Lara Chedraoui: 'Zing ik twee nummers, dan voel ik al druk op mijn longen. Maar ik heb mijn stem echt nodig. Er wacht mij een revalidatie van vier maanden'Beeld Guy Kokken Humo 2020

Camping CoronaLara Chedraoui (Intergalactic Lovers)

‘Ik dacht echt dat ik ging doodvriezen’. Lara Chedraoui (Intergalactic Lovers) over haar bitse strijd tegen Covid-19

In Humo's nieuwe TTT-zomerreeks Camping Corona slaan we de komende weken onze tenten op bij muzikanten met een verhaal, om het gemis aan een oldskool festivalzomer te verzachten. Al heeft de reeks voor onze eerste campinggaste, Intergalactic Lovers-frontvrouw Lara Chedraoui, een wrange bijklank: ze kampeerde vijf weken lang op haar slaapkamer om te genezen van het verrekte virus. Een gesprek over koortsdromen, isolement en een muziekcarrière on hold. 'Mensen zouden wat vaker fuck you moeten zeggen tegen hun brein.'

LARA CHEDRAOUI «Woensdag 8 april staat in mijn geheugen gegrift. Ik had wat last van mijn klieren, maar dat weet ik aan mijn hooikoorts. Na een wandeling in het park kreeg ik het plots erg warm. Toen ik wilde rechtstaan om iets uit de koelkast te nemen, ben ik weer in de zetel gevallen. Dat was raar, maar ik dacht nog steeds niet aan corona. Een bad helpt meestal als ik me niet goed voel, maar toen ik het plots superkoud kreeg, ben ik beginnen te huilen: 'Zou ik echt besmet kunnen zijn?'

»Tegen de avond had ik hoge koorts. Ik heb een Dafalgan genomen en ben in bed gekropen. Wat volgde, heb ik in een waas beleefd. Ik heb tien dagen aan een stuk 40 à 41 graden koorts gehad. Soms zakte m'n temperatuur in de namiddag tot 38 graden en hoopte ik dat ik er van af was, maar 's avonds schoot hij opnieuw de hoogte in.»

HUMO Was het een bewuste keuze om niet naar het ziekenhuis te gaan?

CHEDRAOUI «Ik woon bij mijn moeder in Aalst. De dokter in het ziekenhuis kon me niet garanderen dat ik contact zou kunnen houden met haar als ik me liet opnemen. Gezien mijn leeftijd leek thuis uitzieken hem veilig. En hij heeft me elke dag gebeld voor een telefonische check-up.

‘Daar lag ik dan: in een skipak in mijn bed, met 41 graden koorts, bang dat ik ging sterven’Beeld Guy Kokken / Humo

»Na de tweede dag was ik mijn geur- en smaakvermogen kwijt. Heel gek: ik dronk vaak gembersap, maar daar proefde ik niets van. Nu, vooral die koorts was hels. Ik was continu kletsnat. Om de zoveel uur draaide ik mijn donsdeken om, zodat de natte kant weer kon drogen. Na een week had ik door dat ik handdoeken op bed moest leggen: die gooi je gewoon weg als ze doordrenkt zijn.

»Als ik het geluk had in slaap te kunnen vallen, werd ik vaak een uur later alweer wakker, omdat ik het zo koud had - ook al droeg ik soms een skipak in bed. Ik werd zelfs eens wakker van het geluid van mijn klapperende tanden. 's Nachts ben ik vaak gaan douchen om het warm te krijgen. Soms wel een uur, want zodra ik de kraan dichtdraaide, voelde ik me als Jack op het einde van 'Titanic': 'Ik ga doodvriezen!'

»Na tien dagen is de koorts gestabiliseerd rond 39 graden, wat zalig was: die twee graden minder maken een enórm verschil. Maar ik heb nog twee weken last gehad van uitgedroogde hersenen, door het vochtverlies tijdens de koorts. Je kunt dat nog het best vergelijken met een migraineaanval. Ik kon mijn ogen amper openhouden van de hoofdpijn: boeken lezen of series kijken zat er niet in. Mijn geur- en smaakvermogen begon toen lichtjes terug te keren, waardoor ik toen pas besefte hoe erg mijn bed naar zweet rook (lacht). Mijn moeder had me daarvóór al gezegd dat ik mijn lakens moest verversen, maar als je 41 graden koorts hebt, heb je daar gewoon de fut niet voor.

»Mama zette al die tijd eten voor mijn slaapkamerdeur, en liet dan iets weten via WhatsApp. Vuile borden en bestek bleven drie dagen aan mijn slaapkamerdeur staan: pas daarna mocht mijn moeder ze aanraken. Ik was al die tijd enorm bang dat ik haar zou besmetten, want als zestiger behoort ze tot de risicogroep. Ik heb haar gedurende die vijf weken dat ik op mijn kamer zat alleen via het schermpje van mijn smartphone gezien. Volgens de ene dokter mag je een week na je laatste koortsdag je huisgenoten weer zien, volgens de andere moet je nog drie weken wachten. Dat heb ik dus maar gedaan.»

HUMO Vijf weken in je eentje in dezelfde ruimte doorbrengen: word je dan niet gek?

CHEDRAOUI «Het was hard, om verschillende redenen. Ik was weer naar Aalst verhuisd, nadat mijn relatie op de klippen was gelopen. Het was sowieso aanpassen om als dertiger weer bij mijn moeder te gaan wonen - al ben ik dankbaar dat ik bij haar terechtkon. M'n posters van Viggo Mortensen en Take That hangen dan niet meer aan mijn slaapkamermuur, het is toch raar om er als volwassen vrouw je dagen door te brengen. Mijn bed werd het centrum van álles. Ik heb vaak aan bedlegerige mensen moeten denken: hoe doen die dat? Ik werd bij momenten echt zot.

»Maar dat ik er alleen zat, daar had ik meer moeite mee. Ik hoorde wel dat mijn moeder thuis was, maar ik mocht haar niet zien. Er is niemand die langskomt of je even vastpakt en geruststelt: 'Het komt goed.' Toen ik als kind ziek was, ging ik met mijn hoofd in de schoot van mijn moeder liggen, terwijl ze met haar hand door mijn haren streek. Het is heel vreemd om in zo'n situatie vijf weken helemaal alleen door te brengen. Ik heb mezelf vaak getroost: ik zal het ritselende geluid van dat skipak, toen ik erover wreef, nooit vergeten. Mijn moeder zei dat haar hart brak toen ze me 's nachts hoorde huilen. En ik heb blijkbaar de naam van mijn ex geroepen, omdat ik niet wist waar ik was. Soms was ik zodanig aan het ijlen dat ik dacht dat ik nog in Antwerpen woonde, en niet begreep waar hij bleef.»

HUMO Had je je achteraf gezien toch liever in het ziekenhuis laten opnemen, waar verplegers voor je zorgen?

CHEDRAOUI «Er waren twee dokters, dr. Govaerts en dr. Van Doolaeghe, die ik op elk uur van de dag mocht bellen. Met hen deed ik ook ademhalingsoefeningen aan de telefoon. Ze waren bezorgd over mijn aanhoudende koorts - ik mocht maximaal zes Dafalgans per dag nemen, de enige medicatie die ik heb genomen — maar ondanks hun hectische schema wisten ze me toch steeds gerust te stellen. Ik heb het grootste respect voor iedereen die in de zorgsector werkt.

»Natuurlijk heb ik weleens gedacht: stel je voor dat ik ijlend uit bed gevallen was, of gestruikeld was, dan had ik daar gelegen zonder dat mijn moeder me had kunnen helpen.»

‘In het begin van de lockdown dacht ik: goed, nu zullen mensen met een vaste job weten hoe het voelt, niet weten of je morgen werk hebt.’Beeld Guy Kokken / Humo

HUMO Ben je bang geweest te zullen sterven?

CHEDRAOUI «Ik heb die eerste week een paar keer gedacht dat ik écht ging doodvriezen. Ik heb veel liggen huilen, omdat ik op den duur niet meer wist wat ik moest doen. Covid-19 is sowieso het ergste wat ik fysiek al heb meegemaakt - terwijl ik anders een hoge pijngrens heb.»

HUMO Hoe bracht je je dagen op je kamer door wanneer je wakker was?

CHEDRAOUI «Mijn enige venster op de wereld was m'n smartphone. Eens ik me beter begon te voelen, heb ik veel te veel naar dat schermpje zitten staren. Het was frustrerend om te zien dat anderen gingen joggen terwijl ik plat in bed lag. Ik kon gewoon niks.

»Omdat ik me tijdens het uitzieken niet op romans of series kon focussen, heb ik heel veel gehad aan kunstboeken van Sam Dillemans, Michaël Borremans en Yann Bronder. En de vijfde week kon ik ook weer muziek aan. Ik had geen zin in alles wat te vrolijk of te poppy was, maar klassieke muziek heeft troost gebracht: Erik Satie en Joep Beving. Ik heb ook ontdekt dat Murakami een afspeellijst op Spotify heeft: goed voor tweeduizend uur muziek.

»'s Middags skypete ik altijd met mijn moeder en mijn zus, Maya, om toch het gevoel te hebben samen te lunchen. Zij gaven me een update over wat er in de wereld aan het gebeuren was. Want in tegenstelling tot wat de media ons de eerste maanden lieten geloven, was er meer aan de hand dan alleen corona: de bosbranden in Australië, de bomenkap in het Amazonewoud, de vluchtelingenproblematiek... Wij horen constant dat we onze handen moeten wassen, maar hoe doe je dat in een vluchtelingenkamp, waar er geen stromend water is? Zag ik in een duidingsprogramma iemand aan een viroloog vragen: 'En, hoe zit het met onze vakantie?' dan werd ik echt pissig. Waar liggen je prioriteiten dan?

»Waar ik gek van werd: de liedjes die elke avond om acht uur in mijn straat gezongen werden. Vijf weken lang heb ik afwisselend 'My Heart Will Go On' en 'Pour que tu m'aimes encore' van Céline Dion, 'Leef' van Mozaïek en een paar nummers van André Hazes jr. gehoord. Allemaal muziek waarvan je denkt: wie heeft die in gódsnaam gekozen? Leuk dat de straat samenkomt om te zingen hoor, maar mijn hoofd stond er niet naar.

»Ik heb alleszins beseft dat een mens niet gemaakt is om continu binnen te zitten. Al vind ik wel dat wij als Belgen geen recht hadden om te klagen over de lockdown. Wie niet ziek was, kon nog naar buiten. Ik heb vrienden in Rome en Milaan: zij mochten hun appartement niet meer uit.»

HUMO Hoe opgelucht was je toen je na vijf weken eindelijk je slaapkamer mocht verlaten?

CHEDRAOUI «De opluchting maakte al snel plaats voor wanhoop. Toen ik de allereerste keer in het park wilde gaan wandelen, heeft het me een kwartíér gekost om 200 meter ver te wandelen! Ik ben in tranen uitgebarsten op straat: ik kón niet meer. Toen heb ik voor het eerst in een jaar weer een paniekaanval gehad. Ik werd paranoïde: 'Straks word ik weer besmet door iemand die voorbijloopt!' Ik heb toen overwogen om binnen te blijven tot er een vaccin is, maar uiteindelijk heb ik me over die angst heen gezet.»

GEEN KOFFIETAFEL

HUMO Hoe vlot het herstel?

CHEDRAOUI «Ik ben nog altijd snel buiten adem bij het minste wat ik doe. En tegen acht uur 's avonds ben ik helemaal op. M'n immuunsysteem is gewoon wég, net zoals m'n spiermassa. Ik moet alles weer opbouwen. Heel frustrerend. Wanneer je bij het wandelen wordt ingehaald door 80-jarigen, denk je: what the fuck is dit hier?»

HUMO Was je voor het begin van de lockdown bang om corona te krijgen?

CHEDRAOUI «Totaal niet. Toen ik de eerste weken mensen zag winkelen met handschoenen, mondmaskers en een muts op, dacht ik: doe eens vijf seconden normaal. Drie weken later had ik het zelf zitten (lachje).»

HUMO Hoe heb je het virus opgelopen?

CHEDRAOUI «De enige manier die ik kan bedenken, is door iemand in de supermarkt. Ik heb een filmpje gezien van een verpleegster die aan de hand van verfspatten toonde hoe ziektekiemen op een besmet oppervlak op je handen, en daarna op je gsm en gezicht kunnen raken als je niet oplet. Maar hoe groot is die kans?

»Ik let er nu alleszins beter op in de supermarkt: als ik merk dat iemand fruit aanraakt, zal ik niks meer uit die bak nemen. En ik maak er nu een punt van mijn gsm niet meer vast te nemen als ik ga winkelen. En ik steek nog altijd de straat over als ik mensen moet kruisen.»

HUMO Ben jij nu niet immuun voor het coronavirus?

CHEDRAOUI «De dokters durven dat niet met zekerheid te zeggen. Volgens hen ben ik tegen de tweede golf opnieuw vatbaar om besmet te raken. Mocht ik een jaar immuun zijn, zou ik me veel veiliger voelen.»

HUMO Heb je veel mensen verteld dat je corona had?

CHEDRAOUI «Aan een paar vrienden. De reacties waren uiteenlopend. Sommigen zeiden: 'Het zal wel niet zo erg zijn, want je ligt niet in het ziekenhuis.'»

HUMO Hoe reageerde je daarop?

CHEDRAOUI «Ik dacht: het kán inderdaad erger, want er sterven ook mensen aan corona. Misschien zeiden ze dat om mijn moraal hoog te houden? Maar in alle eerlijkheid: het was wél erg, hoor.»

HUMO En meteen na je quarantaine kreeg je al een nieuwe klap te verwerken.

CHEDRAOUI «Met Dominique (Vandewalle, red.) heb ik midden mei iemand verloren die ik al veertien jaar lang beschouwde als mijn rock-'n-rollpluspapa. Hij had vroeger een platenwinkel in Deurne en tipte mij welke bands ik moest checken. Elke Antwerpse muziekliefhebber kende hem. Ik had hem de vierde week van mijn quarantaine nog gebeld. Een vreemd telefoongesprek: hij had longkanker, dus ik hoorde hem piepen; terwijl ik ook naar adem aan het happen was. We hebben daar nog om gelachen: 'We zijn toch een paar sukkels bijeen, hè.' Maar in drie weken tijd is hij erg snel achteruitgegaan.

»Ik ben de verpleegster eeuwig dankbaar dat ik toch nog afscheid mocht nemen van hem, want ze wilde dat initieel niet toelaten. Ik weet niet wat Dominiques kinderen tegen haar gezegd hebben, maar opeens kwam de verpleegster me zeggen: 'Je mag naar binnen.' Ik heb zijn hand vastgenomen en die niet meer losgelaten. Twee uur later is hij gestorven.»

HUMO Heftig.

CHEDRAOUI «Ja, maar vooral voor zijn dochter Joni, haar man en haar broer. Ze waren zo'n hecht team. Als je twee jaar samen vecht tegen zo'n ziekte, is afscheid nemen altijd hels, maar in coronatijden krijgt dat nog een extra dimensie: dan ben je verplicht afstand te houden van iemand die zo dicht bij je staat.

»Toen ze me vertelden dat hij niet meer lang zou leven, kon ik dat eerst niet geloven. De hele wereld staat op pauze, maar je gaat ervan uit dat iedereen er nog zal zijn wanneer ze weer op play duwen. Niet dus. Hij was pas 61.

»De begrafenis was haast surreëel. Er mochten maar twintig mensen aanwezig zijn. Hoe kies je twintig mensen? Je mag elkaar ook niet vastpakken, niemand weet wat hij moet doen. Er is geen koffietafel waar verhalen opgehaald worden. Iedereen gaat meteen naar zijn auto, want je mag niet te lang op de stoep blijven staan. Uiteindelijk ben ik nog even met Dominiques dochter Joni meegegaan om over hem te praten. Volgend jaar wordt er in Trix een memorial voor hem gehouden.»

‘De muzieksector was al aan het bloeden door de snoei in de subsidies, maar nu is de situatie ronduit tragisch. Ik hoop dat alle festivals volgend jaar nog zullen bestaan.’Beeld Guy Kokken / Humo

LEGE ZAAL

HUMO Ben je al gewend aan het idee van minder vrijheid?

CHEDRAOUI «Is dat dan zo? Ik snap niet dat mensen tijdens de lockdown schreeuwden: 'Ze hebben ons alles afgepakt!' terwijl je gewoon niet meer op café kon. We kunnen nog altijd bij de bakker aanschuiven zonder dat er een bom ontploft. Vrijheid is voor ons luxe geworden, terwijl we al vrij zijn om te zeggen wat we denken. De vrijheid om te consumeren en voor 39 euro overal naartoe te kunnen vliegen, is niet van levensbelang. Ik hoop dat iedereen aan introspectie en zelfreflectie gedaan heeft. Dat we na corona bewuster gaan leven, en meer liefde voor de aarde, het klimaat, de dieren en de medemens laten blijken.

»Het samenhorigheidsgevoel vond ik wel aangenaam, die eerste anderhalve maand van de lockdown. Iedereen was even onzeker over wat de volgende dag zou brengen. Goed, dacht ik, nu zullen mensen met een vaste job weten hoe het voelt, niet weten of je morgen werk hebt!»

HUMO Zijn er plannen voor een vierde Intergalactic Lovers-plaat?

CHEDRAOUI «Ja, maar die hebben vertraging opgelopen. Onze gitarist Maarten (Huygens, red.) woont in Ierland, en is door de coronacrisis nog altijd niet in België geraakt. En is het wel verstandig om al een studio te boeken als er in het najaar een tweede golf verwacht wordt? Er is nog zoveel onzekerheid. Hopelijk kunnen we in juli dan samen aan de nieuwe plaat beginnen. Dan zullen we elkaar ook voor het eerst terugzien sinds november. We hadden wel meetings via Zoom, maar dat is niets voor mij: ik kreeg er stress van.

»Ik zit nu samen met Luuk Cox, hij heeft ook platen van Compact Disk Dummies en Girls in Hawaii geproducet. Ik neem met hem al zanglijnen door, maar dat is een vreemde manier van werken, want ik hecht me nu al aan bepaalde melodieën, zonder te weten of de rest van de groep ze even goed zal vinden. En vooral: ik merk dat er door corona meer aan de hand is met mijn lijf dan eerst gedacht. Zing ik twee nummers, dan voel ik al druk op mijn longen. Ik heb me opnieuw laten onderzoeken, en uit testen blijkt dat de spieren in mijn middenrif niet naar behoren werken en dat het zuurstofgehalte in mijn bloed te laag is. Er staan me een viertal maanden revalidatie in het ziekenhuis te wachten.

»Ik kijk er zó hard naar uit om die plaat te maken. Je maakt iets omdat je het supergraag wilt delen met anderen en omdat het uit je systeem moet. Je wilt dan zo snel mogelijk die duivel, waardoor je de laatste tijd bezeten was, kunnen uitdrijven. Maar nu ben ik soms bang: gaat mijn stem het aankunnen? Gaan we kunnen touren? Normaal ga ik sporten om mijn woede te ventileren, maar dat kan nu ook niet. Ik heb vaak het gevoel dat ik als 34-jarige ben gaan slapen, en als 84-jarige wakker geworden ben. Ik kan daar niet mee om.»

HUMO Welke duivels moet je deze keer uitdrijven?

CHEDRAOUI «Het heeft te maken met familie, liefde en de wereld. En mezelf. L'enfer, c'est les autres, maar soms ben je ook zélf de hel. Hoe ouder ik word, hoe meer ik merk dat zelfsabotage een groot deel uitmaakt van mijn leven. Op de middelbare school en op de unief had ik al last van passieve faalangst. Je bouwt een kapotte brug voor jezelf, die uiteraard instort wanneer je erover kruipt, waardoor je achteraf kunt zeggen: 'Zie je wel!'

»De laatste twee jaar is er veel veranderd in mijn leven. Samen met mijn zus ben ik mijn papa gaan bezoeken in Libanon. Daar hebben we hem voor het eerst in zeventien jaar teruggezien. Daardoor werd een stuk van het verleden opgerakeld.

»Het heeft lang geduurd voor ik kón schrijven, omdat alle gebeurtenissen me op één of andere manier geblokkeerd hadden. En ik wilde ze niet herbeleven door erover te schrijven. Ik was ook bang om over bepaalde personen te schrijven, omdat ik hen niet wilde kwetsen. Maar wanneer je dan over iets vrolijks probeert te schrijven, merk je dan dat je toch altijd terugkeert naar de thema's waar je aanvankelijk liever niets over kwijt wilde.»

HUMO Heeft er zich al ooit iemand beledigd gevoeld door een nummer van je?

CHEDRAOUI (denkt na) «Eigenlijk niet. Het is wel al een paar keer voorgevallen dat ze kwamen vragen: 'Gaat dat nummer over mij?' en zich daarna excuseerden. Dat vond ik wel schoon.

»Ik ben de laatste jaren heel veel met mijn hoofd en emoties bezig. En hoe je het ook draait of keert, wat gebeurt in de wereld, heeft een impact op je als mens. Ik ben daar nogal gevoelig voor. Als ik me vroeger onrustig of slecht voelde, dacht ik vaak: shit, er is iets mis met mij. Terwijl ik nu besef dat het niet altijd iets met mij te maken heeft, maar dat die onrust ook kan voortkomen uit wie of wat ik die dag gezien heb.

»Daarnaast ben ik al jaren onzeker over de toekomst: heb ik wel de juiste keuzes gemaakt? Dat gaat dan van studies tot muziek en mensen die je hebt toegelaten of afgestoten. Als iedereen rondom je zich settelt, dan begin je een beetje te panikeren: 'Wil ik kinderen en huisje-boompje-beestje? En hoelang heb ik daar dan nog de tijd voor?'»

HUMO Is dat niet eigen aan de mens? Sommigen vragen zich af of ze niet beter met iemand anders waren getrouwd, en of kinderen wel de juiste beslissing waren.

CHEDRAOUI (knikt) «'t Is waanzinnig welke impact je geest op je beleving kan hebben. We onderschatten onze gedachten: ze kunnen je echt slecht doen voelen. Heel raar, want het is toch je eigen brein? Maar je bent je gedachten niet, en het is niet omdat je iets denkt over jezelf, dat het ook zo is. Iedereen zou wat vaker 'fuck off' tegen zijn brein moeten zeggen.

»Anderzijds denk ik dat veel mensen doen alsof het goed gaat met ze, terwijl dat niet zo is. Volgens de huidige tendens moet iedereen sterk en flink zijn. Hoe vaak ik na mijn relatiebreuk niet gehoord heb: 'Zet er u gewoon over.' Alsof je de tijd niet mag nemen om te rouwen!

»Optreden is voor mij een soort van verwerkingsproces, maar dat wordt nu dus ook stilgelegd. Ik moet bij wijze van spreken 300 keer iets als een mantra op een podium zingen vooraleer het uit mijn systeem is. Zonder optredens ontmoet ik ook niet zoveel mensen en wordt mijn wereld direct heel klein. En het is mijn broodwinning: aangezien nog maar weinig mensen platen kopen, haal je als Belgische band je inkomsten vooral uit liveshows. De muzieksector was al aan het bloeden doordat er het laatste jaar gesnoeid werd in de subsidies, maar nu is de situatie ronduit tragisch. Ik hoop dat alle festivals volgend jaar nog zullen bestaan. We zijn al vijftien jaar bezig: op festivals waar je al veel gespeeld hebt, zie je elk jaar dezelfde vrouw achter de kookpotten staan. Dat is thuiskomen.»

HUMO Zou je het raar vinden om voor mensen op te treden die anderhalve meter afstand moeten houden van elkaar en al dan niet een mondmasker dragen?

CHEDRAOUI «Ik vraag mij af hoe de beleving voor het publiek dan zal zijn. Zal er een champetter aanwezig zijn die er tijdens het optreden voor zorgt dat mensen anderhalve meter afstand houden? Hoe ga je drank halen? Hoe gaan de zalen hun technici betalen? Dat er door de afstandsregel minder volk in een zaal binnen kan, is voor mij op zich geen probleem: we hebben al voor drie man opgetreden, en van drie man kun je ook veel energie terugkrijgen (lacht).

»De muzieksector is geen makkelijke sector om zichzelf heruit te vinden. Het is een troubadoursbestaan: je brengt mensen samen. Laat dat net hetgene zijn wat nu niet mag. Met alle respect voor alle livestreams, maar dat grijpt mij niet. Dan zet ik momenteel liever Spotify op.

»Voor de cultuursector zal enkel geduld redding brengen, en dat is net het jammere: time is money. Wie te veel verlies maakt, zal de boeken moeten neerleggen. Erg.»

HUMO En dat allemaal door een virus.

CHEDRAOUI «En tegelijk: hoe gek dat we al zo lang níét met een virus te kampen hadden? De Spaanse griep dateert van 1919, we zijn nu een eeuw later: ça va nog, denk ik dan. De grote pandemieën die voor miljoenen doden zorgden, dateren van de middeleeuwen. Zo slecht zijn we dan toch niet bezig? Al mogen we niet vergeten dat er nog andere virussen de wereld uitgeholpen moeten worden: de klimaatproblematiek, racisme, eenzaamheid, de kloof tussen arm en rijk... We hebben nog wel wat werk voor de boeg. Eerst die longen fixen, daarna de wereld.

»Je ziet, ondanks alles blijf ik een onverbeterlijke positivo.»

HUMO Gelukkig! We wensen je een mooie zomer en een spoedig herstel toe, Lara.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234