Platen van de week  Beeld RV
Platen van de weekBeeld RV

Platen van de week

Een rauwe poëet, Led Zeppelin met Indiase kruiden en de nieuwe Ed Sheeran: de platen die uw aandacht (niet) verdienen

Er komt elke week meer goeie muziek uit dan er tijd is om die te beluisteren. Voor wie graag recht op zijn doel af gaat, selecteerde Humo’s muziekredactie zes platen die dringend te degusteren dan wel te negeren zijn.

Redactie

Billy Woods - ‘Maps’ ★★★★☆

Wie houdt er hier van lyrische, intelligente, op het onontcijferbare af mysterieuze undergroundhiphop? Voor de drieënhalve lezer die nu trots met z’n hand in de lucht zit: hoera! Dan kent u vast het oppermachtige triumviraat Mach-Hommy, Ka en billy woods, de koningen van de heden zo florerende East Coast, die het afgelopen decennium zonder overdrijven de output en het niveau behaalden van hun illustere voorgangers uit de jaren 90. Van de drie is Mach-Hommy de meest enigmatische (niemand kent zijn naam of gezicht), Ka de blue collar-held (een ex-brandweerman uit New York) en billy woods inmiddels - solo én als deel van het onvolprezen Armand Hammer - de bekendste.

Op ‘Maps’, zijn tweede samenwerking met producer Kenny Segal, rapt billy woods over luide hotelkamers, overgeslagen soundchecks, verloren zonsondergangen, bewusteloze taxiritjes: het tourleven zoals het is, hiphop op z’n eenzaamst. Als hij terug thuiskomt, herkent hij zijn geliefde New York niet meer, maar wél zijn vriend de wanhoop: ‘We poison everything we touch / Withered and died’ klinkt het op uitschieter ‘Year Zero’, met Danny Brown. Segal houdt het afwisselend jazzy (‘Blue Smoke’), poppy-met-een-hoef-af (‘FaceTime’), avant-gardistisch (‘Hangman’) en soms zelfs lieflijk (‘Agriculture’). Voor de goudzoekers: er vallen samples van goed volk als Aphex Twin en Tim Hecker te rapen.

Woods, meester van het kortverhaal, schetst hele werelden met een flard tekst. Hij zegt niet dat hij niet kan slapen. Hij zegt: ‘I don’t go to sleep / I tread water until I sink’. In ‘Houdini’ vertelt hij over vroeger, toen óók alles in brand stond: ‘Where I come from you don’t see fireflies / You smell burning in the air / Wildfires backlighting the sky’. Het spook van de eindigheid overvalt hem terwijl hij zijn zoon ziet spelen in het park: ‘I watch him grow / Wondering how long I got to live’. Zoals de beste vissers uit de diepste rotsen een krab of een garnaal kunnen plukken, zo vindt woods zelfs in de armen van zijn geliefden rauwe eenzaamheid. Paranoia overal.

Een stuk uit hoogtepunt ‘Soft Landing’ sneed me de adem af: ‘Flaunt flagrant disassociation / Dissonant cadence’ is al een tongbreker ‘De mol’ waardig. Gaat het verder: ‘Free political dissidents from they cages / But leave ‘em open / We got lists of names, pages and pages / Wouldn’t want to waste the space the previous regime gave us’. En dat gaat zo maar door. In vaktermen noemen ze dat: opscheppen. Nu goed, sommige nummers heten óók gewoon ‘Rapper Weed’.

Maar eigenlijk is uit woods’ werk citeren zoals verloren regels lichten uit de verzen van William Shakespeare: om ze ten volle te kunnen proeven, heb je de context nodig, en vooral iemand die ze kan bréngen. Eens een kans geven? Woods klonk nooit toegankelijker dan op vooruitgeschoven single ‘FaceTime’, met Samuel T. Herring van Future Islands - zijn bruggetje naar de mainstream.

Hiphopplaat van het jaar? Het vraagteken is niet van mij, maar van die eeuwige, mooie pessimist billy woods. (vvp)

Echoes of Zoo - ‘Speech of Species’ ★★★★☆

Voor saxofonist Nathan Daems is muziek altijd een beetje reizen: in Black Flower speelt hij ethiojazz, Ragini Trio is geworteld in de Indiase muziek en bij Echoes of Zoo roert hij in een hallucinogeen brouwsel van Arabische en balkangrooves, afgewerkt met een volledig kruidenpotje van de Indiase supermarkt. Op de titeltrack van ‘Speech of Species’ komt er zelfs een scheut Led Zeppelin bij: sax, psychedelische drugs en rock-’n-roll. Daems durft in zijn composities haakse bochten te nemen, maar zelfs voor de ongeoefende luisteraar zijn die capriolen goed te volgen. Over het thema van de plaat, de communicatie tussen dieren, kunnen we kort zijn: ‘The Call of the Quagga Quagga’ groovet wel erg lekker voor een nummer over een uitgestorven steppezebra. (jvl)

Alison Goldfrapp - ‘The Love Invention’ ★★★☆☆

Van een grote stijlbreuk is op het solodebuut van Alison ‘Goldfrapp’ Goldfrapp geen sprake. Haar uitstekende fluisterstem past, als vanouds, perfect bij de beschaafde beats. De geest van Giorgio Moroder waait door de muziek, en dikwijls denk je: hé, die beat heb ik al gehoord bij Donna Summer, of op ‘Ray of Light’ van Madonna. Maar er zijn slechtere inspiratiebronnen. In een rechtvaardige wereld worden ‘Digging Deeper’, ‘NeverStop’ en ‘So Hard So Hot’ in alle discotheken dansvloerkrakers, ook al bijten ze niet - waarom zouden ze?

‘The Love Invention’ dus: bij uitstek te genieten in een zomerse strandbar met een glaasje champagne in de hand. (mc)

Overmono - ‘Good Lies’ ★★★½☆

Tom Russell en zijn jongere broer Ed ontdekten tijdens hun jeugdjaren op het platteland in Wales samen de wonderlijke wereld van de electro. Tom stortte zich op techno, Ed op drum-’n-bass: solo klonken ze niet slecht, maar als duo geeft het vonken. Op dit langverwachte debuut als Overmono laten de broers postdubstep en techno, UK garage en US hiphop moeiteloos versmelten. Het resultaat klinkt als een nachtelijke busrit in een grootstad, met de zwaailichten en straatlantaarns nauwelijks zichtbaar door de motregen en de beslagen ruiten. Het titelnummer is onversneden euforie op de dansvloer, de overige songs zijn donkerder, desolater, kouder - ze doen denken aan Burial of een tegendraadse Bicep. ‘Vermonly’ en ‘Sugarushhh’ zijn iets te abstract, ‘Is U’ en oud hitje ‘So U Kno’ (door label Resident Advisor verkozen als dé track van 2021) zijn de klasbakken. Was ik een rapper, ik bestelde prompt een dozijn beats. (jmi)

Ed Sheeran - ‘-’ ★★★☆☆

Pure Ed is prima Ed. De voorbije jaren voer hij vaak ver van de oever, en zijn pogingen om de dansvloer te veroveren zal ik een verschrikking blijven vinden. Maar op ‘-’ (of ‘Subtract’) staan gelukkig toeters noch bellen. Van ‘Boat’ via het sobere ‘Colourblind’ tot ‘No Strings’: keel en gitaar staan centraal, en voor Ed werkt dat het best. De milde folk (‘Life Goes On’, ‘Salt Water’) is donkerder dan wat voorafging, met meer vuil aan de hamertenen. Zijn teksten (van ‘End of Youth’ tot ‘Sycamore’, over de kutkanker van zijn vrouw Cherry Seaborn) zijn zonder uitzondering pakkender dan alles van zijn voorbije drie platen. Soms is er een streepje licht, bijvoorbeeld op ‘Curtains’, maar meestal kleuren gelatenheid en chronisch twijfelen de dag. Goeie plaat. (fvd)

Lees ook

Ed Sheeran: ‘Ik was een dwangmatige eter. Ik propte mezelf vol en kotste het weer uit’

Recensie: ‘The Sum of it All’ over Ed Sheeran gaat dieper dan de meeste popdocumentaires die we de laatste tijd zagen ★★★☆☆

A Certain Ratio - ‘1982’ ★★☆☆☆

In de film ‘24 Hour Party People’, over de Manchester-scene tussen 1976 tot 1992, wordt A Certain Ratio onterecht weggezet als de onnozele neefjes van Joy Division. Ze maakten goeie platen, met puntige gitaren en funky grooves (‘Shack Up’ uit 1980 is een terechte clubclassic), tot ze zichzelf verloren in plastic funk. Op ‘ACR Loco’ (2020) probeerden ze hun mojo terug te stelen van acolieten als !!! - van een swingende comeback gesproken - maar het nieuwe ‘1982' wordt helaas gefnuikt door goeie smaak. Het begint leuk met ‘Samo’, een ode aan kunstenaar Jean-Michel Basquiat die naar de Tom Tom Club neigt. Ook de titelsong lonkt naar hun gloriejaren, met zijn elastische groove en bedrukte sfeer. Maar daarna overheerst vooral de gladheid van hun koffiebarjaren en smaakt de plaat als een koude latte macchiato. (sm)

Luister ook naar onze playlist:

Schrijf je in op onze wekelijkse muzieknieuwsbrief:

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234