Beeld Alex Vanhee

Humo's Rock Rally 2020De preselecties in Leffinge en Nazareth

‘Er nu mee ophouden zou zonde zijn van de verspeelde tijd’

Dit vond onze jury van de preselecties in Leffinge en Nazareth!

Je kunt van rappers veel zeggen, maar niet dat je er bij de soundcheck een vette kluif aan hebt. Even de laptop linechecken en klaar is Kees. Of in het geval van Leffinge: klaar waren Fly, SK en Skumic. Drie keer hiphop op één avond betekende dat de deuren van de Zwerver kort na middernacht alweer dicht mochten, in schril contrast met die van Zaal Nova in Nazareth één dag later. Geen rapper aldaar, wel veel onbestemd kabaal en gekabbel, met hier en daar een lichtpunt. Het zit voorwaar niet alle dagen mee. Het verslag van weekend nummer twee!

Herbeluister de sets van de kandidaten en ontdek meer foto’s door op hun naam te klikken!

DE ZWERVER, LEFFINGE

BRLRS

Beeld Alex Vanhee

Het geroezemoes in de wandelgangen leerde ons dat BRLRS in de streek rond De Zwerver alreeds een zekere renommee genoot, een status waarmee zij vol zelfvertrouwen en met de borst vooruit de planken betraden. De manier waarop het viertal op het podium stond – lichtjes arrogante blik, korte en geblafte bindteksten, thuis voor om het even welk publiek – had nagenoeg evenveel gewicht als de muziek die ze speelden. Zandpunk noemen ze dat zelf, wat in werkelijkheid bleek neer te komen op classic rock in de hoogste versnelling. De gitaren sneden, de bas bulderde, de drums raasden, en de zanger deed met zijn benepen stem alles wat binnen zijn mogelijkheden viel. Verveeld hadden wij ons niet, maar bij het derde nummer hadden we alles van BRLRS wel zo’n beetje gezien en gehoord. Eén ding nog, mochten de statuten nog niet zijn vastgelegd: Breelers is een goeie groepsnaam, BRLRS toch niet zo.

KOOKABURRA

Beeld Alex Vanhee

Kookaburra maakte er een oefening van, al was het niet meteen duidelijk waarin precies. In hun witte overalls zagen ze eruit als iets wat het midden hield tussen Devo en Sex Pistols, in hun muziek hadden ze afgesproken om eens goed gek te doen. En het boeide, ook al had het niet veel om het lijf. De gestileerde zotheid diende tot rookgordijn om te maskeren dat de songs maar rapweg in elkaar waren gestoken. ‘Het zou mij niet verbazen mochten ze van de rockschool komen,’ zei iemand achteraf, en gezien de geografische geaardheden van de groepsleden – Oostende, Gent, Antwerpen en Aarschot – zou dat best weleens kunnen. Hoe het ook zij: ze konden spelen en hadden genoeg geoefend om van een groepssound te kunnen spreken, maar hadden in hun composities knutselwerk abusievelijk voor creativiteit aanzien. De bassist en gitarist namen om beurten de zangpartijen voor hun rekening, maar een groot zanger zat er in Kookaburra ook al niet verscholen. Ze verlieten het podium op de tonen van ‘Together Forever’ van Rick Astley, wat wel weer leuk was.

BILLBOARD

Beeld Alex Vanhee

Wat Billboard liet afweten in podiumprésence, maakten zij grotendeels goed met hun muziek. Hedendaagse gitaarklanken uit de eighties, melodieën die naar The Cure en New Order neigden, verpakt in songs die nog erg onaf waren en te vaak verzandden in iets rommelig episch. De zanger-toetsenman bezondigde zich bovendien iets te vaak aan instrumentale tussenkomsten – noem het maar gewoon klanken – die de zaak voor de voeten liepen, wat in het derde nummer in een soort opdringerig gezoem eindigde. En wat die groepsnaam betreft: als je op Coachella staat, maakt het allemaal niet meer uit, maar voorlopig vind ik Billboard Breknov beter.

STATIC PARTY POSES

Beeld Alex Vanhee

Static Party Poses begon met verhaalloos gerammel dat met een berg aan verbeeldingskracht aan Pavement deed denken, maar bij het grote voorbeeld nooit het repetitiehok zou hebben verlaten. In songs twee en drie werd Sparklehorse ineens het grote voorbeeld, en daar kwamen ze dichter bij in de buurt. ‘A horse, a horse,’ zong de zanger, en hij liet daar verderop een niet onaardig refrein op volgen, met mooie ingehouden gitaren in zijn rug. De gitarist links op het podium werd in het jurylokaal ontmaskerd als de man die als zanger van Milpool een week eerder in Leuven live tegen de slaap had staan vechten, maar er nu duidelijk meer zin in had. Het zingen door twee microfoons was er qua Mark Linkous-pastiche wellicht wat te veel aan, maar Static Party Poses kan iets. Voorlopig alleen nog niet met eigen middelen.

FLY

Beeld Alex Vanhee

Fly deed Klaus wat klederdracht en stijl betreft wat denken aan zijn jongere zelve, in de tijd dat de grunge hoogtij vierde en goede smaak van ondergeschikt belang was. Een oversized geruit hemd – rood en zwart, bij voorkeur – een wat fout carrékapsel, hoge sneakers. Waar Klaus het in die gedaante nooit had moeten wagen om als rapper op het podium te kruipen, deed deze man het zoveel jaar later gewoon wel. De tijden zijn veranderd. Ibe Verbeke, 19 jaar nog maar, en aan lef geen gebrek. Aan flow helaas wel, en ritmisch rolde het ook niet altijd even gezwind vooruit. De zenuwen deden hem bij momenten naar adem happen, en toen hij in ‘Dumbledore’ aan het publiek vroeg om in de maat te klappen, kwam dat er niet echt van. Geen slecht refrein nochtans, dat ‘Dumbledore’, al stond het grotendeels op band. Fly dankte Humo en iedereen voor de kans die hij kreeg in wat voor hem wellicht één Rock Rally te vroeg was.

SKUMIC

Beeld Alex Vanhee

Nog wat hiphop er meteen achteraan. Skumic keek met spooky lenzen de zaal in en kondigde aan dat hij zou beginnen met een les seksuele opvoeding – ‘Sorry, mama.’ Over een track die veel weghad van ‘Children’s Story’ van Slick Rick liet hij met niet mis te verstane zinnen als ‘In je kut zitten’ en ‘Duw je kut in mijn gezicht’ aanvankelijk geen spat aan de verbeelding over, wat hem echter vergeven werd omdat er verderop wel vindingrijkheid en humor van kwam: ‘Je vindt me cute maar vertrouwt me voor geen meter’ / ‘Te vet voor m’n Nikes, geraak niet aan mijn veters’. Mama bleek wel degelijk aanwezig te zijn en kreeg in song twee zelfs een volledig eerbetoon over een drum-’n-bassbeat, in afsluiter ‘Rebel’ ging het opnieuw van ‘Fuck alles!’ en leek het vat een beetje leeg. Skumic hield echter drie songs lang het gaspedaal volledig ingedrukt en verveelde daarom nooit.

MOTHER

Beeld Alex Vanhee

Speciaal voor Humo had Mother één van de lange tracks waarmee zij op wedstrijdloze dagen het publiek in trance proberen te brengen in drie stukken verdeeld: ‘Mother I’, ‘Mother II’ en ‘Mother III’. Titels waarmee je meteen weet dat Amen Ra het grote voorbeeld is, en dat een kwartiertje wellicht te weinig is om de ware aard van het beest bloot te leggen. In Leffinge werd Mother gedwongen om snel ter zake te komen, waardoor ze zelf nooit echt in hun muziek leken te raken. De klanken waren goed, het plaatje klopte enigszins, en je kon je inbeelden dat Mother er op een goeie dag wel in slaagt hun demonen over te brengen, maar in De Zwerver hing er tussen podium en publiek een brandgordijn voor de pijn.

SK

Leffinge - Belgium - 24-01-2020 SK preselectie Humo's Rock Rally De Zwerver photo: Alex VanheeBeeld Alex Vanhee

Opnieuw naar hiphop, en weer eentje waarvan je op straat nooit zou zeggen: ‘Kijk daar, een rapper!’. Robbe Baert uit Brugge, 19 ook maar weer, droeg iets onbestemds gebatikt over een rolkraagje, een nerdy brilletje onder sluik haar, en gooide ons in opener ‘Running Away’ zijn rhymes voor de voeten als King Krule op valium. Iets te veel valium, wellicht, en het klonk als de niet geheel toonvaste verklanking van een depressie. Met ‘Karma’ kwam er gelukkig wat schwung in, en in ‘Jump Bitch’ zette hij zelfs nog een stap verder en ging het van – u raadt het – ‘Jump bitch’ hier en ‘Jump bitch’ daar. SK probeerde van alles, en dat siert hem, maar resultaten om mee naar buiten te komen had dat voorlopig niet opgeleverd. Gelukkig zit 2022 er alweer aan te komen.

THE NAMELESS

Beeld Alex Vanhee

Het eerste akkoordenreeksje, droog gestrumd op een elektrische gitaar, was niet meteen materiaal om het vuur mee aan de lont te steken, en toen ze er iets onbestemds achteraan gooiden dat in een ideale wereld wellicht aanzienlijk dichter bij Nirvana had moeten belanden, leek het kalf voor The Nameless al verdronken te zijn. Wat ook bleek. De zanger-gitarist geraakte drie songs lang niet voorbij een soort binnensmonds gemompel (wat in vergelijking met het geschreeuw in de refreinen wel het beste alternatief was) en twee keer kwam er zelfs een sportgitaarsolo van. Hun afsluiter heette ‘Thank You for Listening’. Toegegeven: op het einde waren we dat niet echt meer aan het doen.

UMA CHINE

Beeld Alex Vanhee

Klaus was klaar voor wat Blind Little Jimmy ooit zo mooi omschreef als ‘Something to lift me up, just a little bit’, en dat bracht het zeskoppige Uma Chine uit Gent. Theatrale opwinding verpakt in songs die bleven hangen, arrangementen die de zaak voortstuwden, en een podiumact waar je naar bleef kijken, ook al gebeurde er nu ook weer niet zo heel veel. Drie dames vooraan op een rij, veel krullen, eentje met gitaar, en daarachter een groep die de teugels strak in handen hield. Opener ‘Screens’ was veruit het beste wat zij in de aanbieding hadden, en op het einde ging het een heel klein beetje op een trucje lijken, maar beter had Klaus die avond in Leffinge niet gezien.

CC NOVA, NAZARETH

RUSTY SPOON

Beeld Alex Vanhee

Als de drummer topless en met afgeplakte tepels op het podium verschijnt, weet je dat ernst het komende kwartier wellicht niet hoog in het vaandel gedragen zal worden. Rusty Spoon had er nochtans zijn werk van gemaakt, best ingenieuze en goed gespeelde songs in elkaar gestoken die classic rock met een vette knipoog of hardrock om te lachen moesten voorstellen, en zette wat de choreografie betreft de knop op total loss. Er ging gek genoeg iets erg Duits van uit, en even boeide het ook, tot je ging merken dat er van alles ontbrak. Een echte song bijvoorbeeld, of iets waarmee je echt moest lachen.

RUFUS.ELCO

Beeld Alex Vanhee

Rufus.elco maakt naar eigen zeggen shoegaze en indie, maar liet in Nazareth iets horen wat zich gevaarlijk dicht op de rand van de progrock afspeelde. De gezamenlijke koers was niet altijd even duidelijk, en de zanger ging, begeleid door een muzikaal geknetter vanjewelste, tekeer alsof hij bezeten was van iets wat geen naam heeft. Een visueel interessante kruising tussen Wim De Craene en Charles Manson, met de capriolen van Keith Caputo. Een tijdlang dacht je: wat is me dit allemaal? Maar gaandeweg geloofde je er niets meer van en bleef je achter met het gevoel dat het wellicht helemaal niks was. Of toch te weinig voor een volgende ronde.

OPROER

Beeld Alex Vanhee

De kans dat we Oproer nog terugzien, is ook eerder klein. Geen goeie zanger, maar wel een aardige frontman – zo één die je weinig problemen ziet hebben met een goedgevuld Sportpaleis – met in zijn rug een groep die er nog niet helemaal uit leek te zijn welke muziek ze nu eigenlijk wilden spelen. Het ging van Counting Crows over nineties cross-over tot riedels en partijtjes waar INXS wel raad mee had geweten, maar die in handen van Oproer als los zand aan elkaar hingen, en nergens een song die naam waardig hadden opgeleverd. Ermee ophouden zou zonde zijn van de alreeds verspeelde tijd, maar een grondige evaluatievergadering is wellicht geen slecht idee.

GENERATION Y

Beeld Alex Vanhee

Generation Y trok van leer met gitaren die klonken als wilde dieren, drums die liever vroeg dan laat thuis wilden zijn, en een zanger die in de microfoon hinnikte als Lux Interior in indiekostuum. Een loeiende sirene maakte een einde aan iets wat nooit een song was geworden. Track nummer twee was dat in studiogestalte wellicht wel geweest, maar werd in Nazareth vakkundig de vernieling in gespeeld door muzikanten die in een trager tempo zichzelf niet meer in bedwang leken te hebben, waardoor de zanger zijn lappen tekst maar met moeite geplaatst kreeg. In het derde ging het weer van jetje, waar de groep duidelijk beter in was, maar waar niks beklijvends meer van kwam. ‘Wij waren Generation Y, dit is ons eerste en waarschijnlijk ook ons laatste optreden,’ zei de frontman. Een grapje wellicht, maar zeggen dat Klaus bij pure ernst aan peilloos verdriet ten onder zou gaan, is de waarheid geweld aandoen.

WINTERFORT

Beeld Alex Vanhee

Een blij weerzien was het met Winterfort, twee jaar geleden nog halvefinalist in een editie waarin hun gitarist Birger Ameys met zijn ­Watchoutforthegiants de finale had gehaald. Nog steeds zat alles bij Winterfort op de juiste plaats: zangpartijen waar je alles van gelooft, inventieve ritmes, een prominente doch nooit opdringerige sax, en gitaarpartijen waar je desgewenst nog twee andere songs mee zou kunnen schrijven. Het had zo makkelijk een rommeltje kunnen zijn, maar dat werd het nooit, al was hun derde song van opmerkelijk minder allooi dan de andere twee. In een eventuele halve finale kan die vervangen worden door de verplichte cover. Als je geluk hebt, zit soms alles mee.

ONSET

Beeld Alex Vanhee

Ook bij Onset – dat het deed met elektronische drums, gezwollen new wave-zang, toetsen en een gitaar die liever synth was geweest – was de derde song de minst goede. Helaas wisten zij in de andere twee ook verre van te overtuigen. In het jurylokaal werd iets onbetamelijks gezegd over ‘een zieke indiaan’ en ‘new beat in combinatie met Won Ton Ton-Engels,’ waaruit Klaus meende te kunnen afleiden dat we Onset niet meer zullen terugzien.

LUSTROUS

Beeld Alex Vanhee

Bij Lustrous werd het oog weer wat gegund. Een 26-jarige grijsaard met de uitstraling van een gepensioneerde bankbediende stond vooraan zijn duivels uit te drijven in een act die het midden hield tussen Ian Curtis en Herman Koch in één van zijn betere Jiskefet-rollen. De groep produceerde er intussen een oorverdovend gedram bij zonder de indruk te geven te weten waar het allemaal toe moest dienen. Zingen kwam er nooit van, verstaanbaar was het nog veel minder, en ook al gooiden ze af en toe het ritme om, van Lustrous bleef achteraf bijzonder weinig over.

GALINE

Beeld Alex Vanhee

Galine was het soloproject van de Nederlands-Belgische Galine Kuyvenhoven waar stomweg een groepje van was gekomen. Ze nam zelf toetsen en zang voor haar rekening en deed dat goed, en de groep in haar rug was er één die je een song geen twee keer hoeft uit te leggen, maar die zich met de songs die het voorgeschoteld had gekregen helaas weinig raad wist. Te veel ditjes en datjes aan elkaar geplakt, geen melodie die pakte, en toen die er in de afsluiter ‘Paper Moon’ uiteindelijk toch van kwam, had de verveling de jury al lang luisterdood gemaakt.

YOKAN

Beeld Alex Vanhee

Zanger Tibor Pokuta had twee jaar geleden in Leffinge met Jay and the Coffee al hoogst interessante dingen laten zien die toen niet tot een halve finale hadden geleid, en toonde in Nazareth aan intussen een flinke stap voorwaarts te hebben gezet. Het vijftal waarmee hij deze keer op de proppen kwam, heette Yokan, had zich witte pakjes laten aanmeten met de groepsnaam op de rug geborduurd, en hield het ook binnen de songs aangenaam afgelijnd en gestileerd zonder daarbij aan naturel te verliezen. Iemand liet achteraf weten de nerdiness van Hot Chip te hebben gezien, en Klaus had drie degelijke songs gehoord, waarvan er eentje, opener ‘Don’t Wanna Be Insane’, zo op de radio kan.

MOVING A MOUNTAIN

Beeld Alex Vanhee

Het duurde een hele poos vooraleer Moving a Mountain van pielen op spelen overging en een eerste song aanvatte waarvan, behalve van het als een mantra gezongen refrein, weinig te maken viel. Ze zongen met z’n drieën, twee mannen en één vrouw, en mantra’s voerden ook verderop de boventoon. ‘Keep Your Head Up’ ging ten onder aan lijzigheid en was al verzopen van bij de openingszin (‘Yesterday morning I woke up stoned and restless’). In de afsluiter ‘Moving a Mountain’ mocht het tempo nog even de hoogte in, maar ook daar kwam niets van waarvan je eventueel zou zeggen: ‘Hey, dat lijkt wel een song.’

In de auto op weg naar huis schotelde de radio Klaus ‘Ashes to Ashes’ van Bowie voor: diegenen die met niks te vergelijken vallen, zijn de allerbesten.

VOLGENDE PRESELECTIES:
Op vrijdag 7 februari in Club 27 in Edegem en zaterdag 8 februari in de Cactus Club in Brugge.

Alle info over programma en bands: humo.be/rockrally.

Op digitale radio­zender Willy stelt Sofie Engelen elke woensdagavond vanaf 20 uur de kandidaten van komend weekend voor.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle verhalen van de Humo rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234