Vlnr: Chris Cross, Midge Ure, Warren Cann en Billy Currie van Ultravox Beeld TV Times/Future Publishing via G
Vlnr: Chris Cross, Midge Ure, Warren Cann en Billy Currie van UltravoxBeeld TV Times/Future Publishing via G

De eighties-revival op het w-festival

‘Het blijft raar: mensen die vertellen dat ze een kind hebben verwekt op één van je hits’

De eighties zijn vaak verguisd wegens verregaande synthkitsch, maar het W-Festival op het strand van Oostende speelt vanaf vanavond vrolijk in op wat cynici laatdunkend ‘de retromarkt’ noemen en programmeert de beste (nog levende en toerende) acts uit de jaren 80. Een gesprek over de tijd van toen met sterren van toen: Midge Ure van Ultravox, Andy McCluskey van OMD en Nick Whitecross van Kissing The Pink. En aangezien zij schaamteloos nostalgisch hun hits van toen recycleren, recycleer ik even schaamteloos mijn vragen uit de jaren 80.

HUMO Wat is de mooiste of meest onverwachte echo die je van jouw muziek opving?

MIDGE URE (tweede van links op de groepsfoto) «Muziek is de soundtrack bij mijlpalen in mensenlevens: huwelijken, geboorten, begrafenissen… Ik weet nooit hoe ik moet reageren als mensen me komen vertellen dat hun kind werd verwekt op de tonen van één van mijn liedjes. Ik ben dan heel blij voor hen, maar het voelt toch wat raar.

»De dochter van mijn buurman meldde me onlangs dat ze op school over mij had geleerd in de les geschiedenis. Ook dat voelde raar en een tikje postuum: ben ik geschiedenis?!»

NICK WHITECROSS «Een Amerikaan die nu de Kissing The Pink-website maakt, vertelde me dat hij en zijn vrienden indertijd onze eerste plaat ‘Naked’ constant speelden, afgewisseld met hun andere favoriete psychedelische muziek, van vroege Pink Floyd tot ‘Tomorrow Never Knows’ van The Beatles. Vernoemd worden te midden van die legendarische namen vind ik een grotere beloning dan een hit scoren, of veel geld verdienen. En dat mensen zich evenzeer kunnen verliezen in onze strakke elektronische muziek als in chaotische psychedelia, was ook een openbaring.»

HUMO Komieken hebben soms last van dronken hecklers die vanuit de zaal iets roepen dat hun flow ondermijnt. Jullie ook?

URE «Natuurlijk. Hoe blijer het publiek, hoe beschonkener, en vice versa – vaak is er een verband tussen die twee dingen. Ik ben gepokt en gemazeld bij Slik en Rich Kids, mijn eerste rockgroepjes: we kregen toen zoveel tegenwind en schampere opmerkingen van al dan niet stomdronken betweters dat niets me nu nog uit evenwicht brengt.

»Het helpt natuurlijk als je zelf geen achterlijke fouten maakt. In de Glasgow Apollo zag ik ooit een Amerikaanse groep waarvan de zanger ‘Good evening England!’ riep toen hij opkwam. De naam van de stad en eventueel het land waar je speelt onthouden, lijkt me elementaire beleefdheid én een daad van zelfbehoud.»

Andy McCluskey van OMD Beeld Redferns
Andy McCluskey van OMDBeeld Redferns

HUMO Wat is het vreemdste cadeau dat je ooit van een fan kreeg?

URE «Een stuk van de Berlijnse Muur, compleet met wapening – de half verroeste ijzers staken er nog uit. Ik weet niet meer van wie ik het kreeg, maar wellicht heeft de gulle gever daar nu spijt van, want dat iconische brok puin is veel geld waard. Zijn cadeau heeft ons trouwens bijna het leven gekost. Eén dag later raakten we op de snelweg in Duitsland betrokken bij een kettingbotsing: toen de buschauffeur abrupt remde, werd die steen met uitstekende metalen stangen door de tourbus gekatapulteerd. Hij miste me op een haar na.»

WHITECROSS «In Texas gaf een fan me een bijbel cadeau. Ik vraag me nog steeds af: vond hij dat de Bijbel mijn redding kon zijn, of is dat boek in Texas een doorsnee cadeau als je iemand bewondert?»

HUMO Ben je ooit benaderd door iemand die dacht dat een wereldhit van jouw hand over hem of haar ging, terwijl dat niet zo was?

URE «Vaak. Soms speelt het ego van zo iemand op, soms is hij of zij uit op geld, soms is het gewoon een excuus om contact te leggen. Bij mij maakt zo iemand weinig kans, want ik zing meestal over zaken die me interesseren, zeer weinig van mijn songs zijn autobiografisch.»

HUMO Artiesten zoals jullie hebben het pad geëffend. Is het al gebeurd dat je op de radio iets hoorde waarvan je eerst dacht: dat zijn wij! Om meteen daarna te beseffen dat iemand je plagieerde?

URE «Vaak. Maar: geen commentaar. Ik hoor ook soms nieuwere acts die wel hun eigen ding doen, maar die ik toch zie als verwante geesten. Sigur Rós, bijvoorbeeld.»

HUMO Enige pompositeit is heel wat acts uit de jaren 80 niet vreemd. Zijn jullie ooit ontspoord à la Spinal Tap?

URE «Jazeker. Vaker dan me lief is. ‘This Is Spinal Tap’ is geen film, het is een documentaire. Maar ik heb geen sterallures: mijn rider is simpel, er staan geen exuberante eisen op. Behalve dan dat ik geen bruine M&M’s wil, natuurlijk!»

HUMO Spinal Tap haalde het Oxford-woordenboek met de uitdrukking ‘up to eleven’. Waarvoor wil jij herinnerd worden?

URE «Up to twelve!»

HUMO Als je een wereldhit scoort, komen er hele zwermen lucratieve aanbiedingen op je af. Noem er eens eentje die je afwees omdat je dacht: dit vloekt met wie ik ben?

WHITECROSS «Voor een videoclip wilde mijn Amerikaanse platenfirma dat ik door de stad reed met een naakte vrouw naast me. Ik vond dat idee op vele vlakken fout, maar zo heb ik natuurlijk wel de kans gemist om een topmodel van dichtbij te leren kennen.»

HUMO Geef beginnende muzikanten eens drie tips.

URE «Geloof niet in vleiende artikels, maar laat je ook niet afremmen door harde kritiek. Don’t believe the hype, want een hype is zo weer voorbij. Heb respect voor je crew, met hen staat of valt alles.»

ANDY MCCLUSKEY «Eén: de song is belangrijker dan jouw muzikale talent. Wees dus geen show-off, want het kan niemand wat schelen dat je een virtuoos bent. Een hit moet direct en potent zijn, niet complex en vergezocht. Twee: talent is essentieel, maar een middelmatige harde werker raakt meestal verder dan een lui genie. Drie: huur een efficiënte en betrouwbare manager, boekhouder en advocaat in. Denk niet dat je naast muziek maken er ook nog hun jobs bij kunt nemen.»

HUMO Welke obstakels heb je moeten overwinnen om er te raken?

MCCLUSKEY «Ik was arm, working class. Ik was een nerd van de verkeerde kant van de rivier Mersey. Ik was niet hip, niet knap, geen groot zanger, geen briljant muzikant. En ik ben rechtshandig, maar in de winkel met tweedehandsinstrumenten was een linkshandige basgitaar de enige die ik me kon veroorloven.»

HUMO Van welke andere band had je weleens een week deel willen uitmaken?

URE «The Spiders from Mars, de begeleidingsgroep van David Bowie

WHITECROSS «Ik ben nooit die scène uit de documentaire ‘Cracked Actor’ vergeten waarin een apestonede, oververmoeide en uitgemergelde David Bowie in een limousine door de woestijn rijdt, terwijl hij melk drinkt uit een karton en luistert naar Aretha Franklin die ‘Natural Woman’ zingt. Het leek een beeld uit een parallel universum. Die periode had ik willen meemaken, al was het maar om te weten hoe zo’n wereldvreemde druggie toch prachtige muziek kon maken. Ik denk dat hij toen op een haar na een overdosis en een voortijdige dood heeft gemist.»

Nick Whitecross van Kissing The Pink (rechts): ‘Een fan noemde ons ooit in één adem met The Beatles en Pink Floyd. Dat is voor mij een grotere eer dan veel geld verdienen.’ Beeld Humo
Nick Whitecross van Kissing The Pink (rechts): ‘Een fan noemde ons ooit in één adem met The Beatles en Pink Floyd. Dat is voor mij een grotere eer dan veel geld verdienen.’Beeld Humo

MCCLUSKEY «Kraftwerk! Ik zag hen toen ik 16 was, ergens in Liverpool. Ze maakten een verpletterende indruk op mij. Weet je waarom? Ze waren een groep, maar ook raar en apart, en ze speelden geen rock-’n-roll, maar tóch hadden ze succes... Dat zoiets kon, was een openbaring! Ik zou alles hebben gegeven om in hun Kling Klang Studios in Düsseldorf een opnamesssie te mogen meemaken.»

HUMO Hoe is het om nu voor de duizendste keer songs te zingen die je veertig jaar geleden als jongeling schreef?

URE «Soms fijn, soms pijnlijk. Aan elke song kleven herinneringen, niet altijd leuke.»

HUMO Op festivals kun je niet kiezen wie er voor en na jou speelt. Van welke concullega die met jou de affiche deelde, zeg je nu: dát nooit meer!

URE «Ik moest ooit optreden na de Roemeense zussen The Cheeky Girls – hun grootste hit was ‘Touch My Bum’. Never again

HUMO Paul McCartney beweert dat hij zijn grootste hit ‘Yesterday’ heeft gedroomd. Welke hit was hard werk, en welke leek een cadeau van de goden?

URE «O ironie: aan ‘Dear God’ heb ik het langst gewerkt.»

WHITECROSS «‘Big Man Restless’ was een uitputtingsslag, maar het resultaat is er dan ook naar.»

HUMO Je bent artiest, maar ook concertbezoeker. Aan welk optreden van een andere ster bewaar je de beste herinneringen? En aan welk de slechtste?

URE «Ik zag ooit David Bowie in Moskou. Ik weet niet meer wat er die dag was misgegaan, maar hij stond daar duidelijk zeer tegen zijn zin, hated every minute of it. Het moet iets ernstigs zijn geweest, want Bowie was een passionele professional. Heel mooi vond ik Sinéad O’Connor die met Simple Minds ‘Belfast Child’ zong, op de Night of the Proms – not a dry eye in the house

MCCLUSKEY «In de jaren 80 moesten we onze hit van het moment playbacken in een Duitse televisiestudio. Daar trad ook The New Sweet op, een afsplitsing van The Sweet, de glamrockpopband die tien jaar eerder een paar grote hits had gescoord. Maar die avond hadden ze ruzie en bovendien was de zanger stomdronken. Toen de versterker van de bassist het begaf, plugde die ongevraagd in op de versterker van de gitarist… die hem prompt in het gezicht sloeg. Ze rolden over de vloer terwijl de versterker moordende feedback gaf, de drummer verder beukte alsof er niets aan de hand was, en de zanger overgaf. Uiteindelijk trok hun crew de vechtersbazen uit elkaar… waarop ze samen de crew aanvielen. Het publiek vond het allemaal heerlijk. Wij namen ons voor dat ons dat nooit zou overkomen. So far, so good.»

HUMO Heel wat oudere sterren raken in geldnood en verkopen hun bezittingen: er is een bloeiende handel in memorabilia. Welk object laat jij nooit gaan – liever honger lijden dan het te verkopen?

URE «Mijn eerste akoestische gitaar. Ik kreeg ze van mijn ouders. We waren niet rijk en ze hadden er lang voor gespaard.»

HUMO Als er ooit een film wordt gedraaid over jullie carrière, welke scène mag daar dan niet in ontbreken?

MCCLUSKEY «Een ongelofelijk verhaal: hoe wij aan een platencontract zijn geraakt. Toen we in Manchester het voorprogramma speelden van Cabaret Voltaire, hadden we Tony Wilson, de baas van platenlabel Factory Records, een demo gegeven. Zijn vrouw informeerde een paar weken later naar een enorme zak vol cassettes die in de auto lag. ‘O, dat zijn rejects, tapes van groepen die ik níét ga tekenen. Rommel. Ik moet die zak nog afgooien in het containerpark.’ Zijn vrouw stak op goed geluk één cassette in de speler. De onze. De groepsnaam intrigeerde haar: ‘Ooh, Orchestral Manoeuvres In The Dark?!’ Ze dacht dat het iets met seks te maken had. Maar ze vond onze muziek leuk, en toen ‘Electricity’ weerklonk, zei ze tegen hem: ‘That’s a hit!’ ‘Nee, dat is het zeker níét,’ bromde Tony. Maar ze hield vol. Na de zesde beluistering ging hij overstag en zei hij, terwijl hij haar betuttelend op de knie tikte: ‘Oké dan, ik zal die sukkels een contract geven, als dat jou blij maakt.’ Ik heb jaren gedacht dat het een opgeklopt mythisch verhaal was, maar de weduwe van Tony Wilson heeft het me onlangs bevestigd.»

HUMO De muziekindustrie is zeer competitief. Noem eens een nobele daad van een concurrent?

MCCLUSKEY «Gary Numan vond onze eerste single goed. Onze grootste hit ‘Enola Gay’ was nog niet uit, dus we konden nog niet zelf toeren. Hij nodigde ons uit om zijn voorprogramma te spelen. Maar we hadden geen geld om hem tour support te betalen, geen eigen vrachtwagen, geen budget om hotels te boeken… Maar Gary zei: ‘Geen nood, je hoeft me niets te betalen, jullie instrumenten kunnen bij mij in de trucks, jullie mogen meereizen met mijn tourbus, je eet mee van mijn catering, en hotels regelen we wel.’ En – ik schiet nog vol als ik het zeg – zijn moeder streek onze hemden! Hoe lief is dat?! We zijn hem eeuwig dankbaar.»


W-Festival: van 25 tot en met 29 augustus op het Klein Strand Oostende. Tickets en info:
www.w-festival.com

Schrijf je in op onze wekelijkse muzieknieuwsbrief:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234