiah bracht de David Brent van de synthpop mee, die sinds zijn vorige deelname niet minder dan twee jaar ouder was geworden, wat evenwel niets aan toegevoegde waarde opleverde. Aa00 ten slotte was het onzinnige pseudoniem waaronder de eveneens twee jaar ouder geworden Steph Van Uytvanck (een stuk in de vijftig intussen) zijn groep had gehuisvest, en aantoonde dat de behoorlijk geslaagde cover van 'Purple Rain' waarmee hij in 2018 in Opwijk verraste eerder een toevalstreffer was.

Dan waren er ook nog de groepen waarvan we de muziek graag volledig van de interne schijf in ons hoofd zouden wissen (in het merendeel der gevallen was dat een dag later overigens al prima gelukt), maar waarvan de beelden nog wel een paar decennia over het grote scherm van ons geheugen zullen rollen. Van Maesk herinner ik me voornamelijk nog hun intrede in Eeklo, die op maat van een Sportpaleis of twee geschreven leek. De groep stond al even zijn ding te doen toen de zanger ineens vanuit de coulissen tevoorschijn sprong, en als Koen Wauters in zijn beste jaren met wilde arm-, been- en een enkele schijnbeweging het publiek uit zijn hand probeerde te laten eten. Toen dat niet lukte, liet hij net voor song nummer twee zijn jasje nonchalant van zijn schouder vallen - 'Ladies, here I am.' Het podium bleef onbestormd, en van hun muziek herinner ik me niets meer. Wat niet gezegd kan worden van Sell Me Your Coat, dat in Leuven startte met een streepje Bowie als intromuziek en vervolgens aan een afdaling begon die met een cover van 'Drown' van Bring Me the Horizon eindigde tegen de stootkussens van de nadarhekken in een dal voorbij het dal.

Sonayou zie ik ook nog voor me, een 18-jarige diva uit Maasmechelen die in Hamont-Achel meer charme en ambitie uitstraalde dan ze songs in petto had. En Eenzamejongen en Will King Jr., beiden in Opwijk, die elk hun best deden om met de prijs voor Vreemdste Vogel naar huis te gaan. Eenzamejongen trok daarvoor een bivakmuts over zijn hoofd, verdronk zijn stem in autotune en bracht een set die verre van oninteressant was. Will King Jr. droeg een papieren kroon op zijn knikker, een soort gewaad om de schouders, en zong in twee microfoons tegelijk over dingen waar geen mens iets van verstond.

De preselecties werden in datzelfde Opwijk afgesloten door Bosum, die onderweg zijn groep was kwijtgeraakt en ter plekke besloot om volledig akoestisch te gaan (zonder hulp van microfoons of PA), waardoor zijn versie van Bruce Springsteens 'Atlantic City' - de Heer bestaat - slechts door een handvol hondenoren kon worden opgevangen.

DE NET-NIETS

Over naar de groepen die net buiten de halve finales vielen, of waarvan ik me alleszins helder herinner dat ze iets hadden wat het onthouden waard was. Cesar Quinn balanceerde in Turnhout op de rand van fascinerende bevreemding en overdreven pathos en belandde nipt aan de verkeerde kant van de lijn. Bat Eyes en wåvery hadden elk één song - respectievelijk 'Emily' en 'Safe' - waarvan het spijtig zou zijn mochten ze verloren gaan, Twin Pixie (alias Marieke Hutsebaut van The Spectors) voerde in Edegem in haar eentje een dansfeestje op dat op een ander moment in een andere tent tot aangename taferelen had kunnen leiden, en had This Is Hert niet zo hard gerammeld van de zenuwen, dan had frontman Frederik De Clercq wellicht twee keer in de halve finales gestaan (zie Be Irving).

Iets meer dan net niet was het voor A Murder in Mississippi, dat zich volledig afspeelde in het genre genaamd bluegrass en daarin geen spat inventiviteit tentoonspreidde, maar wel zoveel spelvreugde dat ik stiekem hoop ze ooit nog eens ergens te treffen.

DE HALVEFINALISTEN

Ik neem me voor om mijn persoonlijke favorieten voor de grote finale onder stoelen én banken te steken, maar vergeef me alvast die keren dat mijn hart te vol is om mijn mond er niet van te laten overlopen. Overigens zou het ook gewoon kunnen dat sommige deelnemers tijdens de lange coronabreak boven zichzelf zijn uitgestegen en andere zijn vervallen in lethargie. Kijk maar naar de halve finales van de Champions League: wie had daarin Red Bull Leipzig en Lyon verwacht? Klaus alvast niet, en die heeft nog bij Jan Ceulemans in de klas gezeten.

Aanstaande zaterdag 29 augustus de degens kruisend:

Meskerem Mees, een 20-jarige dame die de preselectie in Eeklo op meesterlijke wijze afsloot. Enkel geflankeerd door een celliste wist ze de rumoerige zaal stil te krijgen, en die stilte vulde ze vervolgens met muzikale pracht.

200724 Gent Meskerem MeesBeeld Koen Keppens

Identity deed de wenkbrauwen fronsen toen hij het podium van de Warande opstapte, maar dat ging al snel over in een rilling van genot toen bleek dat de man die eruitzag als een kantoorklerk in een vingerknip vol dreigend venijn zat zodra hij begon te rappen.

In Brugge liet Gert-Jan Loobuyck de vrouwenharten sneller slaan in de gedaante van zanger-gitarist bij Wolker, een duo dat aan The White Stripes had kunnen doen denken, ware het niet dat Femke Decoene veel meer kunde tentoonspreidde dan haar collega Meg uit Detroit.

Dyce (nog steeds pas 20) trok vier jaar nadat hij met Rewind Productions het zilver had gewonnen solo van leer met een act die minder verrassend was, maar van podiumact over songs tot outfit bol stond van het vakmanschap.

Een groep uit Edegem die de jury klaar leek voor een halve finale, was Kids with Buns: twee meisjes (18 en 20) met dotjes die, ingetogen British en voorzien van twee gitaren en een stem, Hangar 27 moeiteloos het zwijgen oplegden.

Aarde Aan DaanBeeld Koen Keppens

De naar Antwerpen verkaste Nederlander Daan Hafkamp bracht als Aarde aan Daan in zijn moedertaal en met een geweldige groep in de rug een bijzonder boeiende mix van cabaret en pop, terwijl Yokan gehuld in witte 'A Clockwork Orange'-pakken gestileerde pop bracht die aan Hot Chip deed denken.

Uit de preselectie in Leffinge ten slotte zien we Billboard en Skumic terug, het eerste een groep die grossierde in eightiesklanken die in hun beste momenten naar New Order en The Cure neigden, het tweede een vuilbekkende hiphopper die er ondanks rhymes als 'Duw je kut in mijn gezicht' in slaagde om ook een liedje voor zijn aanwezige moeder te berde te brengen.

SkumicBeeld Alex Vanhee

Een dag later, op zondag 30 augustus, komen in datzelfde Online-sur-Mer aan de beurt:

Hugs of the Sky, de groep rond Sigi en Boris Willems - met hun 22 en 24 jaar alreeds oudgedienden in Humo's Rock Rally - die met een mix van The Stooges, Tame Impala en psychedelica, en met een van charisma gespeende en net daardoor charismatische zanger, de concurrentie in Leuven op een hoopje speelden. Jakomo deed hetzelfde in Genk met iets waarin de één Whitney had gehoord, een ander Alt-J, en nog een ander iets volstrekt unieks.

All-Turn spoelde in Eeklo de technische problemen die zijn eerste song in het water deden vallen moeiteloos weg met 'Cosy Bed', wellicht de beste hiphoptrack die ons in de preselecties voor de voeten werd geworpen, terwijl DK wellicht de beste rapper was, of toch veruit de beste in Opwijk. De meest Amerikaanse ook, wat outfit, rhymes én volksmennerij betreft, met evenwel tracks waaraan hier en daar nog wat werk was.

All-TurnBeeld Alex Vanhee

Terms sloot in Edegem de feestelijkheden af met liedjes over de schaduwkant van de liefde die je dankzij zevenkoppige arrangementen en hemelse samenzang toch met de glimlach naar huis stuurden.

Soulzangeres Sunday Rose schitterde in Opwijk, maar was de voorbije weken onbereikbaar via alle kanalen. Last minute bevestigde ze tóch voor de halve finale.

Nog vrouwen die van samenzang een spektakel maakten waren die van Uma Chine: visueel indrukwekkend en minstens twee songs die zo op de radio kunnen.

Uit Opwijk zien we Be Irving terug, de groep waarin Frederik De Clercq van This Is Hert het over een meer elektronische en van vindingrijke samples doortrokken boeg gooide, en indruk maakte met onder meer een geslaagde en vertaalde cover van 'Zonder verlangen' van De Mens.

Winterfort, twee jaar geleden ook al halvefinalist, acht ik op basis van de vooruitgang die op de preselectie in Nazareth te noteren viel dit jaar in staat tot nét dat tikje, of misschien wel een heleboel meer. En van het voortdurend op ontploffen staande SPLINTR uit Turnhout - weerbarstige dance in een combinatie van elektronische en akoestische instrumenten - hoop en verwacht ik dat ze dat in de halve finale ook effectief zullen doen.

Frantzis ten slotte - gestroomlijnde elektropop met ruimte voor gitaren, aan het werk gezien te Eeklo - is de groep waarvoor ik het meest moeite moet doen om hem mij weer voor de geest te halen, en mag wat dat betreft het Red Bull Leipzig van de halve finales worden genoemd. En ik zeg u: had die Nordi Mukiele tien minuten ver in de tweede helft niet dom balverlies geleden, die match tegen PSG had heel anders kunnen lopen.

Zo, dat was het. Aan alle deelnemers: veel succes. Aan u thuis: geniet ervan en trek desgewenst uw potsierlijkste outfit aan, we gaan mekaar toch niet zien. Mocht er op uw recentste pornosessie nog een Zoom-vergadering gevolgd zijn: wel eerst opnieuw de webcam afplakken.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234