The WeekndBeeld rv

The Weeknd

Hoe The Weeknd steeds relevant blijft

De man achter de aanstekelijke meezinger ‘Blinding Lights’ is niet voor één gat te vangen. Heeft The Weeknd er zijn houdbaarheidsdatum mee verlegd? Of is het zijn laatste succesvolle stuiptrekking?

“I said, ooh, I’m blinded by the lights / No, I can’t sleep until I feel your touch.” Een goedgemutst hikkend refreintje. Kille elektronicapulsen. Die huppelende elektrobeat en het bedrieglijk vrolijke synthmotiefje die eightieshits zoals ‘Maniac’ van Michael Sembello of ‘Take On Me’ van A-ha in gedachten roepen. Het mag zonder schroom worden gezegd: ’Blinding Lights’ van The Weeknd - intussen al negen weken op nummer één in de Ultratop! - is een van die meezingers die we nog jaren in ons achterhoofd zullen horen galmen, net vanwege het opvallende sounddesign. 

Nieuwe single ‘In Your Eyes', tekst gaat door onder de video

‘Blinding Lights’ betekent meteen ook de terugkeer naar het poppantheon voor The Weeknd, een man wiens grillige carrière hem bij momenten bijna in de vergetelheid dwong. Dat de Canadese zanger die onder zijn aardse volgelingen naar de naam Abel Tesfaye luistert überhaupt nog meespeelt in de major league van de hedendaagse pop mag an sich een wonder heten. Het is sinds de millenniumwende immers bijzonder moeilijk geworden voor mainstreamartiesten om uit te groeien tot popiconen met een langetermijncarrière en een culturele impact zoals die van David Bowie, Prince, Madonna en Michael Jackson.

Coke en gangbangs

 Anno 2020 lijken zelfs sterkhouders zoals Drake, bij wie de kloof tussen zijn voor- en tegenstanders met elke albumrelease groter wordt, minder en minder tot de verbeelding te spreken. Of zoals Kanye West die na zijn geflirt met de conservatieve Trump-regering en een rist middelmatige platen alsmaar vaker vervreemdt van zijn achterban. Misschien houdt Beyoncé er het meest consistente parcours op na, hoewel ook zij slachtoffer zou kunnen worden van een wispelturige generatie popconsumenten die zich slaafs laat leiden door de microhypes die de sociale media voorschrijven. Houdt The Weeknd wél de vinger aan de pols?

Voorlopig lijkt het van wel. De video’s en kortfilms die hij de voorbije maanden loste als aanloop naar zijn nieuwe plaat After Hours getuigden van lef en tonnen fantasie. Bekijk de akelige kortfilm die bij het titelnummer hoort: zo risqué durft Drake niet uit de hoek komen. Of neem zijn amusante cameo in de bejubelde Netflix-film Uncut Gems waarin hij een karikaturale versie van zijn podiumpersonage speelt. Ook op muzikaal vlak schuwt The Weeknd de risico’s niet. Op After Hours werkt hij niet alleen samen met beroemde popproducers zoals Max Martin maar ook met de experimentele elektronicatovenaar Oneohtrix Point Never.

Nu heeft Tesfaye nooit op veilig gespeeld. Negen jaar geleden stak hij vanuit het niets de kop op met de gratis te downloaden trilogie House Of Balloons / Echoes Of Silence / Thursday, waarop hij zich profileerde als een manipulatieve, corrupte narcist die koketteert met zijn verslaving aan cocaïne, pillen, sterke drank en kinky seks. Gangbangs, kidnappings en zelfverminking tierden er welig. De protagonist crasht er op het einde lelijk, met als uitsmijtertje een existentiële crisis om U tegen te zeggen.

De heftige video voor ‘Fale Alarm', tekst gaat door onder de video

Ranzig

In 2012 maakten we The Weeknd ook voor het eerst live mee, in de Brusselse club Recyclart, gesteund door een heuse rockband. Toen al hingen de meisjes aan zijn lippen mede dankzij zijn dromerig-onheilspellend charisma en zijn hypnotiserend trage r&b-liedjes. Zijn gespletenheid dwong respect af bij de alternatieve garde: Tesfaye flirtte met de newwave van Cocteau Twins en Siouxsie & The Banshees. In zijn hit ‘The Hills’ contrasteerde industriële elektronica smaakvol met de smachtende zang. Zijn wereldhit ‘Can’t Feel My Face’ ging doodleuk over wanneer je met je liefje op dat ene feestje zoveel coke snuift dat je gezicht er gevoelloos van wordt. Het is het type popsong dat je je kinderen met gemengde gevoelens hoort meebrullen op de achterbank van de auto.

Groot was bijgevolg onze verbazing toen we The Weeknd drie jaar geleden in een bomvol Sportpaleis de ideale schoonzoon zagen uithangen. “Tesfaye zingt liedjes over hoe hij hele apotheken coke, MDMA, Xanax, magic mushrooms en ketamine naar binnen kwakt”, schreven we toen in dit periodiek. “En over hoe hij de ranzigste seksstandjes uitprobeert op onfrisse feestjes. (…) Waarom bleef er geen spatje van die ranzigheid hangen in Antwerpen? Waar was die decadente fantasiewereld?” Gelukkig stelt Tesfaye ons op zijn nieuwe plaat niet teleur. “But if I OD, I want you to OD right beside me”, croont hij in ‘Faith’, “I want you to follow right behind me/I want you to hold me while I’m smiling/While I’m dying”. Een rolmodel, quoi.

Markeert ‘Blinding Lights’ de definitieve machtsconsolidatie van The Weeknd of is het een van de laatste uitschietertjes in zijn bizarre carrière? Moeilijk te zeggen. Tot nog toe waren zijn grootste hits de vreemde eenden in zijn oeuvre. ‘Can’t Feel My Face’ hield het op potige elektrofunk die ver weg bleef van de gedrogeerde, ultratrage r&b waarmee hij zijn albums volstouwt. ‘Starboy’ en ‘I Feel It Coming’ waren elektropopsongs geproduceerd door Daft Punk. ‘Earned It’, uit de soundtrack van de film Fifty Shades Of Grey, was een macaber walsje. Als Tesfaye zich blijft omringen met de juiste producers en slim blijft schipperen tussen hitgevoelig en cutting edge, zou hij wel eens langer op de troon kunnen blijven zitten dan verwacht. Maar in deze onvoorspelbare tijden vol Instagram-challenges en TikToks weet je natuurlijk nooit.

‘After Hours’ is uit op Republic 

(DM)

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234