null Beeld Humo
Beeld Humo

pukkelpop 2022

Het grote Pukkelpop 2022 overzicht: alle 91 recensies op een rij

Het was een prachtige editie van Pukkelpop, zo leren ook de sterren ons: In totaal deelde Humo 298,5 sterren uit op vier dagen, met een uitschieter van twáálf sterren en vier teleurstellingen die slechts één ster konden binnenharken. Onze gemiddelde score was 3,2 ster op vijf. Dat we u dus niet meer horen zeggen dat er bij Humo alleen maar verzuurde zakken werken!

Redactie

★★★★★★★★★★★★

Marc Rebillet: ‘More is more’ is het devies van Rebillet: meer chaos, meer hype, meer onzin, meer sterren. Twaalf sterren in dit geval.

★★★★★

Little Simz: Het ideale hiphopconcert bestáát!

Mdou Moctar: het grootste, wildste, van het meest oprechte levensplezier bol staande fééstje

STAKE: Hoeveel balzakspatadervernauwende suspens kun je in een paar drumslagen stoppen?

Oscar and the Wolf: een medicijn tegen het gal van hardvochtige haters en verzuurde naysayers.

Sons of Kemet: het hoogtepunt werd alleen maar krachtiger door het uitstel.

Fred again..: bediende niet alleen de Boiler-boys, maar ook de indiefans, de samplenerds en de Canvas-kijkers.

Tamino: het comebackconcert van Mortsels finest.

Meskerem Mees: alles wat ze op Pukkelpop deed, was een hoogtepunt.

null Beeld Stefaan Temmerman
Beeld Stefaan Temmerman

★★★★½

Viagra Boys: brachten iets voort dat als pompen en verzuipen tegelijk klonk en beloofde onbetamelijke dingen te doen met je moeder.

Slipknot: optreden in de meest afgrijselijke horrormaskers, en nog altijd méér uitstraling dan de gemiddelde kernreactor.

★★★★☆

Charlotte de Witte: Ook de koningin van de Belgische techno heeft al eens een minder nachtje, maar ze bleef koppig doordouwen.

Tame Impala: we hadden onze pretpillen niet nodig om Tame Impala naar waarde te schatten.

Charlotte Adigéry & Bolis Pupul: dé te kloppen vaderlandse live-act van het jaar.

Underworld: we klampten ons aan de pulserende beats vast als een schipbreukeling aan wrakhout.

Goldband: een door Ma Flodder gebaarde Get Ready.

Arlo Parks: een show die knetterde als een knalerwt, een type haardvuur dat droomkachels.nl niet in stock heeft.

Coely: spectaculair concert, superieure show.

Yard Act: een nerdy rockgroep die voor Tomorrowland-toestanden zorgde.

Go_A: iedereen die rond twaalven bij Go_A in de Marquee was, kwam er zijn kluts als vermist aangeven.

Joost: we begrijpen niks van zijn muziek, maar op de Main Stage was hij fantastisch.

Heisa: steeg op, maakte af en toe een looping en een kleine tussenlanding, om vervolgens weer verschroeiend door de Lift te scheuren.

Lander & Adriaan: deden Pukkelpop bij de allereerste show meteen naar danszweet en ontuchtig verlangen meuren.

Merol: iedereen is van de Merol, en de Merol is van iedereen.

James Blake: dubby melancholie, jazzakkoorden, scheefgetrokken keyboardnoten - Tomorrowland was het geenszins.

Wet Leg: een heel klein beetje fenomenaal.

Chibi Ichigo: ook wie er aanvankelijk weinig zin in had, draaide al snel méé.

Selah Sue: de ramptoeristen die waren afgezakt om een artiest op de rand van de meltdown te zien, waren er aan voor de moeite.

The Haunted Youth: hoe vind je het hoogtepunt van een optreden als er geen dieptepunten zijn?

VOETVOLK: de weinigen die de slaap uit hun ogen wreven, werden getrakteerd op een wellustig visioen.

Gayle: deze TikTok-sensatie overtrof met sprekend, nee, zingend gemak al onze verwachtingen.

Shame: ziet er uit als een saaie versie van Fontaines D.C., maar live stijgen ze compleet boven zichzelf uit.

ECHT!: toverde de Castello om tot een botergeile nachtclub.

Emma-Jean Thackray: liet meerwaardezoekers shaken alsof ze vol bollen door de Cherry Moon stuiterden.

BadBadNotGood: alleen muzikanten uit het internettijdperk klutsen zo roekeloos verleden en toekomst door elkaar.

null Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee

★★★½☆

Willy Organ: zijn Kerk werd op Pukkelpop ingewijd met bloed, een jacuzzi en een Duitse Dries Van Langenhove.

Alex G: ‘Wonderkind van de indierock’ volgens de ene, ‘deed geweldig goed zijn best’ volgens ons.

STIKSTOF: zelden hebben we een niet-metaal zo staalhard zien gaan.

High Hi: deed een vrolijk keuvelen kantelen in wilde galop en tumultueus applaus.

Declan McKenna: deed in de Club wat hij graag doet, en deed dat deksels goed.

S10: ontroerend, dansbaar, gevaarlijk en koddig tegelijk.

Romy: teasede met het genoegen van de boer die zijn ezel een wortel voorhoudt en dat hadden we niet willen missen.

Mooneye: Aanstekelijk! Plezierig! Gewoon goed! Mooneye mag nog vaak op Pukkelpop spelen.

Meau: wie op Pukkelpop zijn/haar hart verloor in het feestgedruis, vond ’t terug bij Meau.

DIIV: pas na een halfuur wat het had moeten zijn.

★★★✩✩

Froukje: zorgde voor een voorzichtige volksverschuiving van Boiler Room naar Dance Hall.

Goose: anders dan anders waren ze op Pukkelpop niet van meet af aan genadeloos, en dat was toch wennen.

Slow Crush: bewees op Pukkelpop dat we te weinig over hen praten.

The Murder Capital: slim én geslepen, maar opwindend klonken ze niet.

Gus Dapperton: precies het feestje dat de laatste lome namiddag van Pukkelpop nodig had.

Daði Freyr: wie wél in de Danca Hall aanwezig was, ging de daaropvolgende drie kwartier behoorlijk overstag.

IBE: publiekslieverd en Steve Urkel in één.

The Opposites: ‘Miel heeft geneukt!’ Dankzij The Opposites beleefde nooit iemand meer napret aan een prestatie van 15 seconden

For Those I Love: liet er geen twijfel over bestaan op Pukkelpop: we’re doomed!

Glass Animals: het luidste, uitzinnigste en misschien zelfs indrukwekkendste meezingmoment van deze editie.

King Hannah: donker, intens en nooit saai, maar zelden echt opwindend.

Heideroosjes: reken maar van fuck dat we een kinderlijke grijns moeilijk konden onderdrukken.

Hairbaby: een wonder voltrok zich voor onze ogen, want Otto-Jan Ham werd er met elk nummer jonger op.

Mahalia: ‘Ik schrijf graag liedjes over mensen die me pisnijdig maken’, aldus Mahalia. En tóch klonk ze uiterst schattig in de Marquee.

Sam De Nef: toonde op Pukkelpop dat hij over een serieus stel ballen beschikt.

Channel Tres: het partyvolkje dat na middernacht loos wilde gaan, vond het prima.

Bizkit Park: niet elke nu-metalklassieker ging hen even goed af, maar het publiek moshte er wel lustig op los.

Caribou: schoonmoeders kunnen zeuren, maar wat Caribou op Pukkelpop deed, moest daar niet voor onderdoen.

Remi Wolf: talentje hoor, alleen moet ze nog leren doseren.

lalma: rauwe, gescheurde melancholie, al dan niet met een blastbeatje dabei.

Eefje de Visser: gaf de aanzet voor een dijk van een show, maar wiegde ons nadien in slaap.

Four Tet: hoe minder volk, hoe beter hij ging draaien.

Sigrid: we overwegen sterk om onze slaapkamer vol posters van Sigrid Solbakk Raabe te hangen.

null Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee

★★½☆☆

Ibeyi: één wervelend momentje, maar voor de rest liet het geen onuitwisbare indruk achter.

Arctic Monkeys: sloten Pukkelpop zoals een karameldonut - lekker aan de uiteinden, met middenin een grote leegte.

Tom Misch: muziek geschikter voor privésauna’s dan voor hoofdpodia.

Jack Harlow: aan zijn hitstatus valt niet te tornen, maar snappen waarom, dat lag op Pukkelpop niet altijd voor de hand.

★★☆☆☆

PinkPantheress: haar muziek is fantastisch, de vrouw zelf ook. Maar haar show op Pukkelpop? Die was minder.

HER: op haar best wanneer ze het klein houdt.

Central Cee: gewoon één van de zovele TikTok-rappers.

KAMAL: hij schreef in 2020 één van de ultieme lockdownhitjes van Gen Z. Maar live overeind blijven zit er nog niet in.

Chuki Beats & Friends: pas toen Yung Mavu erbij kwam, kwam er opeens volk piepen in de voorts lege, troosteloos echoënde Dance Hall.

Skepta: leek vooral op een MC op de chirofuif van Eigenbrakel.

Nothing But Thieves: beter goed gejat dan slecht gedacht.

Ashnikko: zou een waarschuwingssticker voor boomers op haar voorhoofd moeten plakken.

Bad Boy Chiller Crew: we zijn al te lang in leven om hier meer te zien dan de Britse ‘New Kids’, maar dan minder grappig.

Cypress Hill: geen slecht optreden, maar wel onaf.

Lijpe: al net zo loom als zijn publiek, maar die hadden tenminste een geldig excuus.

★½✩✩✩

Slowthai: hij heeft meezingers in zijn repertoire, alleen jammer dat hij ze niet heeft meegezongen.

null Beeld Stefaan Temmerman
Beeld Stefaan Temmerman

★☆☆☆☆

24kGoldn: blootgesteld worden aan zijn in autotune badende emorap kan niet gezond zijn.

Bring Me The Horizon: playback is, na ‘Enter Shikari’, het grootste scheldwoord in de metal.

George Ezra: had iemand, indien je Sjors op het podium had vervangen door een rechtopstaande dweil met een beige handdoek erover, überhaupt het verschil gemerkt?

Lil Uzi Vert: een zelfingenomen karaoke-act van een lui mompelend patsertje en zijn gemakzuchtig dj. Tragisch.

Schrijf je in op onze wekelijkse muzieknieuwsbrief:

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234