platen van de week  Beeld RV
platen van de weekBeeld RV

Humo gidst

Goeie stemmen, goeie pennen en een snoepzak vol Madonna: dit zijn de albums van de week

Een mirakel in de platenrekken, want Madonna is nog eens aan ons verschenen. Met een remixplaat, maar toch!

Redactie

Madonna - ‘Finally Enough Love: 50 Number Ones’ ★★1/2☆☆

Zonder Madonna geen Britney Spears, geen Lady Gaga, zeker geen Katy Perry, veel minder vrouwen aan de top van de hitparades in het algemeen. The Weeknd, Janelle Monáe, Rihanna, Shakira, Sam Smith, Harry Styles en honderden andere popsterren hadden zichzelf anders verkocht zonder de blauwdruk van Madge, ook volgens de vele sociologen en antropologen die zich over haar impact buigen.

Madonna (64), geboren in een migrantenfamilie uit Bay City, Michigan, schonk de popcultuur een facelift: tegenwoordig speelt zelfs uw schoonmoeder op weekdagen met haar imago. En 3.000 jaar vóór Madonna Louise Ciccone verkocht seks al niet slecht, maar zij maakte er een billion dollar business van.

Maddy, Queen of Pop, Queen of Reinvention, Material Girl, de blonde ambitie, het spleetje. Een lange lijst bijnamen, haar schaduw is nog veel langer, ook al wordt die erfenis de laatste jaren zelf overschaduwd door middelmatige platen, krampachtige pogingen om jong en relevant te blijven, ooglapjes, bizarre interviews en weinig doordachte blotebillenfoto’s. Moet dat nu komen rechtzetten: ‘Finally Enough Love: 50 Number Ones’, een verzameling nummer 1-hits (neem dat met een kilo zout, in sommige gevallen betreft het een nummer 1 op een studentenradio) – van ‘Holiday’ tot ‘I Don’t Search I Find’. La Ciccone koos voor deze compilatie haar favoriete remix van elke song.

Soms zijn die remixes subtiel en voegen ze alleen een dun laagje patina toe (‘Like a Virgin’, ‘Material Girl’, vooral de vroege hits worden ontzien), hier en daar zullen alleen honden het verschil horen met het origineel (‘Vogue’). Maar de stotterende remix van ‘Into the Groove’ doet je anders luisteren naar een song die je al 37 jaar kent. Ook not miss: de ‘Orbit Edit’ van ‘Justify My Love’, de ‘SDP Extended Vocal Edit’ van ‘Hung Up’ of de springerige ‘Jacques Lu Cont Vocal Edit’ van ‘Get Together’. De Pet Shop Boys-versie van ‘Sorry’ is zelfs een kloeke upgrade en de ‘Offer Nissim Remix’ van ‘Turn Up the Radio’ een geheide clubhit.

Maar vaak klinken de remixen te gezwollen (‘Frozen’), te cheap (ook ‘Frozen’), te drammerig (‘Celebration’) of te vergezocht (‘Music’). Andere maken vooral pijnlijk duidelijk dat de basissong (zoals ‘Give Me All Your Luvin’’) al niet deugde. ‘Ray of Light’ klinkt in de ‘Sasha Ultra Violet Mix Edit’ plots als ‘Smack My Bitch Up’ van The Prodigy.

Ik weet niet of ik deze remixverzameling nog vaak ga opzetten, maar het is wel een intrigerende hink-stap-sprong door één van de indrukwekkendste back catalogues in de popgeschiedenis, en sowieso een goed alternatief voor de zoveelste best of. ‘Finally Enough Love’ is ook een treffende titel voor een artieste die, gemeten aan haar tomeloze ambitie en blijvende hang naar aandacht, nu al vier decennia lang om uw liefde bedelt.

Brett McKenzie - ‘Songs Without Jokes’ ★★★1/2☆

Nul grappen, geen enkele grol en 100 procent lulkoekvrij. McKenzie is de helft van het Nieuw-Zeelandse Flight of the Conchords, als muzikaal comedyduo goed voor één HBO-classic en een rits tijdloze dijenkletsers. Hier keert hij u zijn andere wang toe: dadrock en doowop. Er zitten geen vernieuwende tafelspringers tussen, wel veel vakkundig ineengeschroefde songs in de traditie van Randy Newman en Harry Nilsson, óók artiesten die niet altijd willen uitpakken met hun kloeke gevoel voor humor. Het mooie ‘Dave’s Place’, ‘If You Wanna Go’ (Elton John met honkytonk), ‘Here for You’ (hese powerballad) en ‘America Goodbye’ (late Beatles) bevestigen bovendien dat Bret altijd al de betere muzikant van de Conchords was.

Julia Jacklin - ‘Pre Pleasure’ ★★★1/2☆

Julia Jacklin, afkomstig van de Australische Blue Mountains, opent haar derde plaat met ‘Lydia Wears a Cross’: we zitten in de kerk, ik gok tijdens haar eerstecommunieviering. Stukje tekst uit ‘Love, Try Not to Let Go’, dat aan ‘Dreams’ van Fleetwood Mac doet denken: ‘The echo of my hometown / the things I never said / consumes the space between me / and everyone I left’. De vaak herhaalde zin ‘Am I gonna lose myself again?’ uit de Sonic Youth-achtige gitaarrocker ‘I Was Neon’ is een bommetje. ‘Magic’ is veel verlangen boven Velvet Underground-vibes. Ook het ingetogen middenstuk is prachtig: in ‘Too in Love to Die’ is de hoofdpersoon zo verliefd dat haar niks meer kan overkomen: als ze op de snelweg gaat wandelen, zullen auto’s haar ontwijken, als in een dans. ‘Less of a Stranger’ is louter gitaar en heeft als kerngedachte: ‘I just wish my own mother was less of a stranger’. Moederfragment dat blijft hangen: ‘When I look into the mirror, I see my father / When I close my eyes, I see you / When you look into the mirror, does your father appear? / Eyes closed, do you see your mother too?’ Julia Jacklin heeft een goeie stem en een goeie pen.

Kaitlyn Aurelia Smith - ‘Let’s Turn It Into Sound’ ★★★1/2☆

Bij de eerste minuten van de nieuwe Kaitlyn Aurelia Smith stel ik me de producer zelf voor, verrukt om zich heen kijkend in haar droomfabriek van samplers en synths. Smith ziet haar apparaten als de bakken schepsnoep in Kruidvat: werkelijk alles ziet er lekker en kleurrijk uit, de puntzak mag vol tot de rand. Wat daar dan zoal in zit? Beats waar met de hakselaar doorheen is gegaan, ginnegappende vrouwenkoortjes, orgels die in de twijfel zitten, een saxofoon die klinkt als een subsidieaanvraag en helemaal onderaan een mijmerend pianootje. Smith kletst het allemaal kinderlijk spontaan dooreen in haar overrompelende elektronica for lovers. Soms richtingloos, aldoor retespannend.

Hudson Mohawke - Cry Sugar ★★★1/2☆

U kunt ‘Cry Sugar’ op twee manieren beleven. Ofwel drinkt u de beker limonade van Hudson Mohawke in één teug leeg. De suikertranen komen vanzelf via deze doldwaze dubbelaar vol house, happy hardcore, 2-step garage, trap, hiphop en Kanye-gospel. Laat ze lekker stromen. Optie twee: omdat het eerste beetje suiker aan je gehemelte blijft kleven, schenk je jezelf iets bitterders in. Je zoekt uit welke housetrack HudMo in ‘Intentions’ samplet én versnelt. Je hoort in het geweldige ‘Dance Forever’ een dansepidemie uitbreken. Zes tracks verder, in ‘KPIPE’, stel je je mensen voor die bij deze dansmarathon neervallen van uitputting. Je bekijkt de hoes met de vrouw en de volslanke Marshmallow-zeeman uit ‘Ghostbusters’ en googelt andere, nog betere schilderijen van Willehad Eilers, wiens enige onderwerp decadentie is. In het vuile en overstuurde ‘Bow’ zegt iemand: ‘Now you walk around all stank-face!’ Het onmiddellijk volgende ‘Is It Supposed’ klinkt dan weer lieflijk en onbevangen. En in de knappe mijmeringen ‘Stump’, ‘Lonely Days’ en ’Come a Little Closer’ valt de rave-overload zelfs helemaal weg. HudMo gunt ieder decadent diertje z’n pleziertje, houdt ons een spiegel voor en heeft zijn eigen chaos nooit beter beteugeld.

Schrijf je in op onze wekelijkse muzieknieuwsbrief:

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234