Iggy Pop (75) walst over Jazz Middelheim 2022 als een stormram. Beeld Thomas Verfaille
Iggy Pop (75) walst over Jazz Middelheim 2022 als een stormram.Beeld Thomas Verfaille

platen van de week

Iggy zit er weer pal op: dit zijn de platen die deze week uw aandacht verdienen

Er komt elke week meer goeie muziek uit dan er tijd is om die te beluisteren. Voor wie graag recht op zijn doel af gaat, selecteerde Humo’s muziekredactie vijf platen die dringend te degusteren dan wel te negeren zijn.

Joshua MigneauSerge Simonart en Jurgen Beckers

Iggy Pop - ‘Every Loser’ ★★★★☆

Tom Waits zijn stem klonk al als die van een 86-jarige toen hij nog maar 31 was. Ouder worden is voor hem geen bedreiging: de schor en hees grommende eigenzinnige en excentrieke kluizenaar is een rol waarin hij, naarmate de tijd verstrijkt, alleen maar meer kan groeien. James Osterberg lijkt wél een probleem te hebben. De act van zijn exuberante alter ego Iggy Pop stoelt op rauwe, tomeloze energie: zal zijn publiek een kreupele, moeizaam performende Iggy aanvaarden? Volgens mij wel: als hij de 90 haalt, zal Iggy almaar meer uitgroeien tot een unieke stem, die van een overlever wiens fluisteren evenveel impact heeft als zijn krijsen.

Maar de Iggy die, lang voor die vrijetijdsactiviteit werd uitgevonden, bungeejumpend tot in alle hoeken van het podium én de eerste rijen van de moshpit stuiterde, doet dat elk jaar met iets meer stiekem verbeten pijn, geloof me. De springveer die ‘I Wanna Be Your Dog’ krijste, mag straks in een kennel z’n laatste jaren slijten, ver weg van het oog van de fans.

Eerst Iggy dood, dan Lou, en pas daarna Bowie, dat zou de logische volgorde geweest zijn. Want Iggy had zijn lichaam het meest afgebeuld, verkracht en mismeesterd, zowel fysiek als door jarenlang druggebruik. Met gelijke delen ongeloof en opluchting stelt hij nu vast dat hij de overlever is van de grote drie, maar dat niets garandeert dat hij nog jaren heeft te gaan.

Op ‘Every Loser’ hoor je een Iggy Pop die nog altijd je-m’en-foutistisch opereert vanuit Miami (‘a beautiful whore of a city’), volgens zijn eigen normen. Maar hij is opgeschoven richting Orson Welles en zingt vaker over filosofische en subtiele observaties en inzichten, met die onweerstaanbare bariton van hem. Zoals in de metasong ‘Comments’, die nu comments op YouTube krijgt.

Maar ook het beest is er nadrukkelijk, de fucks vliegen je om de oren en de eerste zin die hij zingt, nee, spuwt, is: ‘I’m in a frenzy, you fuckin’ dick!’ Meerdere Zuckerbergs, assholes, turds en douche bags (een negatiever, denigrerender scheldwoord vind je niet in New York) krijgen hier een sneer, veelal begeleid door scheermesjes van gitaarpartijen.

De teneur van de teksten gaat van ‘The hurt that’s in my face didn’t come from outer space’ (een zelfportret) tot ‘a heartthrob with a small knob’ (géén zelfportret). De songs zijn minder onweerstaanbaar dan die op ‘Lust for Life’, maar op die handicap na is dit een even vitale plaat, 46 jaar later.

Het is ook ontroerend hoezeer special guests Stone Gossard, Dave Navarro, Duff McKagan, Taylor Hawkins, Chad Smith en Chris Chaney zich uitsloven om de meester te dienen.

‘I’m alive, uncompromised.’ Waardig ouder worden kan meerdere vormen aannemen, dat bewijst deze plaat. (ss)

Cloudy-Oh - ‘Exactly Where I Wanna Be’ ★★★1/2☆

Wie nog op zoek is naar een plaatje dat de dagen langer en lichter doet lijken, kunnen we ten zeerste het debuut van Humo’s Rock Rally-finalist Cloudy-Oh aanbevelen. ‘Exactly Where I Wanna Be’ bevat popsongs zoals ze vroeger geschreven werden, maar vandaag nog steeds deugd doen. Cloudy-Oh bestaat uit Floris De Decker als frontman (ex-Team William en ex-The Van Jets, nog altijd Intergalactic Lovers), Mauro Bentein (hier Bentano, en in het bezit van een Rock Rally-verleden zonder eind), en de mij verder onbekende maar daarom niet minder bekwame Nils Tijtgat op bas en Dennis Mahieu op drums. Slacker-feelgoodpop noemt De Decker het zelf, en de perstekst maakt melding van gelijkgestemden als Mac DeMarco en Connan Mockasin. Zelf hoorde ik daarbovenop nog een flinke scheut Badly Drawn Boy, een wat in de anonimiteit verzeilde Brit die hier weleens op onverwachte momenten in high rotation gaat. Ik sluit niet uit dat dat ‘Exactly Where I Wanna Be’ ook zou kunnen overkomen. (jub)

Liela Moss - ‘Internal Working Model’ ★★★☆☆

Liela Moss maakte destijds garagerock in de schaduw van Yeah Yeah Yeahs en The Kills als frontvrouw van de Londense band The Duke Spirit, en was de muze van wijlen Alexander McQueen. Nu woont de rock chick op het platteland, waar ze samen met haar partner sleutelt aan solomuziek die nog weinig met rock te maken heeft. Moss grossiert op haar derde plaat ‘Internal Working Model’ in nachtelijke synthpop die dicht tegen Sharon Van Ettens recente werk aanschurkt. Straf: haar man mag de synths nog zo laten ronken en de drums nog zo laten donderen, de stem van vrouwlief torent steevast boven de chaos uit. Jehnny Beth van Savages zingt mee op de radioactieve ballade ‘Ache in the Middle’, Gary Numan helpt van ‘Vanishing Shadows’ een lichtelijk irritante oorwurm te maken. De maatschappijkritische lyrics zijn te sloganesk, voor het overige doet Liela Moss weinig verkeerd. Alleen: Sharon doet het beter. (jmi)

††† (Crosses) - ‘PERMANENT.RADIANT’ ★★★★☆

‘Don’t wanna be here in the dark / But I believe I’ll always be’, zet Chino Moreno meteen de toon. Na ruim acht jaar halen de Deftones-zanger en zijn maatje en producer Shaun Lopez hun hobbygroepje weer uit de koelkast. Op de ep ‘PERMANENT.RADIENT’ horen we Crosses nog altijd synthpop schoeien op de leest van grootmeesters à la Depeche Mode, maar Moreno en Lopez geven er wel een frisse draai aan. ‘Sensation’ en ‘Vivien’ drijven op pulserende synths. ‘Cadavre Exquis’ is een nachtelijke autorit over een verlaten snelweg. ‘Day One’ is ingetogen calypso. En de diepe bassen van ‘Holier’ willen wij nu (NU!) live door onze buik voelen golven. †††opschijfje. (rm)

Little Simz - ‘NO THANK YOU’ ★★★★☆

Simbiatu Abisola Abiola Ajikawo alias Little Simz heeft een bewogen anderhalf jaar achter de rug. Ze oogstte een Brit Award, de prestigieuze Mercury Prize en Humo’s Plaat van 2021-trofee met ‘Sometimes I Might Be Introvert’. Maar ze moest haar Amerikaanse tournee annuleren wegens ‘stress en financiële moeilijkheden’ en ontsloeg haar manager na zeven jaar en om onbekende redenen. Eind december bracht ze haar vijfde plaat ‘NO THANK YOU’ uit. Er moest haar iets van het hart. In ‘No Merci’ rapt ze over misplaatst vertrouwen en schadelijke contracten. Ze zoekt uit hoe ze haar zelfwaarde kan behouden, terwijl iedereen ineens een stuk van haar wil.

Hoe klinkt dat? Ingetogen, gevoelig, zalvend, stérk. Het is wennen. Was ‘SIMBI’ haar blockbuster, dan is ‘NO THANK YOU’ haar indiefilm. Kendrick Lamar deed iets soortgelijks door enkele maanden na magnum opus ‘To Pimp a Butterfly’ nog enkele losse tracks te verzamelen op ‘Untitled Unmastered’. Radiohead ook: na ‘Kid A’ kwam ‘Amnesiac’.

Producer Inflo, de man achter SAULT en al jaren haar rechterhand, bokste bovendien een zeer goed klinkende plaat in elkaar: van die gortdroge baslijn uit ‘Gorilla’ via het dreigende, nachtelijke Portishead-gevoel in ‘Heart on Fire’ tot de strijkers in, welja, elke track. ‘Flo and I coming like De Niro with Scorsese,’ zo omschrijft Little Simz haar werkrelatie met Inflo. Die geeft niet alleen haar muziek mee vorm, maar reikt haar ook een alternatief aan voor het traditionele artiestenbestaan. Hij geeft geen interviews, bracht in ‘21 een plaat uit die na 99 dagen niet meer te verkrijgen was en dropte in november vorig jaar uit het niets vijf elpees tegelijk. Nu vertikt Little Simz het om singles uit te brengen en promotie te maken voor ‘NO THANK YOU’: ‘I didn’t know the word ‘no’ could be so freeing’. (jmi)

Luister ook naar onze playlist:

Schrijf je in op onze wekelijkse muzieknieuwsbrief:

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234