Sand Beeld Balthazar
SandBeeld Balthazar

CD★★★☆☆

Het lijkt alsof Balthazar op ‘Sand’ voor het eerst tot stilstand is gekomen

Balthazar, de groep die op Rock Werchter 2019 voor één van de beste Belgische concerten tekende die ik in jaren had gezien, en wier twee vorige platen, ‘Thin Walls’ en ‘Fever’, ik in een eerder ingetogen bui vier sterren en meer heb toegekend, heeft met ‘Sand’ mijn minst favoriete Balthazar-plaat tot nog toe gemaakt. 

De tijd mag zijn werk doen en een groeiplaat blootleggen, maar na een luisterbeurt of tien heb ik niks gehoord wat in de buurt komt van de euforie die ik voelde bij hun vorige werkstukken. Het lijkt alsof Balthazar op ‘Sand’ voor het eerst in zijn carrière tot stilstand is gekomen.

Het schrijven van de plaat werd aangevat tijdens de ‘Fever’-tournee, maar toen de band door corona van the road werd geplukt, dienden songschrijvers Jinte Deprez en Maarten Devoldere de werkzaamheden grotendeels in isolement voort te zetten. Daar zijn volgens de overlevering meer drumsamples en bassynths dan ooit tevoren van gekomen, informatie die niet helpt bij het beluisteren van een plaat waar een zekere gelatenheid en gebrek aan drang of goesting van uitgaat. Balthazar doing Balthazar, zonder meer.

In ‘Losers’ zit je middels een kenmerkend slidegitaartje meteen in het universum dat we van hen kennen, maar de song ontpopt zich verderop voornamelijk als het minder sexy broertje van ‘Make It Wit Chu’ van Queens Of The Stone Age. Dat de tekstregel ‘I wish I could sing tralala, the way Paolo Conte can’ nog steeds de enige is die na al die luisterbeurten de aandacht trekt, is eveneens veelzeggend.

Dit schreef ik over ‘Thin Walls’: ‘Invloeden aantikken, de grote song toelaten, en er dan met onnavolgbare klasse een eigen draai aan geven: dat doen ze als niemand anders.’ Anno 2021 lijkt Balthazar alleen nog Balthazar aan te tikken, en als Balthazar alles al gezegd te hebben.

Begrijp me niet verkeerd: er staan uitstekende dingen op ‘Sand’. De slome hartbreuk genaamd ‘You Won’t Come Around’, bijvoorbeeld, samen met ‘Linger On’, mijn andere favoriet, lekker in het midden van de plaat. Er zijn de heerlijke saxlijntjes in ‘I Want You’, waar verderop in ‘Leaving Antwerp’ een heuse saxsolo van komt. Of het pianomelodietje in ‘Powerless’ – ook al eens eerder gehoord, maar goed genoeg om gerecycleerd te worden. Of de falsettobackings in ‘Hourglass’, dat overigens een soort verdoken titeltrack is. De plaat is namelijk genoemd naar het zand in een zandloper (hourglass dus), als metafoor voor de tijd, die in tijden als deze stil lijkt te staan. De bevreemdende hoes – een foto van een werk van de Nederlandse beeldhouwer Margriet van Breevoort – sluit daar perfect bij aan. Het beeld – ‘Homunculus Loxodontus aka The One Who Waits’ getiteld, en gemaakt in opdracht van een ziekenhuis – staat voor hoe de mens zich voelt in de wachtkamer, verplicht om te wachten, vervreemd en uiterst bewust van zichzelf. In een gepastere hoes had ‘Sand’ niet kunnen zitten. Ik tel af naar het moment dat Balthazar weer naar buiten mag. 

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234