albums van de week  Beeld RV
albums van de weekBeeld RV

Humo gidst

Een mix van Green Day, Acid en Teigetje van Winnie de Poeh: dit zijn de albums van de week

Er komt elke week meer goeie muziek uit dan er tijd is om die te beluisteren. Alleen al die vaststelling maakt het leven spannend. Voor wie graag recht op zijn doel af gaat, selecteerde Humo’s muziekredactie een kwintet van platen die dringend te degusteren dan wel volstrekt te negeren zijn.

Frederick VandrommeJoshua MigneauMarc Didden en Gert Van Nieuwenhove

Yungblud - Yungblud ★★★☆☆

Yungblud over zijn dieptepunt: ‘De dag dat mijn penis duidelijk te zien was op een foto in Billboard Magazine.’

Yungblud over zijn voornaamste inspiratie: ‘Ikzelf! Just kidding, ik ben maar een boerenlul. (Denkt na) David Bowie misschien, omdat hij wist dat je soms iemand anders moet worden om jezelf te kunnen blijven.’

Als hij voor de rest van zijn leven naar één plaat zou mogen luisteren? ‘’(What’s the Story) Morning Glory?’ van Oasis, natuurlijk.’

Als Red Bull een mens op de markt bracht, had die veel weg van Yungblud, Dominic Richard Harrison voor fiscus en grootouders. Druk en luid, maar niet te stoppen en moeilijk te negeren. Ergens tussen Green Day-zanger Billie Joe Armstrong, youtuber Acid en Teigetje van ‘Winnie de Poeh’ in.

Vorig jaar nog omschreef Yungblud zijn eigen muziek als ‘rockmuziek, hiphop en punk, door elkaar geklutst’. Op zijn nieuwe plaat combineert hij vooral 1) eightiesmelodieën, 2) emo en 3) zijn voornaamste troef: teksten over chronisch ontgoochelde kids en het belang van mental health. Goed!

‘The Funeral’ tapt gul uit het vat waar Billy Idol als kind in viel. ‘Tissues’ leent de drumbeat en de handclaps rechtstreeks van ‘Close to Me’ van The Cure, maar geeft er een knauw aan die de rijpere Robert Smith-fans zal doen weglopen. ‘Sex, Not Violence’ is snel ontvlambare synthpop. Het door AutoTune aangevreten ‘I Cry’ richt zich tot iedereen die de berichten over Harrisons seksuele oriëntatie betwijfelt: ‘Everybody online keeps saying I’m not really gay / Only start dating men when they go to therapy’.

‘Memories’ is een doeltreffend schreeuwduet met de alomtegenwoordige Willow Smith, een gepassioneerd tienerdrama over hartzeer en frustraties en de wens dat er een knopje bestond om de harde schijf onder je schedelplan in één keer te wissen. Het refrein van ‘Don’t Like Feeling Sad Today’ is een soort evil mantra: een Ohrwurm zoals Vincent van Gogh er ooit één gehad moet hebben.

Maar waarom is Yungblud Yungblud?

- Dave Grohl zei twee jaar geleden: ‘Yungblud is de reden waarom rock-’n-roll nog niet dood is.’

YUNGBLUD <<Ik werd daar emotioneel van. Niet vanwege het compliment, maar omdat hij gelijk heeft: rock-’n-roll lééft nog. Grohl is ook de reden waarom ik muziek ben beginnen te maken.>>

- Waarom is je band met de fans zo sterk? Omdat je heel actief bent op social media of omdat je zingt over dingen - uitgaan, drugs, sociale angsten - waar jongeren echt mee bezig zijn?

YUNGBLUD <<Vooral omdat we allemaal Yungblud zijn. Jij, de kids, ik: allemaal één.>>

Deze titelloze is zijn derde plaat in vier jaar en zijn meest directe. Ze is niet voor mij gemaakt - ik ben ouder dan 24 - maar zelfs voor mijn bloemkooloren is overduidelijk dat hier Iets gebeurt. Soms een beetje plat, zanglijnen in ALL-CAPS en al vaak gehoord, maar: niet te stoppen en moeilijk te negeren.

Allemaal Yungblud!

Osees - A Foul Form ★★★★☆

De San Franciscanen van Osees heetten vroeger OCS, The Oh Sees, Thee Oh Sees en Oh Sees. Hun frontman John Dwyer is een Jommeke van 47. Naast hem drummen twee Animals soms synchroon en soms niet. Garage- en psychrock wisselen live af met kraut- en progrock en sinds kort ook met korte, in de gauwte in de kelder opgenomen punksongs, die nu alle tien op het verrassend straffe ‘A Foul Form’ staan. De Sees hebben het over ‘scumpunk die de hersenstam doet kraken’ en over ‘een ode aan de punks die ons naar hier hebben gebracht’. Bad Brains en Black Flag komen voor de geest. Omdat in ‘Perm Act’ veel van Crass zit, schakelt Dwyer over naar een Engelse tongval. Schoonheidsfouten worden nergens weggeknipt: wratten en al! Pak ‘A Foul Form’ beet via afsluiter ‘Sacrifice’, één minuut overleven op oerinstincten in een cover van het Italiaanse Rudimentary Peni. Nog 21 minuten te gaan

Neil Young - Noise & Flowers ★★★★☆

Een nieuwe van Neil Young? Er was een tijd dat we ons daarvoor een week lang het brood uit de mond spaarden, om daarna superblij van de platenboer naar huis te lopen met onder de arm ‘After the Goldrush’, ‘Harvest’ of ‘On the Beach’. Daar werden dan in de donkerste hoek van onze jongemannenkamer lange luistersessies gehouden, tot we die lp’s voor de rest van ons leven vanbuiten kenden. Tegenwoordig lijkt het erop dat Neil Young om de zes weken een plaat op de wereld loslaat, meestal volgeladen met archiefmateriaal en live-opnamen van ongeveer elk optreden dat hij ooit ergens gegeven heeft. Alleen, met Crazy Horse, met Pearl Jam of, zoals nu, met de heavy countryrockers Promise of the Real.

Van die recente combinatie van talenten, die in 2019 ook Antwerpen aandeed tijdens een korte Europese tournee, is nu ‘Noise & Flowers’ uit, een geweldige liveplaat met een ruige sound die men als ‘professioneel bootlegniveau’ zou kunnen taxeren. Neil maakt een wonderlijke graai door zijn onmetelijke repertoire, Lukas Nelson en zijn bandje spelen zich voortdurend te pletter, en dat allemaal voor ons plezier en ter nagedachtenis van Neils toen net overleden mentor Elliot Roberts. Hoogtepunten: ‘Mr. Soul’, ‘Rockin’ in the Free World’ en de muzikale wildgroei op ‘F*cking Up’.

Two Door Cinema Club - Keep on Smiling ★1/2☆☆☆

Op hun vijfde plaat rockt Two Door Cinema Club alsof Kaiser Chiefs, A Brand en Bloc Party nog altijd de heetste groepen van het moment zijn. De grootste verschillen met hun vermakelijke debuut ‘Tourist History’ uit 2010: de gitaar heeft afgedaan, de synthesizer is het geprefereerde instrument, en o ja: de songs zijn minder goed. Het Noord-Ierse trio opent ‘Keep on Smiling’ met een instrumental die de themasong van ‘Stranger Things’ lijkt te parodiëren. ‘Millionaire’ en ‘Blue Light’ schurken tegen europop aan. ‘Little Piggy’ klinkt als foute Bee Gees. Iemand moet Alex Trimble ook dringend diets maken dat hij van de stemvervormers moet afblijven: in ‘Won’t Do Nothing’ klinkt hij als Will.i.am. Alleen ‘Wonderful Life’, ‘Lucky’ en ‘Everybody’s Cool’ laten zijn Club op z’n best horen: aanstekelijk, opzwepend, familievriendelijk.

Loudon Wainwright - Lifetime Achievement ★★★☆☆

Als u de naam Wainwright hoort, denkt u misschien aan Rufus, de Canadees met de gouden stem die als het moet folk, opera en Amerikaans chanson vermengt tot een eigen genre. Of aan zijn zusje Martha, de eigenwijze singer-songwriter die ondertussen een repertoire heeft waarin zowel kinderliedjes als moderne blues om uw aandacht vragen en waarvan ook belijdenisliedjes deel uitmaken over de moeilijke relatie met haar vader, de liedjessmid Loudon Wainwright III. De Wainwrightjes erfden hun talent van die man, maar zeker ook van hun merkwaardige moeder Kate McGarrigle.

Oervader Loudon is net 75 geworden, zit 50 jaar in het vak en heeft net plaat nummer 31 uitgebracht. Die heet, enigszins tong-in-de-kaak, ‘Lifetime Achievement’. En het is een goeie plaat geworden. Sommige van zijn vorige werkstukken waren al eens te laborieus of zelfs pompeus of té journalistiek van inslag, maar deze elpee is weer eens helemaal raak. Zo sober en precies dat ze eerder zijn 3de zou kunnen zijn dan zijn 31ste. Ze draait eigenlijk helemaal rond de vraag: ‘How Old Is 75?’

Iets wat ik me ook weleens begin af te vragen.

Schrijf je in op onze wekelijkse muzieknieuwsbrief:

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234