The WhoBeeld Desert Trip

75 jaarPete Townshend (The Who)

‘Ik denk dat The Who een creatieve vergissing was. Ik denk dat ik me vergist heb’

Pete Townshend, legendarisch zanger, -songwriter en -componist die vooral bekend is door zijn rol als gitarist en belangrijkste songwriter van de Britse rockband The Who, wordt 75 . Sinds het overlijden van John Entwistle in 2002 is The Who een tweemanschap. Drummer Keith Moon stierf al in 1978. Townshend en zanger Roger Daltrey (75) werden zo tot elkaar veroordeeld. Lees hier een interview uit 2002.

(Verschenen in Humo 3232 op 18 augustus 2002)

Een week voor John Entwistle dood zal gaan, zit Pete Townshend (57) voor ons in een gebouw dat uitkijkt over de Thames in zuidwest-Londen. Hij heeft het pand gekocht in 1976, en het jarenlang uitgebaat als een spiritueel centrum voor de Indiase goeroe die hij sinds 1967 volgt, de inmiddels overleden Meher Baba. Townshend bidt en mediteert nog elke dag, en nu en dan gelooft hij daadwerkelijk dat hij de aanwezigheid van Baba voelt, die hij omschrijft als ‘roze’ en ‘ongelooflijk grappig’.

In de roman die Townshend zopas heeft geschreven, ‘The Boy Who Heard Music’, wordt het gebouw opgevoerd als een gekkenhuis, maar in het echte leven fungeert het tegenwoordig als opnamestudio; een paar dagen geleden repeteerde The Who er nog voor hun Amerikaanse zomertournee. Ondanks de dood van Entwistle zal de tour overigens gewoon doorgaan.

De laatste plaat van The Who dateert alweer uit 1982, en sindsdien hebben ze af en toe nog getourd, maar nu lijkt het erop dat hun carrière nieuw leven wordt ingeblazen - er is de Amerikaanse tournee, en later dit jaar zou de band zelfs een nieuwe plaat opnemen.

Het is vooral Townshend zelf die de laatste twintig jaar niet erg happig is geweest nog met The Who te werken. Hij had genoeg andere dingen te doen: boeken schrijven, musicals, zijn eigen soloplaten. Zijn verhouding met de andere bandleden is duidelijk complex, maar dat verhult hij niet; integendeel, hij is erg open over zijn minder fraaie kantjes. Af en toe windt hij zich behoorlijk op, maar na twee minuten vervalt hij weer in zijn geëigende zachte toon. Gedurende het hele gesprek staat zijn gsm tegen het raam naast ons, en net over vijven gaat hij over. Elke dag rond deze tijd laat Townshend zich automatisch het weerbericht sturen vanuit Cornwall in zuidwest-Engeland, waar zijn zeilboot Zephyr voor anker ligt. Zeilen is dezer dagen zijn grote passie.

‘Ik had me dit jaar maar één taak voor ogen gehouden: mijn boek afwerken. Ik dacht dat ik er tot juni zoet mee zou zijn, maar in mei was het al helemaal klaar,’ zegt hij. ‘En dus heb ik de rest van het jaar vrij om te doen wat ik wil, zeilen of wat dan ook.’ Maar uiteindelijk wordt het dus toch een tournee met The Who. ‘Ik heb er echt wel zin in.’

- The Who is in geen twintig jaar zo actief geweest als nu. Hoe komt dat?

PETE TOWNSHEND «Het is begonnen met het tribute-concert voor New York City. Op voorhand hadden we ons afgevraagd: zouden we die harde nummers wel spelen? Maar ik vond: laten we maar gewoon doen wat we altijd hebben gedaan, we moeten daar niet te veel over nadenken. De dag zelf ging ik naar de kleedkamer van Eric (Clapton) en naar die van Billy Joel, om naar de monitor te kijken. James Taylor was net ‘Fire and Rain’ aan het zingen, en iedereen huilde, en toen kwamen die beelden van de aanslagen weer op het scherm, en ik dacht: ‘Mijn god, het lijkt Beiroet wel, al dat geween en tandengeknars. Dit zou weleens heel erg fout kunnen gaan voor ons.’ Als we van tevoren hadden geweten wat voor sfeer daar zou hangen, hadden we denk ik een heel andere show gespeeld. Toen ik na ons optreden het podium afstapte, dacht ik: ‘Ik ben verdorie dat podium opgegaan met een grijns op m’n bakkes en ik heb het publiek met een machinegeweer afgeknald.’ Maar het werkte wel. En toen besefte ik dat we aan iets begonnen waren dat nog niet af was.»

- En dat gevoel had je nooit echt eerder gehad?

TOWNSHEND «Nee. Roger (Daltrey) en ik spraken af dat we, om hem bezig te houden, moesten teruggaan naar New York voor nog een paar optredens. De volgende dag hing onze manager aan de telefoon: ‘Arrogante klootzakken, dat jullie denken dat jullie zomaar naar Amerika kunnen gaan en hier en daar wat spelen!’ Ik zei: ‘Oké, boek dan wat je kunt.’»

In de goot

- Je doet altijd alsof je alleen maar Roger een plezier wilt doen.

TOWNSHEND « Maar zo is het ook. Er is niets mis mee iemand om wie je geeft een plezier te doen. Ik doe die optredens voor Roger, John en de andere jongens. Het is een manier om dankjewel te zeggen, een erkenning van onze vriendschap.»

- Vindt hij het niet vervelend dat je het alleen maar doet om hem een plezier te doen?

TOWNSHEND (stilte) «Het klinkt misschien wat neerbuigend als ik zeg dat hij dankbaar is, maar in zekere zin ben ik zelf ook dankbaar - omdat het goed is te merken dat je, zelfs al loop je tegen de zestig, toch nog samen met je ouwe kameraden in een groep kan spelen, dat je in jezelf en in het publiek nog altijd die kosmische energie van vroeger kunt opwekken. Met die energie kun je van alles doen: je kunt je erdoor laten inspireren om aan liefdadigheid te doen, of je kunt een boot kopen, of je kunt gewoon genieten van muziek maken. Het enige wat je er jammer genoeg niet mee kunt doen, is creatief zijn. Roger wil The Who terug in de studio krijgen om aan een nieuwe plaat te werken. Ik heb ontzettend veel moeite gehad om ‘m aan het verstand te brengen dat dat geen goed idee zou zijn, en dat het resultaat waarschijnlijk nergens op zal lijken. Maar hij is bereid enkele jaren van z’n leven op te offeren om iets te maken dat oerslecht is. Ik kan dat niet.»

- Toch hebben jullie een paar nieuwe songs ingeoefend, eentje van jou en eentje van Roger.

TOWNSHEND «Klopt.»

- Zijn dat dan nieuwe Who-songs?

TOWNSHEND «Gek dat je dat vraagt. Toen we klaar waren met het nummer van Roger, ‘Certified Rose’, zei iemand in onze vriendenkring: ‘Ik vind het een geweldig nummer, maar het is geen Who-song.’ Ik had ‘m kunnen wurgen. Heb ik ook bijna gedaan. Ik ben dol op die song.»

- Als ik me niet vergis was het eerste teken van ontspanning tussen jou en Roger een gesprek in 1998. Daarin vertelde hij je dat hij zich zonder The who machteloos en onbeholpen voelde. Hoe was dat?

TOWNSHEND «Het was angstaanjagend. Hij was naar me thuis gekomen. Een paar jaar eerder hadden we opnieuw met ‘Quadrophenia’ getourd in de States en een paar optredens in Europa gedaan, maar daarna had ik, zoals dat bij mij altijd gaat, plots alle interesse verloren. En dus was ik ermee opgehouden. Maar op een dag stond Roger dus voor m’n deur. Hij had het gevoel dat ik ‘m genaaid had, zei hij. Hij zei nog een hoop andere dingen, dingen die te maken hadden met onuitgesproken beloftes van vroeger: dat we toch een groep waren, dat we toch allebei straatjochies waren, dat hij zonder The Who in de goot zou belanden. We keken elkaar in de ogen, zwoeren dat we elkaar nooit in de steek zouden laten - het was net alsof we gingen trouwen.

»Halverwege dat gesprek begon ik zowaar te huilen - het was zo brutaal en zo gemeen en zo agressief wat hij zei. Sommige verwijten waren waar, maar een heleboel van wat hij zei klopte gewoon niet.»

- Ben je makkelijk aan het huilen te brengen?

TOWNSHEND «Nee (lacht). Op den duur heb ik ‘m afgestopt. Ik zei: ‘Luister Roger, dit doet te veel pijn, je moet ermee ophouden. Ik kan je alleen maar zeggen dat je nu weg moet gaan, en ik beloof je plechtig dat ik erover na zal denken.’ En hij ging weg, en twee uur later belde hij me op en zei: ‘Ik heb er zelf ook over nagedacht, en ik ben te ver gegaan - het spijt me, echt. Ik wil alleen dat je weet - het kan me niet schelen wat je doet, en of we ooit nog samen zullen optrekken - dat ik je vriend ben, dat ik van je hou. Het enige wat ik wil is dat het goed met je gaat.’ En ik zei: ‘Ik ben trots op je, dat je dat op jouw leeftijd nog in m’n gezicht bent komen zeggen. Dat je zo eerlijk bent.’ Want een paar jaar eerder had ik zo’n boodschap in de krant moeten lezen.»

Eerste kus

- Waarom heb je ‘Bargain’ laten gebruiken voor een Nissan-reclame? Die song heeft toch net een heel antimaterialistische boodschap?

TOWNSHEND «Ja, maar veel mensen weten dat niet (lacht)

- Het koopje uit de titel verwijst naar het feit dat je bereid bent je eigen ego weg te cijferen om een toestand van verlichting te bereiken, en dat dat de beste ‘koop’, de beste ruil uit je leven was.

TOWNSHEND «Klopt. Wat wil je nu eigenlijk zeggen?»

- Is het niet gek dat je zo’n song nu gebruikt om auto’s te verkopen?

TOWNSHEND «Da’s de zaak van Nissan, daar heb ik niks mee te maken. ‘Going Mobile’ gaat ook niet over mobiele telefoons hè. ‘Who Are You?’ is een zinsnede die door iedereen voortdurend wordt gebruikt. Ik bedoel: tien jaar lang heb ik geweigerd de rechten op Who-songs te verkopen, omdat Roger destijds zo razend was toen ‘Pinball Wizard’ gebruikt werd in een campagne voor een bank of zo. Ze hadden ook niet de originele Who-master gebruikt. Maar hij was vooral kwaad omdat ik de Who-erfenis te gelde maakte zonder dat hij eraan mee verdiende. Ook fans hebben de neiging onze songs als hun eigendom te beschouwen. Op dat liedje hebben ze voor het eerst Susie gekust, en daarom is het hún liedje, en dus mag ik het niet verkopen. Wel, de waarheid is dat ik dat wél mag, dat ik dat ook gedaan heb en het nog zal doen. Het kan mij geen reet schelen wanneer zij voor het eerst hun Susie hebben gekust.»

- Maar de boodschap in een song moet je toch wel iets kunnen schelen?

TOWNSHEND «Als die boodschap in goeie oren gevallen is, als ze begrepen is, dan is het goed - als er al een boodschap is. Kijk, ik wil de discussie hier niet uit de weg gaan, maar in het geval van ‘Bargain’ heeft Nissan de boodschap zo duidelijk verkeerd begrepen dat iedereen die van die song houdt wel zal weten dat hij niet over auto’s gaat. En verder wens ik daar geen woorden aan vuil te maken. Het is mijn song. Ik doe verdomme met mijn songs wat ik wil.»

- Wat vind je ervan dat Mick Jagger tot ridder is geslagen?

TOWNSHEND «Blij voor hem. Hij zag er ook uit alsof-ie er blij mee was, hé? Maar het verbaasde me wel.»

- Waarom?

TOWNSHEND « Ik had nooit gedacht dat hij een eretitel zou krijgen. Ik dacht: als ze hem er één geven, moeten ze er ook één aan Keith Richards geven, en dat zou te ver gaan, nee?»

- Wat is de laatste Who-plaat waar je onverdeeld trots op bent?

TOWNSHEND « ‘Quadrophenia’.»

- Da’s alweer een hele poos geleden.

TOWNSHEND « Van 1973, ja. Maar sindsdien heb ik nog veel dingen gemaakt waar ik blij mee ben, hoor. Natuurlijk zou ik graag nog eens een geweldige Who-plaat maken, zoals ‘Who’s Next’. Met een paar wilde, scherpe songs en misschien een paar beroemdheden die komen meedoen, als ze maar niet Lenny Kravitz heten. Leve Lenny Kravitz, ik ben gek op hem, maar hij en ik spelen dit jaar al op zowat elke plaat mee, hè.»

- Tegenwoordig zeil je heel vaak. Ik zou jou niet direct met een zeilboot associëren.

TOWNSHEND «Misschien lijkt het vreemd, maar ik heb altijd al een grote affiniteit met water gehad. Ik ben gek op boten. Zeilen is de enige sport waarin ik kan winnen. Het is ook zo’n hoffelijke vorm van competitie, je racet als een gek tegen zowat een halve mijl per uur. Dat vind ik geweldig. Maar ik ben geen zeebonk van nature. Ik zat weleens op boten toen ik een jaar of tien, twaalf was, en mijn vader en ik hebben samen een boot gekocht toen ik twintig was, maar ik beschouw mezelf niet als een echte zeeman. Ik zeil wel met echte zeelui, mensen die op een boot geboren zijn; als je een race wil winnen, moet je een paar van die kerels op je boot hebben. Maar ik ken de wind, ik weet wat af van zeilen, ik weet welk type boot een race kan winnen en welk type niet, ik weet hoe je een goed team samenstelt. Ik heb net nog een race gewonnen in Antibes, met een nieuwe boot. We hebben ‘m te water gelaten, en er meteen onze eerste race mee gewonnen.»

Vriendjes voor één nacht

- Je bent altijd vrij terughoudend geweest over je seksleven, dus ik was nogal verbaasd toen ik las dat Danny Fields (publiciteitsagent van The Doors en manager van The Ramones) zei dat jullie eind jaren zestig een knipperlichtrelatie hadden gehad.

TOWNSHEND «Ik heb geen idee waar hij het over heeft. We waren vrienden. We zaten samen in een kringetje waartoe ook Linda McCartney behoorde, maar verder dan dat ging het niet. Ik weet echt niet waarom hij dat beweert.»

- Dus er is absoluut niks van aan?

TOWNSHEND «Nee. Van wat eigenlijk? Ik heb niet gelezen wat hij gezegd heeft.»

- Dat jullie fysiek intiem waren.

TOWNSHEND «Nee, absoluut niet. Daar herinner ik me niks van.»

- Seksueel intiem ook niet?

TOWNSHEND « En wat dan nog? Ja, ‘t is best mogelijk dat we een keer samen in bed beland zijn. Er zijn hele stukken van mijn leven uit mijn geheugen verdwenen. Maar dat hij mijn vriendje was? (Schudt zijn hoofd) Eén keertje misschien. Maar geen twee. Het kan best zijn dat ik één keer vergeten ben, maar ik weiger te geloven dat ik twee keer zou kunnen vergeten. Of drie, of vier. Ik begrijp het niet. Weet je, hij was een heel goeie vriend van me. Het is moeilijk. Ik heb nog niet met ‘m gesproken sinds zijn uitlatingen. Ik zal ‘m eens diep in de ogen kijken en vragen: ‘Waar heb je het in godsnaam over? Vertel het me.’»

- Heb je het vaak met mannen gedaan?

TOWNSHEND « Nee. (Lacht) Echt niet.»

- Maar het idee schrikt je niet af?

TOWNSHEND «Nee. Ik ben een product van de sixties, hè. We hebben alles weleens geprobeerd.»

- Maar beschouw je jezelf als biseksueel?

TOWNSHEND «Dat niet, nee. Ik weet wel dat ik een sterke vrouwelijke kant heb, maar dat heeft niks met m’n seksualiteit te maken. Mijn creatieve kant is heel vrouwelijk, vind ik. Die keer in dat interview (in een interview uit 1989 leek Townshend te suggereren dat hij biseksueel was, red.) was ik zover gegaan te zeggen dat ik me vaak als een vrouw voel - in die zin dat ik me seksueel graag onderwerp. Ik bedoelde gewoon dat je ook in een heteroseksuele relatie de rollen kunt omdraaien, en dat dat best prettig is. Tegenwoordig is het natuurlijk heel gewoon en zelfs wat melig geworden om het over je vrouwelijke kant te hebben. Maar als ik het over m’n vrouwelijke creatieve kant heb, dan gaat het echt om dat gevoel van: ‘Ik wil een baby en ik wil ‘m nu!’ Het is biologisch, heel absoluut. Het is de vrouw in me die zegt (begint te roepen): ‘Als ik heroïne moet spuiten, dan moet dat maar - bemoei je d’r niet mee. En als ik moet bevallen, dan zal ik verdorie bevallen!’ Met seks heeft dat niks te maken.»

- En hadden je seksuele contacten met mannen iets met die vrouwelijke kant te maken?

TOWNSHEND « Nee. (Lacht) Eerlijk gezegd kan ik me er allemaal niet veel meer van herinneren, maar ik veronderstel dat het er vooral mee te maken had dat ik in die jaren meestal straalbezopen was. Ik ben 57, ik heb een jonge vriendin, ik ben geen homo. Mannen interesseren me niet. Ook vroeger niet, denk ik. Ik heb altijd een groot libido gehad - wat weleens moeilijk te verzoenen viel met mijn spirituele ambities, die van me vereisten dat ik leefde als een monnik. Kijk, als je het hierover wil hebben, moet je maar eens met Danny gaan praten, hij heeft het tenslotte naar buiten gebracht... (Luid) Als Danny mij geneukt heeft, dan heeft-ie me eerst gedrogeerd. Schrijf dat maar op. Want dat is de waarheid. Het doet verdorie pijn, dat hij zoiets zomaar in de kranten gooit. Hij had me vooraf wel even kunnen vertellen wat-ie me wilde aandoen.»

- Voel je je, afgezien van het feit dat hij het in de pers bracht, persoonlijk door hem gekrenkt?

TOWNSHEND «Maar nee! Het zal me worst wezen. Maar dat hij durft te zeggen dat we vriendjes waren! Dat we minnaars waren! Ik weet niet waar hij het haalt! (Luider) Maar dat is de kloterij, hè. Die stomme, fucking interviews! Zo’n stom interview met jullie, dat ik niet eens nodig heb! Ik heb de pers niet nodig, mijn tournee is uitverkocht. Ik wil helemaal niet over mijn werk praten, of over The Who, of over wat dan ook. Maar jullie gaan maar door en door, omdat je allicht denkt dat dat nu eenmaal zo hoort. (Schreeuwt) Ga eens leven man! Ga leven! Ik weet niet waar Danny het over heeft. Ik weet alleen dat ik een nacht doorgebracht heb bij hem thuis, maar verder herinner ik me daar niks meer van. Ik heb nooit iets met ‘m gehad. Hij is mijn type niet eens!» (Na dit interview zal Townshend contact opnemen met Danny Fields. Nadat hij een e-mail van ‘m heeft gekregen, stuurt hij ons een boodschap: ‘Om de zaken even correct weer te geven: ik denk dat ik twee keer bewust geëxperimenteerd heb, en ik denk dat ik in het geval-Danny misschien onbewust geëxperimenteerd heb, wat hij me nu voor het eerst ook heeft toegegeven. Het is een beetje een schok voor me, maar zo is het.’ Fields van zijn kant beweert zich niet te herinneren dat hij gezegd heeft dat hij met Townshend een knipperlichtrelatie had, en dat hij ook niet begrijpt waarom hij dat zou hebben gezegd, omdat het niet waar is. Over de aard van het seksuele contact wil hij alleen kwijt dat hij Townshend niet geneukt heeft, maar hij beweert wel dat hij Townshend niet gedrogeerd heeft om ‘m te misbruiken. ‘Ik ben dol op ‘m,’ zegt Fields, ‘ik wou dat ik een vriend of vriendin had die zo geweldig was als Pete.’)

Perfectly good guitar

- Een paar jaar geleden heb je geschreven dat het allemaal bergaf is beginnen te gaan toen je voor het eerst met Keith Moon bent gaan samenspelen.

TOWNSHEND «Dat denk ik inderdaad.»

- Da’s een vreemde gedachte.

TOWNSHEND « Ja. Ik denk dat het een creatieve vergissing was. Ik denk dat ik me vergist heb.»

- Door in The Who te gaan spelen?

TOWNSHEND «Ja. Ik denk dat het niet echt was waarvoor ik in de wieg was gelegd (lacht). Maar zo is het nu eenmaal gelopen. Ik ben nooit teruggegaan naar school (Townshend zat op de kunstschool toen hij in The Who stapte, red.). Ik heb in het begin een paar kansen gehad om uit de groep te stappen, maar ik heb het niet gedaan. Ik weet nog altijd niet waarom. In die begintijd is de groep een paar keer bijna gesplit. Roger is er een paar keer uitgestapt of uitgeschopt, het scheelde weinig of Keith en John hadden samen met Jimmy Page en Jeff Beck Led Zeppelin opgericht. Maar ik ben dus nooit opgestapt.»

- Binnen The Who is het altijd een beetje koude oorlog geweest. In hoeverre heeft dat het verhaal van de band bepaald?

TOWNSHEND «Het hinderde in ieder geval meer dan het hielp. Uiteindelijk zijn we er toch mee opgehouden, hè?»

- Mogen jullie elkaar nog wel?

TOWNSHEND (stil) «Ja. Ik mag ze heel graag, Roger en John.»

- Onlangs schreef je op je website dat je vaak doet alsof je stomdronken bent op het podium.

TOWNSHEND «Ja, maar daar ben ik mee opgehouden. Op een keer was ik zogezegd laveloos van het podium gestuikt, recht op een meisje in het publiek. Mijn gitaar viel in haar nek, ze brak haar sleutelbeen - ze had me een proces kunnen aandoen, maar dat deed ze niet, omdat ze een enorme fan is. Ik wist van niks, tot ze me onlangs een briefje schreef: ‘Had je niet even een kaartje kunnen sturen om je te verontschuldigen?’ Toen heb ik haar ontmoet, en hebben we wat gepraat. En ik zei: ‘Waar was ik verdorie mee bezig? O ja, ik deed alsof ik dronken was’ (lacht).»

- Waarom doe je dat in godsnaam?

TOWNSHEND «Voor de show. Als ik doe alsof ik bezopen ben, wordt het publiek wild, en daar geniet ik dan van. En zoals je weet ben ik een ex-alcoholicus. Doen alsof ik dronken ben is een leuke grap voor me. En als je daar door het publiek ook nog voor beloond wordt... Dat is toch best ironisch, niet? Want uiteindelijk is het net omdát ik niet meer drink dat ik nog op een podium kan staan.»

- De meeste artiesten hebben niet de behoefte op die manier met hun demonen af te rekenen.

TOWNSHEND «Ik weet het niet. De show van The Who dit jaar zal anders zijn, hoop ik, deze keer gaan we met muziek afsluiten. Maar toch, misschien bekruipt me tegen het einde toch weer de lust om iets geks te doen... Het muzikale equivalent van je gitaar kapotslaan, zoiets. Ik wil er op het einde nog een soort uitsmijter aanbreien, een ultieme act - en daar zit ook iedereen op te wachten.»

- Als je jezelf nu bekijkt: zou je dan eerder een gitaar kapotslaan als je er eigenlijk geen zin in hebt, of zou je er juist géén kapotslaan als je er wél zin in had?

TOWNSHEND «Het eerste. Het is kinderachtig, hoor. Vroeger sloeg ik gitaren kapot omdat ik een Artiest was, nooit omdat ik kwaad was - dat zou de Daad naar beneden hebben gehaald. Maar nu zou ik sneller in een vlaag van woede zeggen: fuck everything, een gitaar kapotslaan en dan denken: oei, wat heb ik nu weer gedaan.»

- Ga je deze zomer weer als vanouds met je gitaar in het rond meppen?

TOWNSHEND «Nee. Als het toch gebeurt, zal ik niet echt verrast zijn, maar ik ben het niet van plan. Ik denk dat het heel goed zou zijn als ik het zou kunnen vermijden.»

Tijdens de nieuwe Who-tour ging de eerste gitaar tegen de grond tijdens het vierde concert, op 6 juli in Washington, tijdens het nummer ‘Won’t Get Fooled Again’.

Bekijk een fragment uit het eerste concert na het overlijden van John Entwistle in 2002:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234