LOW
HEY WHAT Beeld NATHANKEAY
LOWHEY WHATBeeld NATHANKEAY

CD★★★★★

‘HEY WHAT’ van Low bevat tien fluwelen mokerslagen

Een kwarteeuw en twaalf langspelers ver in hun carrière verraste Low ons in 2018 met het uitdagende maar ijzig mooie ‘Double Negative’. Een plaat waarop ze hun frustratie en woede over The World According to Trump kanaliseerden door hun slowcoresound net zo lang te lijf te gaan met bijtende noise tot hij perfect weergaf hoe de band zich voelde in een Amerika waar alle waarden die hun dierbaar waren in noodtempo verdampten. Hun intense samenwerking met stoorzender/producer BJ Burton leverde niet alleen één van de allerbeste platen van het vorige decennium op, ze hielp hen ook om een nieuwe muzikale taal te ontwikkelen voor hun eeuwige zoektocht naar de juiste balans tussen hard en zacht, hoop en wanhoop.

‘HEY WHAT’ laat meteen horen dat Low die taal intussen tot in de finesses beheerst. Het lawaai dat de nieuwe songs overwoekert, is verbluffend rijk geschakeerd, van de minutenlange metalige puls die ‘White Horses’ uitgeleide doet tot de digitaal gemolesteerde monsterriffs die ‘More’ en ‘Disappearing’ onderhuids doen rocken. Of de overstuurde zangpartij die in ‘Days Like These’ eerst je speakers dreigt te zullen opblazen en dan plots plaatsmaakt voor nevelige ambientkoortjes.

Wat nog meer opvalt: de prachtstemmen van Alan Sparhawk en Mimi Parker worden niet meer voortdurend opgeslokt door glitches en static. Op ‘HEY WHAT’ lichten hun harmonieën feller op, als bakens van rust in het oog van ongenadige ruisstormen. Ze trachten onheil te bezweren met felle zangpartijen (‘Days Like These’) en Bijbelse taferelen (‘White Horses’) of tillen de songs boven de duisternis uit, naar de ijle hoogtes waarnaar shoegazebands doorgaans op zoek gaan (‘I Can Wait’, ‘Hey’, ‘Don’t Walk Away’). Op die momenten voel je dat het duo de controle weer heeft overgenomen en de liedjes niet meer laat overstemmen door het kabaal van de buitenwereld, zoals op ‘Double Negative’. De nieuwe nummers dreigen voortdurend ineen te klappen onder dikke lagen distortion, maar Low laat het nooit zover komen. ‘HEY WHAT’ spartelt tegen, doet verwoede pogingen om zichzelf te saboteren, maar elke keer weer zegeviert de schoonheid.

‘Double Negative’ was de magnifieke implosie die al onze verwachtingen rond een nieuwe Low-plaat wegvaagde. ‘HEY WHAT’ ziet een bevrijde band drie jaar later aan boord gaan van één van de schepen uit hoogtepunt ‘Disappearing’ en resoluut koers zetten naar onbekende wateren. Uit een ver verleden komen echo’s van ‘Loveless’ van My Bloody Valentine aanwaaien, en van Fennesz’ ontroerende remake van ‘Paint It Black’. Maar vandaag luisteren wij alleen naar ‘HEY WHAT’: tien fluwelen mokerslagen die bovenaan ons eindejaarslijstje zullen prijken.

HEY WHAT Beeld RV
HEY WHATBeeld RV

Schrijf je in op onze wekelijkse muzieknieuwsbrief:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234