CD★★★★☆

‘Eight Gates’ van Jason Molina is een post-it op de erfenis

Ik heb een rothekel aan die vogels van je, Jason Molina.

Ze leiden openingssong 'Whisper Away' in en uit, en hebben ook nog wat te fluiten voor en na enkele andere liedjes op 'Eight Gates'. Het zijn papegaaiachtigen die in Molina's tuin van hun parrotten maakten, lees ik, en een bandrecorder onder de snavel geduwd kregen. Maar ik hou helemaal niet van fabels, en dus geloof ik het niet. Neen, ik hoor het getjirp van vogels die de dag aankondigen, de pretentieuze wekkerradio van de zon, en een man die dat akelige optimisme heeft kunnen opnemen omdat hij nog wakker is, en de hele nacht versteend heeft zitten kijken naar... Naar niets, eigenlijk. Met een drankje erbij, dat wel.

De ontkenningsfase is voorbij: Jason Molina is echt dood. Sinds 16 maart 2013 al ligt er zand over Songs: Ohia en The Magnolia Electric Co., wisselende bezettingen die Molina hielpen met altijd weer hetzelfde: gruwelijke schoonheid met het adempje van de dood. Lofi, als het kind dan toch een naam moet hebben, zwaarmoedig volkfolk, de fatale driehoek Neil Young - Will Oldham - Robert Johnson die opgemeten werd. 'The Lioness' is de plaat waarmee je moet beginnen, 'Didn't It Rain' die waarmee je moet eindigen.

Zeven jaar geleden stierf hij dus, Molina, niet eens 40. 'Eight Gates' is een post-it die op de erfenis plakt. Molina nam de songs op in 2008, toen hij in Londen was, zonder band. Het is slechts kantlijninformatie: het had ook in New York, Bogota of Aalter gekund. De plaats paste zich aan aan Molina, niet omgekeerd. Waar hij kwam, was er verdriet en de belofte van eenzaamheid.

En alcohol, want hij is gestorven omdat niet het glas altijd halfleeg was, wel de fles. Alcoholproblemen zijn er voor de schaduw, voor de nacht. Kranig zijn, schrijft de drinker zichzelf overdag voor, je adem mag nooit naar meer dan twee zware bieren tegelijk ruiken. Niemand die begrijpt dat je het dartsbord bent en alcohol de geoefende pijltjesgooier. En dat het zo lekker is, ook.

'Shadow Answers the Wall', 'The Mission's End', 'Be Told the Truth' en 'Thistle Blue' zijn de liedjes met parfum op - de gitaren en occasionele viool of piano doen denken aan 'Ghosteen' van Nick Cave - en 'Old Worry', 'She Says' en 'Fire on the Rail' de akoestische dagboekaantekeningen. Alles is kort. Alles is prachtig. Alles is troost. 's Nachts lig ik wakker omdat de stem van m'n dode grootouders me ontglipt, maar die van Molina zal ik altijd hebben: ze staat op plaat.

'The Crossroad + The Emptiness', het slotnummer, is het laatste dat we van Jason Molina zullen horen, want hierna volgt er niets meer. Het is een harpoen die nog twijfelt tussen het hart en de lever, maar iets verpulveren zal-ie. Al die mooie liedjes met melancholie als mecenas, al die hymnes voor een verdrietig land zonder nationale feestdag: voorbij.

Een rothekel aan die vogels van je, Jason Molina.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234