NAS Beeld Humo
NASBeeld Humo

InterviewNAS

‘Het is mijn geboorterecht om zo gelukkig mogelijk rond te huppelen op deze planeet’

Traditiegetrouw hadden één dezer dagen 83 Grammy Awards hun weg naar hun rechtmatige eigenaar moeten vinden, maar ten gevolge van u weet wel wat is de hoogmis van de muziek verplaatst naar 14 maart. Kanshebber in de categorie ‘Best Rap Album’ is alvast ‘King’s Disease’ van Nasir bin Olu Dara Jones – Nas voor de vrienden. Intussen kunt u kijken naar de videoclip van ‘27 Summers’, die deze week wordt gelost.

Ruim een kwarteeuw al draait Nas mee: in 1994 vestigde hij z’n reputatie met ‘Illmatic’, een plaat die nog steeds geldt als een schoolvoorbeeld van East Coast-hiphop. Wat volgde, was een wereldhit met Lauryn Hill (‘If I Ruled the World’, uit 1996), een vechtscheiding met Kelis en een resem nu eens goeie, dan weer mindere platen. In 2020 sloeg Nas keihard terug met ‘King’s Disease’, een werkstuk waarop hij deze tijd én zichzelf onder de loep neemt.

HUMO De ene helft van ‘King’s Disease’ werd ingeblikt vlak voor de pandemie, de andere in volle covidtijd. The king’s disease is de bijnaam van jicht, in vroeger tijden ‘de ziekte van de rijken’. Men kreeg ze door te veel portwijn en vette kazen te consumeren. Is de koningsziekte bij jou een metafoor voor covid-19?

NAS «Toch niet. Ik verwijs ermee naar de moeilijkheden die king of queen zijn met zich meebrengt. Iedereen die dagelijks verantwoordelijkheid opneemt voor anderen – voor z’n werknemers, z’n kinderen, z’n partner – is voor mij een koning of koningin. De ‘ziekte’ waartegen je moet vechten, is het feit dat je beloning vaak afgunst is.»

HUMO Daar heb je eind jaren 90 al een grote hit over gemaakt, met Puff Daddy: ‘Hate Me Now’. ‘Kom me maar haten!’ was je boodschap.

NAS «‘Hate Me Now’ dateert uit een andere tijd: ik kreeg toen van alle kanten kritiek op de commerciële successen die ik als rapper oogstte. Ik werd gehaat omdat ik een ster was. Er woedde ook een hevige woordenstrijd tussen Jay-Z en mezelf. Het was de tijd van de zogenaamde playa haters en het ging hem erom zoveel mogelijk andere rappers af te maken in zijn songs en zichzelf zoveel mogelijk op te hemelen. Op deze plaat heb ik het niet over die wereld van glitter en glamour, maar gewoon over mensen. Aanvaard het gewoon: er zullen altijd mensen tegen je zijn, je leven is nooit perfect.»

HUMO Op je vorige album, het door Kanye West geproducete ‘Nasir’ uit 2018, staat het nummer ‘Cops Shot the Kid’. Op je nieuwe plaat is ‘Ultra Black’ de Black Lives Matter-song van dienst. Dat nummer is een minder kwade song geworden dan ‘Cops Shot the Kid’, ook al is George Floyd intussen vermoord.

NAS «‘Cops Shot the Kid’ was een song die Kanye en ik niet wilden maar móésten maken, want police murder is wat er gebeurde en wat er nog steeds gebeurt. ‘Ultra Black’ gaat over véél meer dan alleen maar politiegeweld tegen zwarten, omdat ons leven ook over véél meer gaat dan de mensen die het slecht met ons voorhebben. Het is mijn geboorterecht om zo gelukkig mogelijk rond te huppelen op deze planeet. Wij zwarten hebben al te veel moois verwezenlijkt op deze wereld om onszelf enkel te zien als het doelwit van agressie. ‘Ultra Black’ is een song over die zwarte trots.»

HUMO ‘My moms cooked food / But some of my niggas was starving.’ In de song ‘The Cure’ op ‘King’s Disease’ haal je jeugdherinneringen op. Je groeide op in de sociale wijk Queensbridge in New York, maar jij had het goed thuis. In tegenstelling tot je vrienden, die in armoede of van de criminaliteit leefden. Is er in Queensbridge anno 2021 minder of meer geweld dan toen jij er opgroeide?

NAS «Méér. Sowieso heb ik de maatschappij enkel gewelddadiger zien worden sinds mijn jeugd. Door het politiegeweld tegen zwarten is er een negatief beeld ontstaan van agenten. Daardoor hebben de good cops de drive niet meer om hun werk te doen: ze worden toch over één kam geschoren met hun gewelddadige collega’s. Na de moord op George Floyd riepen de mensen ‘defund the police’. Ook dat demotiveert agenten die het wél goed menen. De politie houdt de straten van Queensbridge veel minder in de gaten dan toen ik er opgroeide en dus tiert de criminaliteit er als nooit tevoren. Tel daar nog de werkloosheid en de krimpende economie bij... Ja, er zijn meer overvallen en er is meer geweld dan ooit. Dat stemt me triest.»

HUMO ‘No rap in my playlist’ rap je in de titeltrack van ‘King’s Disease’. Op de streamingdienst Tidal heb je ook een playlist aangemaakt met als titel ‘No Rap in My Playlist’, met soul- en funksongs van Rufus & Chaka Khan, Prince, The Isley Brothers, The Gap Band… Luistert één van de beste mc’s aller tijden écht nooit naar rap?

NAS (lacht) «Toch wel, maar als ik rapplaylists begin te maken, raak ik altijd gefrustreerd. Ik keer dan terug naar de pioniers, naar rappers als Kurtis Blow, om vervolgens heel erg aan mezelf te twijfelen: doe ik hun wel genoeg eer aan? Er zijn ook zoveel mc’s naar wie ik opkijk uit die beginperiode: Roxanne Shante, bijvoorbeeld, een vrouwelijke rapper die net als ik opgroeide in Queensbridge. Uit pure frustratie dat die playlist nooit perfect zal zijn, kap ik er dan mee. Een playlist samenstellen met soul, jazz of Frank Sinatra-achtige muziek levert nooit zulke frustraties op. Dan schakel ik gezwind over van Marvin Gaye via Elton John naar Minnie Riperton

HUMO Wie is jouw favoriete mc aller tijden?

NAS «Slick Rick, vanwege zijn talent om verhalen te vertellen, zijn voeling met New York en zijn fashion sense (Slick Rick hield van onder meer baretjes, ooglapjes en kostuums, red.). Zijn eerste plaat, ‘The Great Adventures of Slick Rick’ (uit 1988, red.), was een meesterwerk. We zaten al op dat debuut te wachten sinds 1985, toen hij te horen was op de single ‘La Di Da Di’ van Doug E. Fresh. Ik herinner me de avond nog waarop we die plaat eindelijk in ons bezit kregen: de song ‘Hey Young World’ sprak me zo aan dat ik snel naar huis ben gekeerd om muziek te maken, in plaats van op straat te blijven rondhangen en in de problemen te raken.»

HUMO In 1994 kwamen twee baanbrekende New Yorkse hiphopdebuutplaten uit: jouw ‘Illmatic’ en ‘Enter the Wu-Tang (36 Chambers)’ van Wu-Tang Clan. Kenden jullie elkaar toen persoonlijk?

NAS «Nee, ik zat in Queensbridge en de Wu-Tangers waren van Staten Island. Naar New Yorkse begrippen zijn dat twee verschillende werelden. Maar er was wel altijd het diepste respect voor elkaars werk. Onlangs heb ik met RZA (Wu-Tang-opperhoofd, red.) in de studio gezeten. Of we een volledige plaat uitbrengen, zullen we nog zien, maar je hebt van die individuen die ‘het’ nu eenmaal beter snappen dan andere mensen. RZA is zo iemand, a powerhouse.»

HUMO Zelf out je je op ‘King’s Disease’ als een Beatles- fan. In ‘The Cure’ rap je: ‘The McCartneys live past the Lennons / But the Lennon’s the hardest.’ Een Lennon-man dus?

NAS «Alle respect voor de songs van McCartney, maar Lennon heeft na The Beatles een eigenzinniger parcours afgelegd – denk alleen al aan ‘Woman Is the Nigger of the World’. Ik ben 47. Toen ik jong was, waren The Beatles nog heel aanwezig. Ik hou het meest van ‘Abbey Road’, met ‘Here Comes the Sun’ en vooral ‘Come Together’. Wat een song!»

‘King’s Disease’ van Nas is uit bij Mass Appeal/Caroline.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234