InterviewSparks

'Harvey Weinstein die masturbeert terwijl ik strip? Bedankt om dát beeld op mijn netvlies te branden!'

'Missionary Position' heet één van de recente tracks van seventies weirdo's Sparks. Hun popcarrière getuigt nochtans van tal van fantasierijkere standjes. De excentrieke broertjes Ron (74) en Russell Mael (71) maken hun groepsnaam waar, want bijna elk van hun songs geeft vonken. 'Ook Frank Zappa en Captain Beefheart maakten muziek in het Californië van de jaren 60, en ik wil niet zo pedant zijn om te beweren dat wij eerst waren, noch hen beschuldigen van regelrecht plagiaat, maar de chronologie is wat ze is.'

Toegegeven, 'This Town Ain't Big Enough for Both of Us', hun grootste hit, dateert van een eeuw of zes geleden. Maar een groep die hilarische titels bedenkt, kan in onze ogen niet veel misdoen. Of wat denkt u van 'Edith Piaf (Said It Better Than Me)' en 'New Music for Amnesiacs'. Of clevere woordspelingen als 'Gratuitous Sax & Senseless Violins'? De nieuwste cd heet 'A Steady Drip, Drip, Drip'. De mooie gewoonte waarbij wij onze muzikale helden uitgebreid tongzoenen is door corona éven on hold gezet - Ron Mael spreekt tot ons aan de telefoon. Ron is de bizarre, catatonische, oudere broer die al een halve eeuw foute snorren draagt en publiekelijk geen woord zegt. Dat belooft.

HUMO Ik geloof in grondige research, maar ben nog steeds groggy van de videoclip voor 'I Predict' die ik vorige week bekeek. Had je een weddenschap verloren?

RON MAEL «Oh dear (lacht gegeneerd). Ik verkies journalisten die géén research doen. Weet je wie die clip regisseerde? David Lynch! Hij vond het 'interessant' dat ik me zou vermommen als een stripteaseuse die werd lastiggevallen door opgehitste klanten. Nu, met mijn a) snor, b) behaarde benen en c) slecht gecamoufleerde bobbel in mijn slip was die vermomming relatief, zeker naarmate ik meer kleren uittrok. Bij alle relaties die ik sindsdien heb gehad, was mijn eerste bekommernis: maken dat mijn partner die clip niet te zien krijgt. (Kurkdroog) Je kunt je voorstellen hoe blij ik was toen een welmenende fan die clip op YouTube zette. En néé, ik had geen weddenschap verloren: de droeve waarheid is dat ik me vrijwillig heb opgegeven als kandidaat om dat te doen, want er was discussie over wie welke rol zou spelen.»

HUMO Ik hoor dat die clip heel populair is in Amerikaanse gevangenissen. Harvey Weinstein kijkt er dagelijks naar.

MAEL «Oh no, no! Weinstein die masturbeert terwijl ik strip, bedankt om dát beeld op mijn netvlies te branden. Het is hier in Los Angeles acht uur 's ochtends, ik ben pas wakker! Maar ik hoop dat het waar is: zijn verdiende loon (lacht).

»Het is mijn lot om in videoclips altijd de rol van de sukkel te vertolken. Ook tijdens de fotosessie voor de hoes van 'In Outer Space' was het natuurlijk Russell die in een stijlvolle smoking mocht poseren, terwijl ik vier slagroomtaarten moest incasseren die de assistentes van de fotograaf met verdacht groot enthousiasme naar mij katapulteerden.»

HUMO In een Britse tv-show uit de jaren 80 moesten vrouwen op basis van drie zwart-wit-foto's raden welk paar blote billen het jouwe was...

MAEL «Wel, onze nieuwe cd heet 'A Steady Drip, Drip, Drip'... (lacht). Oh God, wordt dan níéts door de genadige vergetelheid opgeslokt, zullen ál mijn beschamende dieptepunten dan eeuwig ronddolen in internetland?! Die show heette 'Pyjama Party', geloof ik. In elk geval droegen alle dames daar een pyjama... Wat ook voordelen had.

»We have too much of a past. Het probleem is dat wij altijd tamelijk bekend en tamelijk populair waren. We zijn nooit zo beroemd geweest als Bowie of Prince, die door hun status de macht hadden om idiote voorstellen af te wijzen en tegen producers van belachelijke tv-shows te zeggen: 'Vergeet het, dat doe ik niet.' Wij waren blij dat we in zo'n programma mochten opdraven en deden braaf wat ze ons opdroegen. Vooral in Duitsland en Japan volstond de muziek niet: er moest 'iets gebeuren'. En dus verschenen er plots marionetten of pluchen dieren die met ons dansten, of een goochelaar die trucs deed tijdens ons optreden, of danseressen wier choreografie haaks stond op de tekst van onze hit van het moment. Ik had altijd de indruk dat zo'n tv-producer broers en zussen en neven en nichten had die goochelden of dansten en die ook langs de kassa moesten passeren.»

HUMO Iemand vertelde me dat jij sneeuwstolpjes verzamelt. Ik verdacht je ervan een excentrieke hobby te hebben, maar ik dacht dat die iets perverser zou zijn.

MAEL «Sorry. Ik geloof dat ik er nu meer dan duizend heb. Ik ga voor eerder ongewone combinaties: niet de skyline van New York in een sneeuwstolpje, maar wel Godzilla. Ik verzamel ook sneeuwstolpjes uit plekken waar het nog nooit heeft gesneeuwd: eilandengroepen als Okinawa, Hawaï... Het zegt iets over de geldhonger van hun toeristische diensten, dat ze daar sneeuwstolpjes laten vervaardigen om ze te kunnen verkopen aan a sucker like me. Ik woon nog steeds in Los Angeles, en zoals je weet woeden hier vaak bosbranden waarbij ook villa's van beroemdheden in de as worden gelegd. Dankzij al die sneeuwstolpjes zit ik safe: het water erin zal de vlammen doven.»

HUMO Je broer Russell was altijd een aantrekkelijke man. Jij, euh, hoe kan ik dat tactvol formuleren... Ik neem aan dat jij een heel ander type vrouw aansprak?

MAEL «'Come to my bedroom and see my snowdome collection': die verleidingszin heeft altijd gewerkt. (Kurkdroog) Wel enkel bij heel foute vrouwen. Mijn partners waren inderdaad slimmer dan die van Russell... en lelijker en krankzinniger. Alhoewel, in Duitsland drong een vrouw na elk concert aan dat ik aan haar arm de zaal zou verlaten. Ze was zo angstaanjagend dat ik op haar verzoek ben ingegaan.»

HUMO Terwijl elke normale mens vooral níét zou ingaan op de eisen van een psychopate...

MAEL «Dat lijkt me, terugblikkend, een juiste analyse. Maar het was moeilijk om in zo'n situatie helder te denken. Plus: wij waren niet rijk en beroemd genoeg om lijfwachten in te huren. En ik ben sowieso beleefd en meegaand, da's één van de redenen waarom Sparks, in tegenstelling tot pakweg Oasis of The Kinks, nooit is gesplit.

»Er was één vrouw die zo'n grote fan was dat ze een hele tijd veinsde dat ze doof en misbruikt was, in de hoop dat wij niets anders zouden kunnen dan onszelf moreel verplicht voelen om haar extra in de watten te leggen. En dat deden we ook: we verwenden haar met aandacht, backstagepassen, gratis tickets... Ze bedankte ons uitgebreid in gebarentaal. Dat ging zo een paar jaar door... tot bleek dat ze helemaal niet doof was! En wat deed die psycho toen? Ze begon een affaire met de buurman van Russell, enkel en alleen om Russells buurvrouw te worden! Zo was ze 24/7 vlak bij hem, zonder dat Russell haar een stalker mocht noemen. Ik geloof dat die buurman erop is uitgekomen en dat ze uiteindelijk toch een straatverbod kreeg.»

HUMO Jij hebt duidelijk een inktzwart gevoel voor humor, getuige een songtitel als 'So Tell Me Mrs. Lincoln Aside from That How Was the Play?'

MAEL «Die grap heb ik gejat. Het is een zin uit een stokoude comedy routine uit de hoogdagen van de vaudeville. Zoals iedereen in Amerika maar misschien niet iedereen in Europa weet: president Lincoln werd in zijn loge door het hoofd geschoten tijdens de opvoering van een toneelstuk. Je inbeelden dat een reporter vlak daarop aan de weduwe zou vragen: 'Maar op dat incidentje met uw man na, wat vond u van het toneelstuk?' is wel héél cynisch.

»Ik hou niet van songtitels of songteksten die maar op één niveau werken. Te veel songschrijvers gaan naar de winkel en schrijven dan een song die heet 'I Went Shopping', en als hun lief hen dumpt, heet hun volgende plaat 'She Left Me' (geeuwt ostentatief). Je zult Russell of mij nooit botweg 'I love you' horen zingen.»

HUMO In welke song zei je 'I love you' tegen een vrouw zonder dat die dat zelf besefte?

MAEL «Wie van slechte wil is, zou '(Baby, Baby) Can I Invade Your Country' kunnen zien als een, euh, uitnodiging tot geslachtelijke betrekkingen. Al kun je het ook zien als een sneer aan het adres van George Bush Jr. Eén van onze songs heeft als titel 'I Can't Believe That You Would Fall for All the Crap in This Song'. Russell zingt het vanuit het standpunt van een sluwe man die niettemin hoopt dat zijn slachtoffer wél valt voor al die pseudoromantische flauwekul waarmee hij haar in bed probeert te lullen. We hebben heel wat fanmail van vrouwen gekregen voor dat nummer, begrijpe wie kan (lacht). En natuurlijk is er 'I Married Myself'... Die song staat op... Goh, na 24 platen kan ik me vaak niet meer herinneren op welke plaat een nummer stond...»

HUMO 'Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band'?

MAEL (kurkdroog) «I wish. Oh, dat doet me eraan denken: op 'Hippopotamus' staat een song die 'I Wish You Were Fun' heet, over een ondankbare man die in bed ligt met een waanzinnig knappe en bloedgeile vrouw, maar toch vit op dat éne kleine aspect van haar persoonlijkheid dat hem niet bevalt. Ook van die song waren vooral de dames fan. Misschien zijn al onze vrouwelijke fans masochisten?»

HUMO Jullie maakten de plaat 'Lil' Beethoven', en één van de nieuwe songs heet 'Stravinsky's Only Hit'. Is het een eerbetoon of een sneer?

MAEL «Ik kijk enorm op naar klassieke componisten. Ik heb er alleen moeite mee dat de zogenaamde kenners van hen heiligen maken. Terwijl ook Mozart, Beethoven, Stravinsky en al die anderen schaamteloos aasden op een hit en niet vies waren van sluwe commerciële zetten om het grote publiek te behagen. Uit brieven van Beethoven blijkt dat hij erg gepreoccupeerd was door geld, aanzien en succes.»

HUMO Is er vanuit maffiahoek in Los Angeles ooit gereageerd op jullie song 'National Crime Awareness Week'?

MAEL «Gelukkig niet, want een tijdlang maakten we ons daar ernstige zorgen over. Russell zingt die song vanuit het standpunt van een hele domme gangster die denkt dat National Crime Awareness Week een eerbetoon is: hé, laat ons deze week nog meer geweldige misdaden plegen dan anders!»

Ron Mael (links): 'Mijn partners waren inderdaad slimmer dan die van mijn broer Russell... en lelijker en krankzinniger.'

PLAGIAAT

HUMO Uit jullie verzamel-cd 'Past Tense', die teruggaat tot 1967, blijkt dat jullie je tijd vooruit waren. '(No More) Mr. Nice Guy(s)' kwam uit anderhalf jaar voor de gelijknamige song van Alice Cooper. 'Computer Girl' en 'Girl from Germany' zouden outtakes van de vroege Talking Heads kunnen zijn, maar David Byrne zou die groep pas acht jaar later oprichten. Eén van jullie platen heet 'Plagiarism'...

MAEL «Wij maakten deel uit van een vloedgolf muzikanten die in het Californië van de jaren 60 nieuwe muziek probeerden te maken. Ook Frank Zappa en Captain Beefheart deden dat, en ik wil niet zo pedant zijn om te beweren dat wij eerst waren, noch hen beschuldigen van regelrecht plagiaat, maar de chronologie is wat ze is. Later hebben we een tijdje in Engeland gewoond, en als ik platen uit die tijd hoor van Roxy Music en Queen, weet ik dat zij van ons bestaan op de hoogte waren. Met Queen hebben we nog in dezelfde clubs opgetreden, in hun prille begin, toen ze nog zelf hun instrumenten versleepten. We hebben toen vergeefs geprobeerd om Brian May in te lijven voor onze eerste Amerikaanse tournee.

»In het geval van Alice Cooper denk ik wel dat hij door ons werd beïnvloed, want in de tijd dat wij regelmatig optraden in clubs zoals de Whisky a Go Go (aan Sunset Boulevard in L.A., red.) was hij daar een graag geziene klant, al was het maar omwille van zijn hoge consumptie van alcohol. In die tijd speelden daar ook The Doors, Love, Van Morrison en The Who, maar met hen hadden we weinig contact. Nu, ik wil er niet meer van maken dan het was: op sommige avonden traden wij daar op voor een handvol mensen, en soms bestond dat handvol uit de diensters. Niet erg, dat waren dan vijf potentiële groupies (grinnikt).

»Een veel duidelijker invloed is de synthpopsound die wij indertijd voor 'The Number One Song in Heaven' bedachten met producer Giorgio Moroder: zo verruimden wij de notie van wat een popgroep kan zijn. Wij waren geen elektronica-act zoals Kraftwerk, bij Sparks was de elektronica een integraal onderdeel van een rockgroep. (Fijntjes) Een beetje zoals Daft Punk dertig jaar later. En in later jaren heb ik tal van producties gehoord die kopieën waren van wat wij hadden bedacht. Ook David Byrne heeft duidelijk naar ons gekeken en geluisterd. Ik heb daar vrede mee, behalve als iemand me zegt: 'O, ik zag jou op tv, jouw act was een kopie van David Byrne!' Da's de omgekeerde wereld.»

HUMO Heel wat andere artiesten hebben zich geout als fans: Depeche Mode, Faith No More, Franz Ferdinand... Maar de enige die jullie zelf eerden was Morrissey. Wat vond hij van 'Lighten up, Morrissey'?

MAEL «Tot onze blijdschap vindt hij het een leuk nummer. De tekst is ruwweg gebaseerd op een vriend die met een prachtige vrouw was die helaas voor hem ook een enorme crush op Morrissey had. Wat lastig is, Morrisseys geaardheid in acht genomen. Maar toch was die man stikjaloers. En vermits Morrissey, niet helemaal onterecht, bekendstaat als een brombeer, liet ik die jaloerse echtgenoot zeggen: 'Stop met zeuren, Morrissey, ik heb pas écht een probleem.'

»Ik heb me laten vertellen dat Morrissey onze video voor 'Lighten up, Morrissey' zelfs heeft vertoond als intro bij enkele van zijn optredens. Hij is in staat tot zelfspot, in geval iemand daaraan twijfelde. En hij heeft een perverse voorkeur voor extreem obscure tracks. Russell vertelde me dat Morrissey op een zondagochtend persoonlijk een exemplaar van zijn nieuwe plaat aan z'n voordeur deponeerde, met daarop de boodschap gekrabbeld: 'Russell, jullie moeten 'Windy Day' opnieuw opnemen!' Tja... da's een demo die indertijd 'Kimono My House' niet heeft gehaald.»

HUMO Ik weet niet of Paul McCartney fan is, maar in zijn clip voor 'Coming Up' imiteert hij jou...

MAEL «Ja, dat heb ik gezien. Op de Amerikaanse televisie heeft hij ook naar me verwezen als 'de pianist van Sparks'. Ik riep toen naar het scherm: 'Niet alleen pianist, Paul, ik schrijf ook alle songs, we zijn collega's!' Natuurlijk ben ik gevleid. Een Beatle die zich verkleedt als mij: beter wordt het niet. De dag daarop zei de man van de droogkuis me: 'Hé, ik zag je gisteren op televisie met jouw groep!' Van Sparks had hij nog nooit gehoord, maar hij dacht dat McCartney in mijn groep speelde. Ik heb hem niet tegengesproken.»

HUMO Tijdens concerten speel je anderhalf uur lang piano met een pokerface. Is er ooit iemand in geslaagd om die pose te doorbreken?

MAEL «Alleen in het begin, op het hoogtepunt van onze roem, toen in Londen hele horden jongedames het podium bestormden en aan mijn lijf begonnen te frunniken. Ze kietelden me en zaten met hun handen op plekken die ik privé zou willen noemen.»

HUMO Waarom heb je je iconische hitlersnor omgebogen tot een iets neutraler pencil moustache?

MAEL «We zijn ooit omwille van mijn snor geweerd door de producers van een promotioneel levensbelangrijk televisieprogramma in Frankrijk. Ik merkte ook dat die snor, die bedoeld was als een chaplinesque gimmick, heel Sparks begon te overschaduwen. Ik werd gezien als de zoon van Hitler, of in het allerbeste geval als de ontbrekende schakel tussen Hitler en Charlie Chaplin. En vermits ik een overtuigd anti-fascist en democraat ben, besloot ik dat de grap lang genoeg had geduurd.»

HUMO Ik zou 'Sainthood Is Not in Your Future' willen nomineren voor Songtitel van het Jaar. Maar voor ik de volledige tekst las, dacht ik dat het over Donald Trump ging...

MAEL «Nee, het gaat over onvrede met je relatie - níét autobiografisch. De tekst hekelt het air van morele superioriteit dat sommige mensen uitstralen, zo van: 'Ik ben milieubewuster dan jij, ik recycleer mijn uitwerpselen zelf.' (Droog) Zoals ik al zei: níét autobiografisch.»

HUMO Soms zijn jouw songtitels wishful thinking, zoals 'All You Ever Think About Is Sex'.

MAEL «Ook die song is, helaas, niet autobiografisch. 'Funny Face' is dat evenmin: die tekst gaat over een heel glamoureus persoon die wenste dat hij onzichtbaar was, zodat hij niet overal zou worden lastiggevallen door oververhitte vrouwelijke fans. Ongelofelijk dat er mensen in die luxepositie verkeren.»

HUMO Niet alleen jullie song-titels zijn excentriek, maar ook jullie platenhoezen. Was er ooit een plan waarvan zelfs jij zei: 'Dit gaat echt te ver'?

MAEL «Op de hoes van 'Propaganda' zie je ons, ontvoerd en gekneveld, op de achtersteven van een speedboot liggen. Het eerste plan was dat we met een parachute uit een mysterieus vliegtuig zouden springen. Dat ging me te ver, ook al omdat ik dan publiekelijk zou moeten toegeven dat ik aan hoogtevrees lijd. Damn, nu heb ik het toch verraden!»

'A Steady Drip, Drip, Drip' werd digitaal uitgebracht op 15 mei, de fysieke release volgt op 3 juli.

Sparks zou op zondag 18 oktober in de AB in Brussel moeten spelen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234