Meskerem Mees (rechts): 'Op de speelplaats liep ik liedjes van Lead Belly te zingen. Iedereen vond me wat raar.'

Humo's Rock Rally 2020

Een rug vol rillingen en armen vol kippenvel: dit was de fenomenale finale van Humo’s Rock Rally!

25.000 mensen hebben de livestream gevolgd van de vreemdste editie van Humo's Rock Rally aller tijden in de ondanks corona tot gezellige finaleplaats omgetoverde Club en Theaterzaal van de AB. Tien deelnemers hadden die laatste horde gehaald, en in de druilerige hoofdstad werd het een finale van een zelden gezien niveau: de deliberatie was nooit eerder zo kort en bondig. Een goede editie, én een duidelijke: 2020 had dan toch nog iets te bieden.

TERMS: IETS TE DOORDACHT

'Borders' was in de elf maanden tussen de demoselectie en de halve finale de beste song van Terms gebleken, en dus opende de groep er de finale-set mee. Goed begonnen is half gewonnen, maar niet helemaal. Het feit dat ze geen enkele andere song hernamen, gaf enigszins aan dat er vooralsnog geen tweede prijsbeest uit de mouw van Terms was gekomen. Degelijk materiaal, met in de halve finale geen misse cover van 'Marrow' van St. Vincent, maar net iets te doordacht en van ware emotie gespeend. Dat gold ook voor de handbewegingen van de backingzangeressen, die voor de AB waren uitgewerkt tot een choreografie met een dansje dat eerder thuishoorde in een TikTok-filmpje, en armsignalen die - mocht er geen dak op de AB hebben gelegen - overvliegende Airbussen danig in de war zouden hebben gebracht. Toen Terms zich in afsluiter 'Sinner' op het randje van de christelijke gothic rock begaf, wist de jury het zeker: een podiumplaats is voor de charismatische frontvrouw Dilys Cosemans (24) en haar bende voorlopig te hoog gegrepen.

Bekijk hier de finaleset van Terms.

BE IRVING: DITJES EN DATJES

Be Irving was de eerste groep die aantrad in de Club, waar behalve de jury, op klapstoeltjes gezeten, niemand aanwezig mocht zijn. En ook al hadden ze er in de AB alles aan gedaan om het zo gezellig mogelijk te maken, het had iets van een examen. Het strikje van frontman Frederik De Clercq - het enige rekwisiet dat overbleef van het trouwkostuum van de halve finale - paste wonderwel in de intieme setting. Be Irving had tot dusver twee keer dezelfde set gespeeld, maar behield in de Club alleen de cover van De Mens, het smaakvol tot 'Without Desire' omgetoverde 'Zonder verlangen'. 'Honest Laughter' en Velocity of a Bird' waren twee nieuwe songs, en in die laatste kwam er zelfs een dwarsfluit aan te pas. Daar lag het niet aan dat Be Irving naast de podiumplaatsen greep, eerder aan het gebrek aan verlangen (zou er in die cover een boodschap verscholen hebben gezeten?) om de songs zichzelf te laten zijn, de mens en het verstand eruit weg te laten, en ze niet vol te stoppen met partijtjes en vernuftige ditjes en datjes die de aandacht weliswaar kort aan de leiband hielden, maar ervoor zorgden dat er van de songs achteraf alleen wat bezinksel op de bodem van het geheugen achterbleef. Mocht dat wat hard klinken, jongens: niemand belandt per ongeluk in de finale.

Bekijk hier de finaleset van Be Irving.

UMA CHINE: NET BUITEN DE PRIJZEN

Uma Chine speelde in de halve finale een cover van Ultravox' 'Vienna' die ik graag ooit nog eens zou terughoren. In de finale bleef die achterwege en speelden de drie dames en drie heren uit Gent hun grootste hit 'Screens' (met dat heerlijk opzwepende en uitnodigende 'Dance and sing!'-refrein), aangevuld met 'Lonely Giant', een song die ook in de preselectie al had geklonken als het iets minder getalenteerde zusje van 'Screens', en het nieuwe 'A Cake Spell', dat opnieuw wat dynamiek in het spel bracht en waarmee Uma Chine aantoonde nog een arsenaal aan richtingen uit te kunnen. Joost Zweegers, die hen voor het eerst zag, moest aan Yoko Ono denken (wat hij naar verluidt minstens vier keer per dag doet). Ik kan u als observerend aanwezige in het jurylokaal melden dat Uma Chine net buiten de prijzen is gevallen.

Bekijk hier de finaleset van Uma Chine.

HUGS OF THE SKY: SCHEMERZONE

Van deze finale was Hugs of the Sky het meest een groep in de oude Rock Rally-betekenis van het woord: zes individuen van uiteenlopend allooi, klederdracht en smaak waren met hun instrumenten in een hok gekropen en daar stomweg op een groepssound gestoten. In de preselectie had die zich afgespeeld in de opwindende schemerzone tussen psychedelische rock, Tame Impala en The Stooges, in de halve finale voegden ze daar met een cover van De Brassers ('Kontrole') een stevige scheut Nederlandstalig kippenvel aan toe, en ze lieten met het nieuwe 'Everything' horen ook een lekkere muur van Oasis-gitaren te kunnen optrekken. Meer dan een refrein (iets met Arizona) had het niet om het lijf, maar het stond de song beeldig en het was meer dan genoeg. Wat mankeerde eraan om buiten de prijzen te vallen, zegt u? Weinig, bitter weinig. Een vierde trede aan het ereschavot?

Bekijk hier de finaleset van Hugs of the Sky.

ALL-TURN: BESTE HIPHOPTRACK

Voor de halve finale had All-Turn een vooraf opgenomen interactieve sketch in elkaar gestoken - iets met een telefoon - die als een rode draad door de set liep. Ook de finale vatte hij aan met een sketch. 'Weak or no signal' verscheen er op het grote scherm, terwijl All-Turn met de rug naar de jury ging staan, en even moesten we aan de preselectie in Eeklo denken, waar zijn eerste song door technische problemen verloren ging. In Brussel bleek het echter part of the plan, want al snel verscheen All-Turn zelf op het scherm, schijnbaar live zichzelf filmend. De aap kwam uit de mouw toen een pistool de man op het scherm een kogel door het hoofd joeg, en de artiest op het podium gewoon bleef staan. En aan zijn set begon. Die viel net als in de halve finale wat licht uit en had hem zonder de voorafgaande frivoliteit en speelsheid (die All-Turn overigens ook in zijn rhymes en lyrics hanteert) wellicht niet tot in Brussel gebracht. Ritmisch niet mis, maar tekstueel nogal Amerikaans en te ondiep om met Engels dat ook nog niet à point is potten te breken. Zijn afsluiter 'Cosy Bed' was wel nog steeds de beste hiphoptrack die in deze editie te horen viel, en wat nonchalante cool betreft gaf hij in zijn scheve stofjas zonder mouwen iedereen het nakijken. 18 jaar nog maar. Op naar de toekomst!

Bekijk hier de finaleset van All-Turn.

JAKOMO: NOG WAT TE VROEG

De lange intro van opener 'Tkt' van JAKOMO beloofde all things Sonic Youth, maar viel vervolgens terug op welomlijnde weerbarstige pop (alles bestaat!) met echo's van Alt-J, Whitney en aanverwanten. Niet dat we dat niet al wisten. 'Het klonk een beetje alsof ze al in de AB stonden,' was een quote die ik had onthouden uit het jurylokaal na hun doortocht bij de preselectie in Genk, maar nu ze daar ook echt waren beland (volkomen terecht, laat dat duidelijk zijn), viel het hele JAKOMO wat licht uit. 'Luna Park' is een fijne song die in weinig Spotify-lijstjes zal misstaan, maar voor een voldragen ep, laat staan een volledige plaat, is het voor het viertal wellicht nog wat te vroeg.

Bekijk hier de finaleset van JAKOMO.

PUBLIEKSWINNAAR YOKAN: ‘NAAR ADEM HAPPEN’

Ik ga niet verklappen welk jurylid het dansje van de zanger van Yokan tegen het einde van de avond al aardig onder de knie had - ach wat, het was Eppo Janssen - maar van de muziek van het gestroomlijnde en in witte pakjes gehesen vijftal uit Gent was veel minder blijven hangen.

't Is te zeggen: 'Don't Wanna Be Insane', waarvan de jury na de preselectie had geroepen dat het zo op de radio zou kunnen, had nog steeds hitpotentieel, maar van het soort - zo bleek na herhaaldelijke blootstelling - waarvoor je de radio al eens een keertje naar een andere zender jaagt. Oorwurm en danspasjes konden niet maskeren dat Yokan voorlopig een vederlicht groepje is waarvan de songs uit een bouwdoos leken te komen. Het publiek dacht er vanuit zijn luie zetel anders over en schonk hun de ING-publieksprijs.

HUMO De prijs voor de beweeglijkste zanger had je ook niet misstaan.

TIBOR POKUTA (23) «Vaak moet ik naar adem happen tussen het zingen door (lacht). Maar het is uit enthousiasme. Yokan is in de eerste plaats een groep vrienden: op de middelbare school, het Sint-Paulusinstituut in Gent, hadden we samen een covergroepje.»

HUMO Yokan was de meest poppy groep uit deze editie. Van welke pop hou je zelf?

POKUTA «Radiohead, James Blake... We worden weleens vergeleken met Imagine Dragons, alhoewel dat niet meteen onze muziek is. Voorts denken we weinig na over onze sound, we maken gewoon de muziek waar we zelf graag naar zouden luisteren.»

HUMO En nu?

POKUTA «Repeteren, een single opnemen en volgend jaar hopelijk een ep. En een fucking goeie liveshow in elkaar steken. Dan zijn we klaar als we weer mogen optreden.»

BRONZEN MEDAILLE DYCE: ‘LEEG VANBINNEN’

Het ereschavot dan. Dyce stond er in 2016 al eens op met Rewind Productions en mocht toen het zilver om de hals hangen, in zijn eentje eindigde hij op de derde plaats. Waar het Rewind Productions voornamelijk om de fun en de eventuele versnaperingen achteraf te doen was, ging Dyce (de nog altijd maar 20-jarige Dennis Aerts uit Leuven) van meet af aan vastberaden voor één van de krap bemeten plaatsen in de spotlights, waar je met alleen maar leuke teksten en rhymes zo weer uit wordt gekieperd. In de halve finale was hij in een blauwe ski-overall het podium opgewandeld (dat alleen al had indruk gemaakt), in de finale droeg hij een wit gewaad en hield hij zijn hoofd verborgen achter een bijpassende voile. Een bevreemdende entree die perfect paste binnen het kader van de lege Club. Dyce hernam de vocale acrobatieën in het Spaans die van 'Reckless' in de preselecties zo'n opwindende zaak hadden gemaakt, herwerkte vakkundig 'Circles' van Post Malone (waarin zonder ook maar een spat kwaliteitsverlies weinig van het origineel te bespeuren viel), zette AutoTune op toelaatbare wijze naar zijn hand, en sloot af met 'Taìo', een song in het Russisch die de jury ook zonder kennis van zijn moedertaal middels een paar hemelse melodieën naar hogere sferen wist te begeleiden. 'Spasiba,' zei Dyce. De jury bestelde dva vodka en bedankte hem met het brons.

HUMO Dennis, jij evolueerde van dansbare rap bij Rewind naar melancholische hiphop. Heeft '808s & Heartbreak' van Kanye West je de weg gewezen?

DENNIS AERTS «Zeker. En ook de opvolger 'My Beautiful Dark Twisted Fantasy'. Ik was nog te jong toen die platen uitkwamen, 10 jaar of zo: ik heb ze pas later ontdekt. Ik leg ze niet meer op, maar die donkere sound heeft de hiphop destijds echt veranderd. Ik heb recent ook veel gehad aan 'El mal querer' van Rosalía. Ik zing behalve in het Engels ook in het Spaans, want ik heb een Spaanstalige stiefvader. Manu Chao heb ik ook al vroeg opgepikt. Daarom zing ik niet alleen in het Spaans, want dan zou ik me te véél Manu Chao voelen (lacht).»

HUMO Je hebt ook Russische roots. In de finale bracht je een nummer in het Russisch, en via de livestream richtte je je tot je Russische fanbasis. Familie en vrienden?

AERTS «Toch niet. Eind 2019 werd de video voor mijn nummer 'Race' opgemerkt door een YouTuber uit Oezbekistan - hij runt een format waarin hij video's post die hij goed vindt, maar die nog niet veel views hebben. 'Race' is Engelstalig, hij wist niet dat ik Russische voorouders heb. Maar ik heb hem dat wel laten weten, waarna hij dat in de verf heeft gezet. Het heeft zeker geholpen: de video is al meer dan een miljoen keer bekeken, vooral in Rusland, Kosovo, Oezbekistan, Oekraïne en Kazachstan.»

HUMO Is de melancholie in je muziek méér dan een sound?

AERTS «Veel jongeren voelen een leegte diep vanbinnen: daar wordt te weinig over gepraat, en nog minder muziek over gemaakt. Likes vergaren op sociale media geeft je even een boost en instant voldoening, maar vaak zink je daarna nog dieper weg. Door de coronacrisis zie ik dat gevoel van verlorenheid bij steeds meer jongeren, en met mijn muziek wil ik hun een hart onder de riem steken.»

HUMO Heb je al een idee wat je met je cheque gaat doen?

AERTS «Nee. Of toch: een chips challenge. Voor 2.000 euro chips kopen (lacht).»

ZILVEREN MEDAILLE WOLKER: ‘NET ALS EEN EXAMEN’

Het duurde geen halve minuut voor Joost Zweegers zich tijdens de set van Wolker omdraaide en veelbetekenend knikte: dit was iets. Al op de preselectie in Brugge had Wolker een volkomen unieke sound geëtaleerd, verpakt in songs die melancholie vertolkten en mysterie uitademden. Omdat Wolker met z'n tweeën - geen broer en zus, geen geliefden - middels een batterij aan live ingespeelde loops de sound van een volledige band probeert op te roepen, ziet de aanloop naar elke song er vaak wat stresserend uit, wat je echter meteen vergeet zodra Gert-Jan Loobuyck (27) aan de microfoon plaatsneemt om zijn songs naar je hart te zingen. Wolker klonk niet als een in elkaar geknutseld kunststukje, maar als een menselijke machine gespecialiseerd in opwinding en emotie, en had met de 24-jarige Femke Decoene de beste drumster (m/v) van Humo's Rock Rally 2020 in de rangen. In 70 procent van de voorgaande edities was Wolker een meer dan waardige winnaar geweest, in die van dit jaar was er één die nog net dat tikje indrukwekkender was. Zilver is ook niet mis.

HUMO Femke, ik hoorde jou backstage in de AB na de prijsuitreiking zeggen: 'Net wat we wilden!'

FEMKE DECOENE «We zijn zó blij dat we in de top drie staan. We hebben Meskerem Mees gezien, en vanaf het eerste moment wisten we: die gaat zotte dingen doen. We zijn ook erg blij voor haar.»

HUMO Gert-Jan, iets zei me dat je extra zenuwachtig was voor deze finale in een lege AB Club, met een jury die op je vingers zat te kijken.

GERT-JAN LOOBUYCK «Het voelde als een examen op het conservatorium. Er was ook dat rare gevoel van al die onzichtbare ogen die de set thuis meevolgden via de livestream. Maar na het eerste nummer viel de stress weg.»

DECOENE «Mijn truc was: de ogen sluiten en me inbeelden dat het een repetitie was.»

HUMO Hoelang spelen jullie al samen?

LOOBUYCK «Zo'n anderhalf jaar. Ik heb vroeger nog groepjes gehad, maar Wolker is ontstaan als een eenmansproject rond een film. Ik had een advertentie gezien waarin iemand werd gezocht om filmmuziek te componeren. Ik ben erop ingegaan, en dat heeft me weer de smaak te pakken doen krijgen, want ik had al een tijdje geen muziek meer gemaakt. Ik heb ook in een fabriek gewerkt, en dat was niet te combineren met muziek. Met mijn huidige job als akoestisch labo-ingenieur lukt dat beter.

»Door dat filmproject kreeg ik ook zin om met Wolker op te treden, maar daarvoor had ik een drummer nodig. Toen ik Femke zag spelen met haar toenmalige groepje Juniper, was ik zwaar onder de indruk. Ik heb haar meteen gebeld.»

DECOENE «Gert-Jan zegt dat graag, maar de waarheid is dat hij een hele tijd heeft gewacht (lacht).»

HUMO Femke, jij drumt alsof je nooit iets anders hebt gedaan.

DECOENE «Dat is ook zo. Ik drum al sinds mijn 6de of 7de, toen ik achter het drumstel van mijn oudere broer kroop. Ik heb eerder al in punk- en garagerockbandjes gespeeld: daar ging het er nog energieker aan toe, maar ik moest toch op klassieke wijze de baslijn volgen. Drummen bij Wolker vergt een heel andere aanpak: alles draait om de melodie die ik moet volgen.»

HUMO Blijft Wolker een duo?

LOOBUYCK «Daar ben ik nog niet uit. In de studio nemen we erg gelaagde muziek op, compleet met strijkers: dat is een groot verschil met wat we live met z'n tweeën kunnen doen.

»Het kan nog alle richtingen uit. De cheque van 3.000 euro is niet voldoende om een volledige plaat op te nemen, maar we kunnen er blazers en strijkers mee inhuren. De volgende single, een plaat: we werken eraan, maar hebben onszelf geen deadline opgelegd.»

WINNAAR MESKEREM MEES: ‘MÉÉR DAN LIEF’

'Dag mama en papa, die thuis aan het kijken zijn,' zei Meskerem Mees bij de aanvang in de Club, en weer moet wie haar nog nooit aan het werk had gezien, gedacht hebben: dit wordt niks. Dat frêle meisje van 20, met haar klassieke gitaar, bedeesd op een stoeltje, en een vriendin op cello erbij: zo zien winnaars van Humo's Rock Rally er niet uit. En toen begon ze eraan, met in de AB het nadeel dat er geen publiek was om het zwijgen op te leggen, wat ze als afsluiter op de preselectie in een rumoerige N9 in Eeklo zo meesterlijk had gedaan. Is er ooit een deelnemer geweest die in de finale drie nieuwe songs speelde? Meskerem Mees kwam er moeiteloos mee weg, want ze schrijft geen songs die niet van bij de eerste noot de aandacht grijpen, onderweg je nekvel weten te vinden, je rug vol rillingen en je armen vol kippenvel toveren, en je met een warme gloed in borst en buik achterlaten. Omdat de setting en de omstandigheden er ideaal voor waren, gingen de instrumenten aan de kant voor een volledig a capella gebracht 'Great Dandelion', een song die voor de soundtrack van 'The Lion King' een meerwaarde geweest zou zijn. Afsluiten deed ze met 'Where I'm From', waarvan de openingszin haar overschot aan klasse mooi samenvatte: 'Where I'm from Sunday is the first day of the week / Where I'm from you'll find wine instead of water in the creek'. Meskerem Mees heeft alles: een uniek stemgeluid, beheersing van volume en instrument, het nonchalante zelfvertrouwen, de songs en de teksten. Met een andere winnaar hadden we onszelf belachelijk gemaakt.

HUMO Er werd even gevreesd dat deze editie van Humo's Rock Rally eentje om snel te vergeten zou worden door corona, maar jij hebt daar anders over beslist.

MESKEREM MEES (lacht) «Volgens mij zullen mensen deze editie later historisch noemen, omdat ze in zulke rare omstandigheden is verlopen.»

HUMO Had je een examen-gevoel in de finale, in een lege AB Club voor een jury op stoeltjes?

MEES «Nee, toch niet. Door onze radiohit 'Joe' hebben we deze zomer vrij veel kunnen spelen, en al die kleine openluchtconcerten voor een stoeltjespubliek verschilden niet zoveel van de finale. Die concerten zijn ook erg nuttig geweest om de stress te leren beheersen: ik ben wat dat betreft van niveau nul naar honderd gegaan.»

HUMO In de preselectie, de halve finale en de finale heb je 'Joe' níét gespeeld.

MEES «Waarom zou ik mijn radiosingle in de mensen hun gezicht duwen? Ik heb nog vijftig andere songs.»

HUMO Had je een manager toen je aan de Rock Rally begon?

MEES «Niet toen ik mijn demo instuurde. Daarna is alles samengekomen. In afwachting van de preselecties, eind vorig jaar, speelde ik in café De Nachtwacht in Tielt. De barman vond mijn optreden goed en gaf me het nummer van iemand van wie hij vond dat die mijn manager kon worden, maar dat ben ik kwijtgeraakt (lacht). De barman heeft toen zelf die man getipt.»

HUMO Op de finale zong je samen met je celliste Febe Lazou het a-capellanummer 'Great Dandelion'. Even dacht ik dat het om een traditional ging, maar het is van jou.

MEES «Het is één van de eerste nummers die ik heb geschreven, ik was toen 14. Enkele maanden geleden heb ik het uit de lade gehaald voor een studiosessie met producer Koen Gisen. We hebben er toen een gitaar aan toegevoegd, maar voor de finale besloot ik het toch a capella te brengen. Alles wat ik doe, zie ik als een poging. Soms is het er boenk op, soms is het wat minder en laat ik het liggen, maar ik kan het later altijd nog oppikken.»

HUMO Zit je al in de studio voor een plaat?

MEES «Het plan is om begin volgend jaar een single uit te brengen, een plaat zou ik tegen november volgend jaar klaar willen hebben.»

HUMO Wie zijn je muzikale helden?

MEES «Woody Guthrie en Lead Belly - van hem hangt er een poster op mijn koelkast.»

HUMO Staat Guthries leuze 'This Machine Kills Fascists' op je gitaar? Jurylid Eppo Janssen maakte daar een grapje over op Facebook.

MEES «Nee, maar ik heb wel een petje met die slogan erop (lacht). Ik ken die muziek door mijn pa. Hij heeft ooit gitaar gespeeld, maar is ermee gestopt toen hij 'Smoke on the Water' van Deep Purple in de vingers had. Hij is wel een muziekfan gebleven, en bij ons thuis lag die oude folk voortdurend op. Of de jazz van Thelonious Monk

HUMO Luisterde je als kind ook naar popmuziek?

MEES «Nee. We woonden op een oude boerderij, en als er verjaardagsfeestjes waren, vonden de jongens het leuk om doolhoven te maken in het hooi, maar de meisjes klaagden dat er geen muziek in huis was om op te dansen. Ik schaamde me daar wel voor. Op de speelplaats liep ik dan weer liedjes van Lead Belly te zingen. Iedereen in de klas vond me wat raar. Al wás het ook wel raar: je kon het geen zingen noemen, meer een soort mompelen.»

HUMO Je hebt Ethiopische roots: hou je ook van Ethiopische muziek, zoals die van Mulatu Astatke?

MEES «Ik hou zeker van die Ethiopische jazz, maar ik voel niet de behoefte om zelf iets in die richting te doen.

»Niemand in ons gezin bespeelt een instrument, mijn moeder hield van rust in huis. De reden waarom mijn muziek zo stil is en een slaapkamervibe heeft, is dat ze in mijn slaapkamer is ontstáán. Ik speelde altijd heel stil omdat ik niemand wakker wilde maken. Maar ik zie mijn muziek nog hard veranderen. Er is méér dan die lieve, zachte Meskerem die op haar gitaar tokkelt. Eerlijk, ik ben zelf benieuwd naar wat ik nog zal maken.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234