The Haunted Youth in de AB
 Beeld Alex Vanhee
The Haunted Youth in de ABBeeld Alex Vanhee

concert★★★★☆

Een échte frontman zal Joachim Liebens van The Haunted Youth nooit worden, Godzijdank!

‘Ik was het kindje dat nooit gevraagd werd op verjaardagsfeestjes’, liet Joachim Liebens onlangs vereeuwigen door onze drukker. Maar wrok koestert hij niet, want op de grote soirée van zíjn Haunted Youth in de Ancienne Belgique waren we allemaal uitgenodigd: zweterige stoners, blijmoedige indierockers, nostalgische punkers, recensenten met hartzeer, en ál de rest.

Mathijs Minten

Nadat Liebens en de zijnen als een pletwals door de festivalzomer raasden, met memorabele passages op Rock Werchter, Dour en Pukkelpop, trok de band richting hoofdstad voor hun grote eindexamen. Want als je de Belpop-lidkaart in de bus wilt krijgen, moet je bewijzen dat je standhoudt in de mooiste concertzaal van het land. Met de voorstelling van hun debuutalbum ‘Dawn of the Freak’ deden ze dat con brio. Maximo!

Vanaf de eerste noot van ‘Broken’ drijft dat vreemd allegaartje dat het publiek is vanavond over de golven van de Anspachlaan, ieder op zijn eigen tempo. Er wordt gedanst op ‘Stranger’, maar niet te hard. Meegezongen met ‘I Feel Like Shit and I Wanna Die’, maar niet te luid. We waren er samen, maar toch ook vooral alleen, zoals het zelfuitgeroepen misfits betaamt.

null Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee

Een échte frontman zal Liebens nooit worden, Godzijdank! De gekwelde zanger is, als belichaming van zijn zweverige dreampop, exact wat hij hoort te zijn. Hij stond op het podium, maar zijn geest vertoefde in een wereld hier ver vandaag. Met een moddervette Limburgse tongval exclameerde hij een luide ‘What the fuck’ na elk nummer, als hij ware oprecht verbaasd zichzelf, plots weer teruggezogen tot de echte wereld, vooraan een uitverkochte AB te vinden.

Zijn fans namen hem het gebrek aan interactie niet kwalijk. Wie heeft échte bindteksten nodig als een zanger zijn ziel zo in elke song smijt? Het applaus barste los bij elk nummer, elke uitspraak en elke minieme beweging. De Hasselaren trakteerden ons dan ook op een show zonder tegenvallers, vrijwel de hele set klonk zowaar nóg beter dan op plaat. Technisch was alles perfect afgesteld, de band speelde strak en foutloos – die twee gemiste tekstflarden van Liebens himself waren meteen vergeten –, zonder saai te worden, en de muzikanten vonden elkaar als Mike Trésor en Paul Onuachu. Toetsenist Hanne Smets werd meerdere malen (terecht!) persoonlijk toegejuicht terwijl gitarist Tom Stokx – ook bekend als De-reden-dat-Mathieu-Terryn-een-snor-moet-groeien – grapte en grolde met Liebens.

Het hoogtepunt van de set viel mooi in het midden. Na een weergaloze versie van ‘House Arrest’ (heerlijk intens!) maakte een autoritaire ‘shhhh’ uit het publiek duidelijk dat er íéts stond te gebeuren. De zaal zweeg, de spotlight daalde af en Liebens gaf zich over aan het door trauma doorlopen ‘Fist in My Pocket’. ‘I keep the knives where you won't find them, ‘cause you're gonna make me lose my mind’ raakt je even diep als het mes zou doen. Kippenvel in een bloedhete zaal, het blijft een kunst.

null Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee

Dat zo’n mokerslag zonder recuperatietijd wordt opgevolgd met meer-dan-een-radiohit ‘Teen Rebel’ toonde dat de band niet verlegen zat om uitschieters. Later kreeg ‘Gone’ een wodka-redbull voorgeschoteld, leidde ‘Shadows’ ons naar een afgelegen kraakpand met lepels en aanstekers op de vloer en zou Oasis’ ‘Cast No Shadow’, dat Liebens volledig bracht met een blik Jupiler in zijn hand geklemd, zelfs Noël en Liam bekoren – elk apart uiteraard.

‘Coming Home’ zat als officiële afsluiter aan de juiste kant van dunne grens uitgerekt-uitgemolken, maar voor het échte einde van de avond was het wachten tot Kelly Clarksons ‘Since you been gone’ door de boxen galmde. De lichten bleven gedoofd, de bandleden poogden een dansje en Liebens verdeelde de rest van zijn voorraad pils onder de eerste rij. Een normaal einde had deze avond niet verdiend.

Sinds ene (jvl) de vergelijking neerschreef tussen Liebens en een jonge Maurice Engelen, verschijnen ze beiden te pas en te onpas op mijn netvlies. Maar een even eigenaardig uiterlijk, vermeend middelengebruik en hun positie op de troon van de misfits van toen en nu, maken het moeilijk om het níét te zien. Dan rest enkel de vraag of de rit even legendarisch wordt. Het startschot werd in de AB alvast gegeven.

Luister ook naar onze playlist:

Schrijf je in op onze wekelijkse muzieknieuwsbrief:

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234