Big Thief, Stromae en Thom Yorke (The Smile) Beeld RV
Big Thief, Stromae en Thom Yorke (The Smile)Beeld RV

Humo gidst

Grooves uit Gent en gouden kutgroepen uit Engeland: dit zijn de beste albums van het jaar tot nu toe

Als de Vlaamse leerkrachten weigeren onze kinderen het belang van een goede score bij te brengen, dan doet Humo het in hun plaats. Met de eerste helft van het jaar achter de rug is het tijd om te kijken naar welke albums zich het best settelden in onze buis van Eustachius. Bij de namen die doorgaan naar volgend schooljaar: vier Belgische platen, kutgroepen uit Engeland en twee opa’s.

Redactie

Yard Act: ‘The Overload’ ★★★★☆

In 2019 waren Black Midi, Fontaines D.C. en IDLES opgemerkte indiehypes in Londen en omstreken. In 2021 Squid en Dry Cleaning. En nu Yard Act. Gouden tijden voor kutgroepen uit Engeland.

Lees hier de volledige recensie van ‘The Overload’.

Charlotte Adigéry & Bolis Pupul: ‘Topical Dancer’ ★★★★☆

Alle songs baden in een weelderig zaterdagavondgeluid, en in de grooves zit een onweerstaanbaar elastiek dat ons elke keer weer meekrijgt. Het beste zit achteraan: ‘Making Sense Stop’ (zotte disco), ‘HAHA’ (knappe sample) en ‘Thank You’ (sarcastische nieuwjaarsbrief). ‘Topical Dancer’ is net zoveel vorm als inhoud, en dus een verademing.

Lees hier de volledige recensie van ‘Topical Dancer’.

Kendrick Lamar: ‘Mr. Morale & the Big Steppers’ ★★★★½

Geen ‘Bitch Don’t Kill my Vibe’ hier, geen ‘Swimming Pools’, geen ‘HUMBLE.’, en al helemaal geen ‘King Kunta’. ‘Mr. Morale & the Big Steppers’ is een aardedonkere plaat die je achteraf niet zomaar even van je afschudt.

Lees hier de volledige recensie van ‘Mr. Morale & the Big Steppers’.

Alabaster dePlume: ‘Gold’ ★★★★☆

Alabaster DePlume heet eigenlijk Angus Fairbairn en is behalve saxofonist ook dichter en vooral een rasperformer met veel improvisatietalent. Op ‘Gold’ verenigt hij die drie gedaanten op indrukwekkende wijze. Hij stuitert van instrumental naar spoken word, van introspectief naar extravagant, van rustig en flemend naar heftig en boos.

Lees hier de volledige recensie van ‘Gold’.

King Hannah: ‘I’m Not Sorry, I Was Just Being Me’ ★★★★☆

De combinatie van Hannah Merrick en Craig Whittle levert geweldige, donkere, sexy songs op, waarin net onder het oppervlak een wereld van nuances, wrijvingen en smeulend drama verborgen zit. Spannend is hier een understatement.

Lees hier de volledige recensie van ‘I’m Not Sorry, I Was Just Being Me’.

The Smile: ‘A Light for Attracting Attention’ ★★★★½

The Smile is Thom Yorke en Jonny Greenwood van Radiohead plus Tom Skinner, één van de twee drummers van het machtige Sons Of Kemet. Ze wilden samen iets omhanden hebben tijdens de lockdown. Later, in de studio, kwamen er blazers en strijkers bij. Waar The Smile heel goed in blijkt te zijn: afronden voor alles een freaky zootje wordt. Prachtplaat!

Lees hier de volledige recensie van ‘A Light for Attracting Attention’.

Black Country, New Road: ‘Ants from Up There’ ★★★½☆

Postpunk met een nerveuze sax, een kaduke piano, vaak hilarisch bizarre teksten (‘So clean up your soup maker/And breathe in your chicken broccoli’) en zeven nummers die over de vijf minuten gaan: klinkt pretentieus, maar slechte nummers staan er niet op ‘Ants From Up There’. Wordt dit hun doorbraakplaat of hun zwanenzang? Wordt vervolgd.

Lees hier de volledige recensie van ‘Ants from Up There’.

Mitski: ‘Laurel Hell’ ★★★★☆

Raadsel: hoe kan een plaat van een moegetourde songschrijver die er hardop van droomt de muziekindustrie de rug toe te keren - ‘Laurel Hell’ zou weleens haar laatste plaat kunnen zijn - toch haar meest commerciële zijn? Het bewijst enkel de hardnekkigheid van Mitski’s talent.

Lees hier de volledige recensie van ‘Laurel’s Hell’.

Big Thief: ‘Dragon New Warm Mountain’ ★★★★☆

Adrianne Lenker en co. schijten songs, maar vallen amper in herhaling. Van ouderwets kabbelende folk (‘No Reason’), warmbloedige indierock (‘Simulation Swarm’), suspenserijke elektronica (‘Blurred View’), meezingbare americana (‘Spud Infinity’) en romantische honkytonk (‘Blue Lightning’) tot misschien wel de breekbaarste song die ze al opnamen (‘The Only Place’): Big Thief palmt het hele speelveld tussen Janis Joplin en Wilco in, en zij mogen dat.

Lees hier de volledige recensie van ‘Dragon New Warm Mountain’.

Ry Cooder & Taj Mahal: ‘Get On Board’ ★★★★☆

Precies zeventig jaar na het kleine meesterwerk ‘Get on Board’ op het vermaarde Folkways-label verrijken Ry Cooder en Taj Mahal de wereld met hun versie van die exemplarische elpee. Met krek dezelfde titel, een bijna identieke hoes, hetzelfde soort klassiekers, een even grote passie voor levende en lillende muziek.µ

Lees hier de volledige recensie van ‘Get On Board’.

Aldous Harding: ‘Warm Chris’ ★★★★☆

Ooit komt er een tijd waarin awkwardness, intensiteit en stilistisch popvernuft uitgelezen troeven zullen zijn om hitlijsten mee te bestormen. Tot dan: koesteren, dit plaatje.

Lees hier de volledige recensie van ‘Warm Chris’.

Angel Olsen: ‘Big Time’ ★★★★☆

Angel Olsen had ook veel om over te snikken: ze heeft recent beseft dat ze biseksueel is, zette weer stappen in de liefde en kon haar adoptieouders nog net inlichten voor ze allebei overleden, met drie weken ertussen. Een herstelplaat die even warm als pijnlijk is, met Het Lot achter de knoppen.

Lees hier de volledige recensie van ‘Big Time’.

Cate LeBon: ‘Pompeii’ ★★★★☆

Le Bon mengt Feist-achtige indiepop met zweverigheid, waardoor ze zware thema’s lichtvoetig kan brengen. Tijdens de opnames sloot ze zichzelf dagenlang op in een studio in Cardiff – alles om haar grenzen te kunnen verleggen. En zo baarde de verrukkelijke Le Bon een prachtplaat.

Lees hier de volledige recensie van ‘Pompeii’.

Denzel Curry: ‘Melt My Eyez See Your Future’ ★★★★☆

Op voorgangers ‘TA13oo’ en ‘ZUU’ rapte Denzel Curry - Zel voor de vrienden - al veel van zich af boven verschroeiende trapbangers. ‘Melt My Eyez’ is heel wat anders. Hiphopgoden aan wie wij moeten denken zijn Nas, A Tribe Called Quest en OutKast. Zin die het thema én het ritme vat: ‘Keep on walkin’, ain’t no stoppin’/ In this dirty, filthy, rotten, nasty little world we call our home’.

Lees hier de volledige recensie van ‘Melt My Eyez See Your Future’.

Fontaines D.C.: ‘Skinty Fia’ ★★★★☆

Fontaines D.C.: de van Skerrie, Dublin naar Camden, Londen verhuisde postpunkgroep rond Grian Chatten. Wie hen nog niet kent: luister op ‘Skinty Fia’ eerst naar track 2. ‘Big Shot’ is tegelijk de traagste en de strafste adrenalinestoot van het lopende boekjaar.

Lees hier de volledige recensie van ‘Skinty Fia’.

Vince Staples: ‘Ramona Park Broke My Heart’ ★★★★☆

Vince Staples is een rapper’s rapper naar wie het hele gild opkijkt. Als hij een catchy refrein laat rollen, lijkt het allemaal zo makkelijk: ‘Trophy in the hood, aye! / wish a nigga would, aye!’ ’s Mans flow is altijd onberispelijk, maar in de vertelling kan hij laconiek zijn: ‘Momma met my daddy, then they had me in the ghetto / Handed me a .38 and told me I was special’.

Lees hier de recensie van ‘Ramona Park Broke My Heart’.

SONS: ‘Sweet Boy’ ★★★½☆

SONS, vier onruststokers uit Melsele, bevestigen met hun tweede plaat ‘Sweet Boy’ hun status als de King Gizzard & The Lizard Wizard van Vlaanderen. De springerige rebellie van het smakelijke debuut ‘Family Dinner’ maakt plaats voor iets volwasseners en slagvaardigers. Onze favoriete 40 seconden zitten in ‘Momentary Bliss’ verstopt: een razende singalong die pardoes uit de lucht komt gevallen.

Lees hier de volledige recensie van ‘Sweet Boy’.

Grid Ravage: ‘Grid Ravage’ ★★★½☆

Live is Grid Ravage een muzikale tornado waardoor u zich beslist eens moet laten opslokken. Tot u die kans krijgt, biedt ‘Grid Ravage’ soelaas. Op hun debuut lijkt het trio elke nuance van die ene minuut windstilte voor de storm – wanneer de natuur de adem inhoudt – te onderzoeken en uit te rafelen over acht brokken prikkelende schoonheid.

Lees hier de volledige recensie van ‘Grid Ravage’.

Stromae: ‘Multitude’ ★★★★☆

Je hebt het popgeluid du jour en dan heb je Stromae, die zich daar kilometers verderop geen Oost-Oezbeekse fluit van aantrekt. Op ‘Multitude’ geen Engelstalige knieval, geen grote feature, weinig potentieel tot het astronomische kassucces van ‘Racine carrée’. Wel zalvende, stampende, perfecte liedjes, twaalf stuks.

Lees hier de volledige recensie van ‘Multitude’.

Goose: ‘Endless’ ★★★★☆

Niemand heeft er in hun eigen Kortrijkse Safari-studio of in de befaamde Parijse Motorbass-studio één ietsepietsje spelplezier, enthousiasme of spontaneïteit uit gekregen. Geweldige plaat!

Lees hier de volledige recensie van ‘Endless’.

Schrijf je in op onze wekelijkse muzieknieuwsbrief:

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234