CD★★★★☆

Het audioboek van Lana Del Rey is al bij al een uniek project

Het getuigt van lef, ballen en arrogantie om als popzangeres te zeggen: ik heb enkele gedichtjes geschreven, ik ga die nu uitgeven én op plaat zetten én er een audioboek van maken (ook verkrijgbaar op cassette!). Nu heeft Lizzy Grant alias Lana Del Rey zich sinds haar debuut (de excentrieke hit 'Video Games' met bijbehorende geile clip die haar meteen legendarisch maakte) ontpopt tot een eigenzinnige vrouw. De voorbije jaren gebruikte ze rücksichtslos haar rijkdom en status om consequent haar zin door te drijven. Ze liet zich daarbij niet intimideren door tanende verkoopcijfers of kritiek. Ons Lana is niet op haar teut gevallen: als ze al woorden wikt, dan zijn het vaak vieze woorden die ze opblinkt met vuil. Haar songtitels en teksten zijn allesbehalve preuts ('Norman Fucking Rockwell', 'Venice Bitch') en als iemand haar daarop aanspreekt, veinst ze graag onschuld, in de wetenschap dat dat nog geiler is. Dat is bij deze gedichten niet anders, want Lana zet je graag op het verkeerde been. De titel 'Violet Bent Backwards over the Grass' is dubbelzinnig: die suggereert dat Violet achteroverbuigend door iemand wordt genomen. Al dan niet met geweld, want is Violet niet familie van violently? 'Bent over backwards' kan ook betekenen dat iemand zich uitslooft, maar ik gok dat Lana elf keer op de tien instinctief én bewust kiest voor de meest seksuele interpretatie. Maar nee: het heel korte titelgedicht gaat over het effect dat de spontaniteit van een 7-jarig meisje op haar heeft.

Dit audioboek, met veertien van de dertig gedichten uit het boek 'read by the author' en begeleid door sensuele muziek van Jack Antonoff, is op vele niveaus intiem. Gedichten zijn dat sowieso meer dan speeches of songteksten, en deze dichtregels geven ook een inzicht in haar privéleven ('San Francisco, where the man who doesn't love me lives'; 'No-one ever touched me without wanting to kill me'). Niet alle gedichten zijn goed: het langste is het slechtste, een dialoog die uit een soap zou kunnen komen. En haar voordracht? Haar stem transformeert in één lettergreep tijd van non naar hoer, van ongenaakbaar naar kwetsbaar. De muziek is veredelde muzak: wolkjes piano, echo's van jazz en lounge, soundtracks voor een film waarbij iemand de beelden is vergeten, al maken Lana's visuele versregels veel goed.

Al bij al is dit een uniek project, al zullen wereldwijd miljoenen dichteressen terecht knarsetanden omdat ze even goed rijmen, maar nooit deze kans zullen krijgen, aangezien ze geen popster zijn. Want dat is Lana zeker, en ik vind haar boeiender dan Lady Gaga en het ziljoen onderling inwisselbare hiphop lite-babes. Maar het kan nog veel beter, zie 'Alcestis on the Poetry Circuit' van de volkomen onterecht vergeten Vanessa Daou

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234