Lana Del Rey Beeld RV
Lana Del ReyBeeld RV

Humo's Feminiene Fonotheek

‘Glamour en tristesse, heupen en hersens, het hoort allemaal bij Lana Del Rey’

Toen aan het ronde hoofd van Marc Didden (°Hamont, 1949) oren begonnen te groeien, draaiden die algauw graag in de richting van het vrouwelijke stemorgaan. In de zomerweken luistert Marc met liefde naar nieuwe, oude, vertrouwde en onbekende dames. Deze week: LANA DEL REY!

Stel dat de genaamde Elizabeth Woolridge Grant haar barokke inborst onder eigen naam met de wereld had willen delen, dan waren we tien jaren geleden ongetwijfeld bij een dichtbundel uitgekomen. Maar de zielenzoekende New Yorkse chanteuse koos, na enige twijfel, voor het pseudoniem Lana Del Rey. Daarmee kwamen we meteen in Californië terecht, onder de palmen, bij de blauwe Pacific. Een margarita in de ene hand, een tequila sunrise in de andere, en achteraf alles doorsjezen met een koel blik Mexicaanse cerveza. Ja, het leven kan zoet zijn, daar aan de andere kant van het grote land dat ons al vele jaren van mooie muziekjes voorziet.

Toen ik Lana Del Rey voor het eerst hoorde – via StuBru, denk ik – dacht ik: die is gek of geniaal. Ik hield meteen van haar voornaam, ook al omdat ik als puber graag en een beetje verliefd meezong met Roy Orbisons gegorgelde minihit ‘Lana’, de hots had voor de platinablonde filmster Lana Turner en met ‘Del Rey’ algauw terechtkwam in de take it easy-cultuur die sommige wijken van Los Angeles zo typeert en waar het wis en waarachtig goed leven is. Ik ben in wezen een New Yorker, maar die vaststelling doet in niets onder voor mijn liefde voor L.A..

Wanneer ik me op een afgelopen luie zondag een lange wandeling veroorloof dwars door Lana Del Rey-land komt dat beeld van ‘gek of geniaal’ weer opdoemen, af en toe. Zo’n plaat als ‘Born to Die’ stáát er, en de vele – te vele? – dingen die Lana er wil zeggen zijn niet te klasseren onder de rubriek ‘onzin’. Soms komt het oude Hollywood, dat haar zo mateloos fascineert, iets te dichtbij en wordt barok gewoon bombast. Songs gaan dan onnodig opzwellen zodat ze ineens tamme James Bond-afleggertjes worden, of familie van Hooverphonic op een, euh, wrong day.

Maar laat ons vrolijk zijn en dankbaar dat de genaamde Lana Del Rey het afgelopen decennium zo’n weids en veelzijdig oeuvre heeft opgebouwd. Gaande van typische singer-songwriterstuff tot pure popplaten, zwierend tussen de krullen van de barok en de gelukzaligmakende eenvoud van rock. Spoken word, halve opera’s, driekwart musicals, regelrechte hits, samenwerkingen met zowel Sean Ono Lennon als Miley Cyrus, het komt allemaal uit de koker van Lana Del Rey. Het publiek ligt aan haar voeten. Al vindt meer dan één Angelsaksische muziekrecensent dat haar optredens zich ver beneden het peil van haar goed gemaakte albums bevinden en dat haar teksten interessant lijken, maar het niet zijn. Ze heeft filosofie gestudeerd en wil graag geweten hebben dat ze geen bimbo is. Ze tackelt graag belangrijke onderwerpen die dan gaan over ‘de dood’ en soms over ‘het leven’ en dan schrijft ze teksten die, alweer volgens The Guardian, ‘too heavy handed’ zijn om geloofwaardig te klinken. En vooral vaak te letterlijk. Maar daar heeft Lana geen boodschap aan. Ze blijft ep’s, kortfilms, volledige albums met bloemrijke titels afleveren met hoge frequentie. ‘Lust for Life’, ‘Norman Fucking Rockwell’ en ‘Chemtrails over the Country Club’ zijn nog maar net verteerd of daar is straks ‘Blue Banisters’ alweer. Betekent gewoon ‘blauwe trapleuningen’ eigenlijk, maar toch kijken we ernaar uit. Rock-’n-roll is een circus en een circus heeft rare vogels als Lana Del Rey nodig. Glamour en tristesse, wereldverbeteraar en commentator, heupen en hersens, het hoort er allemaal bij. Conclusie: viva Lana Del Rey!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234