Meghan RemyBeeld Jeff Bierk

InterviewU.S. Girls

'Een vrouw die zich als een man gedraagt, is geen vooruitgang'

'In Toronto ben ik steevast de luidste in de kamer.' Dat heb je natuurlijk met meisjes uit de VS die naar het koude Canada verhuizen. U.S. Girls aka Meghan Remy (35) zakte na vijftien jaar van alternatieve popmuziek maken voor het eerst af naar België. En ja hoor, de Amerikaanse kan een stevig boompje opzetten. Over haar nieuwe plaat 'Heavy Light', over vrouwen in een mannenwereld en het jaar waarin ze stout werd. 'Het is gênant om jezelf te leren kennen.'

HUMO Je bent al aan je zevende plaat toe. Toch is het de eerste keer dat je naar België komt voor interviews.

MEGHAN REMY «Een goed teken, niet? Ik word stap voor stap groter. Al vind ik het frustrerend dat sommige journalisten denken dat ik pas aan mijn tweede plaat zit (lacht).»

HUMO Is het daarom dat je de tien jaar oude songs 'Overtime', 'Red Ford Audio' en 'State House (It's a Man's World)' hebt opgepoetst voor 'Heavy Light'?

REMY «Nee. Ik heb de afgelopen jaren veel teruggeblikt - ik wilde weten wie ik ben en hoe ik zo ben geworden - en deze plaat is het resultaat. Ik heb ook mijn vroegere muziek onder de loep gelegd, om uit te zoeken of ik nog steeds achter mijn songs sta. De drie liedjes die ik heb herwerkt, raakten me nog steeds.

»De eerste 25 jaar van mijn leven stond ik zelden stil bij mijn gedrag. Mijn man heeft dat veranderd. Als je een lange tijd met iemand samenleeft, word je een spiegel voor elkaar. Je partner merkt dan tics of karaktereigenschappen op. 'Wist je dat je, eenmaal je aan het drinken bent, moeilijk kunt stoppen?' 'Eigenlijk ben jij heel onzeker, hè?' Met een beetje geluk, licht je partner je zachtjes in over je mindere kanten (lacht). Het is gênant om jezelf te leren kennen. Maar je beseft: ik moet hieraan werken, want ik ben verantwoordelijk voor het geluk van mezelf én van de persoon waarmee ik een leven deel. Als je eerlijk bent tegen jezelf, voel je dat in een relatie. Daarom groeien koppels vaak uit elkaar als slechts één van hen naar een therapeut gaat. Terwijl mijn man en ik elkaar helpen om ons beste zelf te worden.»

HUMO Je zette drie collages op je plaat waarin verscheidene mensen antwoorden op een moeilijke vraag: 'Advice to Teenage Self', 'The Most Hurtful Thing' en 'The Color of Your Childhood Bedroom'. Wie heb je op de rooster gelegd?

REMY «Alle muzikanten die aan de plaat meewerkten. Ik liet ze om beurt in de studio om hen die drie vragen te stellen. Het was fascinerend om te zien wie diep durfde te graven in zijn verleden en wie zich helemaal afsloot. Vooral de vraag naar de meest pijnlijke gebeurtenis uit hun leven gingen sommigen liever uit de weg. Ook bijzonder: ik kreeg vaak hetzelfde antwoord van zéér verschillende mensen. Weet jij al welk advies jij aan jezelf als tiener zou geven?»

HUMO Hé, ik stel hier de vragen! Maar goed: ik had destijds wel graag geweten dat ik later mijn idolen zou mogen spreken en ik daar nog voor betaald zou worden ook. Ik liep tijdens mijn tienerjaren nogal verloren.

REMY «Herkenbaar! Ik zou mezelf adviseren om er meer van te genieten. Als kind was ik zeer ongeduldig om volwassen te worden. Ik zou mezelf ook aanraden om niet te geven om de mening van anderen. Ik was ontzettend onzeker en wilde door iedereen geaccepteerd worden. Nu hecht ik alleen maar waarde aan de goedkeuring van de mensen waar ik om geef.»

HUMO Wat was het belangrijkste jaar uit jouw leven?

REMY «Het zesde leerjaar. Ik had mijn mama ervan overtuigd om me van school te laten veranderen: van een private en katholieke school naar een publieke. Ik noem het the year I turned bad. Ik was 11 en kwam opeens in aanraking met sigaretten en alcohol. Mijn eerste vriendje nam me mee naar mijn eerste punkshow en vanaf dan wilde ik in een band zitten. Als mijn moeder één ding zou willen veranderen aan het verleden, dan is het wel dat ze daarmee heeft ingestemd. Maar ik had hier niet voor jou gezeten zonder dat ene leerjaar.»

OPENLIJKE SEKSIST

HUMO Je herwerkte 'State House (It's a Man's World)', een lied uit 2011 dat relevanter dan ooit klinkt: 'It's a man's world, we just breed here / We don't have no say, we only bend / Oh how we bend.'

REMY «Tijdens de afwerking van mijn vorige plaat, 'In A Poem Unlimited', brak de storm rond #MeToo uit. Journalisten wilden opeens met mij praten over seksisme in de muziekindustrie, alsof dat iets nieuws was. Ik zing hier al mijn hele carrière over. Natuurlijk is de #MeToo-beweging positief, maar ik werd ook boos: 'Ah, nú mag ik mijn verhaal doen, omdat het een hot topic is, maar niemand luisterde toen ik er tien jaar geleden over begon!'

»'State House' is geen aanval op mannen: ik bekritiseer de hele cultuur. Wij vrouwen hebben er ook een aandeel in, we zijn niet alleen maar slachtoffers. We zouden elkaars bondgenoten moeten zijn, maar gaan constant in competitie met elkaar. We willen allemaal de slimste en de mooiste zijn, en kleden en maken ons op zodat we de aandacht van mannen trekken. Zo bevestig je alleen maar de machtspositie van mannen. We moeten onszelf en elkaar leren te respecteren en leren nee te zeggen.»

HUMO Merk jij een verandering op sinds #MeToo?

REMY «De gesprekken zijn veranderd, in de kranten, bij mijn vrienden, op straat. Verkrachters komen niet langer met alles weg - behalve als ze geld hebben, natuurlijk. Intussen heeft het Amerikaanse volk wel een openlijke seksist als Donald Trump verkozen tot president. We hebben het hier over een man die - het bewijs staat op tape - zei: 'Grab them by the pussy, you can do anything.' Hoeveel is er dan écht veranderd? Ik moet natuurlijk geduld hebben: we leven al duizenden jaren in een patriarchale samenleving, dat verander je niet zomaar. Ik wil ook niet dat de vrouwen nu aan de macht komen. Een vrouw die zich gedraagt als een man: dat is geen vooruitgang. Ik wil weg van de hiërarchie, weg van de bijtende concurrentie.»

HUMO Een idiote opmerking, maar ik leg ze je toch voor: je heet U.S. Girls maar woont al sinds 2010 in Canada.

REMY «Ik ben geboren in Illinois, maar mijn man is Canadees. Ik ben hem gevolgd naar Toronto, wat een hele impact had op mijn werk. In Toronto krioelt het van de muzikanten die met elkaar samenwerken. Ik nam vroeger alles in mijn eentje op, maar nu geniet ik ervan om samen te spelen. Ik ontvang ook een artiestensubsidie van de Canadese staat: zonder zou ik nooit de muziek kunnen maken die ik nu maak. In Amerika is dat ondenkbaar.»

HUMO Heb je nog voeling met de VS?

REMY «Ik mis het karakter van de Amerikanen. Canada is een Britse kolonie: de mensen zijn iets kouder en meer gereserveerd. Amerikanen zijn warm en rechttoe rechtaan. In Canada ben ik altijd de luidste in de kamer (lacht).»

WOODSTOCK '99

HUMO 'I don't believe in pennies and nickels and dimes and dollars and pesosand pounds and rupees and yen and rubles,' zing je in albumopener '4 American Dollars'. Je bent de euro vergeten.

REMY (lacht) «Het maakt mij niet uit hoe je je geld benoemt, het is toch artificieel. Geld betekent niets. Geld is gewoon een nummer, en nummers zijn zwart-wit en koud en laten geen ruimte voor menselijkheid en emotie.»

HUMO Wat betekent dat voor je bankrekening?

REMY «Geld is altijd mijn laatste zorg. Ik zal nooit een plaat maken of op tournee gaan om geld te verdienen. Om te sparen of te investeren verdien ik toch niet genoeg. Ik voel ook zelden de behoefte om veel geld uit te geven. Ik kook graag, lees veel en kan enorm genieten van een stevige wandeling. Anderen betalen neem ik wel heel serieus, want ik wil dat iedereen correct beloond wordt.»

HUMO Mijn favoriete lied op je nieuwe plaat heet 'Woodstock '99'. Je was 14 toen ze het legendarische festival uit 1969 opnieuw tot leven brachten. Ben je er geweest?

REMY «Ik wou gaan, maar ik mocht niet. Achteraf gezien ben ik daar blij om. Dat festival was een nachtmerrie: vrouwen werden er, midden in het publiek, verkracht. Die editie plaatste het originele Woodstock in een ander licht voor mij. Hoeveel vrouwen moeten er niet op die eerste editie gedrogeerd en verkracht zijn?

»Ik schreef 'Woodstock '99' na een deugddoend gesprek met een vriend in Los Angeles, die helemaal aan de andere kant van het land is opgegroeid. Toen we onze jeugd overliepen, beseften we dat we bijzonder veel samen hadden beleefd. Zo hadden we allebei op tv naar Woodstock '99 gekeken. Nadat hij mij naar de luchthaven had gebracht, schreef ik de song op het vliegtuig.

»Ik vind het één van de beste nummers die ik ooit heb geschreven. Het klinkt nostalgisch en toch modern. Ik wou 'Woodstock '99' als single uitbrengen, want die song vat de plaat perfect samen. Maar het label zag dat niet zitten: de song was niet catchy genoeg. Niet erg, zij begrijpen de business beter dan ik. Intussen vertel ik wel aan iedereen die het wil horen dat ze eens naar 'Woodstock '99' moeten luisteren. Ik ben trots dat ik na al die jaren nog zo'n goede song kon schrijven.»

'Heavy Light' komt uit op 6 maart bij 4AD.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234