Walter Becker en Donald Fagen van Steely Dan (1978)Beeld Getty

TjingelTjangel (slot)

‘Ik heb de droom opgegeven dat ik ooit alle muziekjes zal kennen’

Marc Didden gaat wandelen in zijn geheugen en serveert: een persoonlijke geschiedenis van zo goed als een eeuw rock-’n-roll. Vandaag het laatste deel: En toen was er niets meer!

Herlees hier alle 20 afleveringen van TjingelTjangel. Luister hier of onderaan dit artikel naar de definitieve TjingelTjangel-playlist.

Humo-lezers zijn de beste lezers van de wereld. Ze wachten op dinsdagochtend in regel allemaal kwijlend bij de brievenbus tot de postbode het nog steeds onafhankelijke tijdschrift voor radio en tv door de juiste gleuf binnenschuift. En dan lezen ze dat verse boekske in één ruk van voren naar achteren uit. Dat leidt dan weleens tot een brief met daarin een beetje lof, een snuifje reprimande, en een halve ons wijsneuzigheid. Zo kreeg ik een vingertik van een trouwe lezer die meldt dat ik bij het begin van deze aflopende reeks Lloyd Price vergeten ben. What can I say? Dat ik helemaal niemand vergeten heb, maar dat ik sommige artiesten ongemoeid laat wegens plaatsgebrek, omdat ik hun werk niet of slecht ken, of omdat ik gewoon niet van hen hou? Dat laatste is geenszins het geval bij de nu onderhand 87-jarige Price, wiens 'Lawdy Miss Clawdy' alsook 'Personality' nog steeds vaak opgevraagde zwarte schijven zijn in de jukebox van mijn geest. Een andere vriendelijke mens laat me ook via een brief weten of ik tenminste één keer de naam van zijn favoriete zangeres, Nina Simone, wil vermelden. Wat hierbij gebeurd is.

Ik heb anderzijds wel mijn loftrompetten opgeblonken om Sister Rosetta Tharpe, Aretha Franklin, Diana Ross, Bonnie Raitt, Joni Mitchell, Marianne Faithfull te huldigen, en ik heb op de liefde en sympathie gewezen die ik koester voor een aantal in dit land slechts op discrete wijze bekende maar desondanks prachtige zangeressen als Linda Thompson, Stacey Earle, Rhiannon Giddens of Iris DeMent.

Ik heb dus niemand vergeten, maar ik heb enkele van mijn favoriete passagiers op het perron moeten laten staan terwijl de Tjingel Tjangel Express door de tijd raasde.

Ik heb er bewust ook voor gekozen om niets te vertellen over bands en artiesten die zich aandienden nadat ik beroepshalve met muziekjournalistiek gestopt was: mijn mening over U2 of R.E.M., over The Triffids, The Smashing Pumpkins of Rage Against the Machine, Nick Cave of PJ Harvey zou alleen gefundeerd zijn op de flarden songs die ik van deze dames en heren soms over de radio hoorde. U2 heb ik twee keer live gezien, de anderen uit de rij hierboven nooit. Om nog te zwijgen over mijn totaal gebrek aan kennis wat betreft elektronische muziek, dance, house, hiphop of rap. Kendrick Lamar, Beyoncé, Kanye West: die namen ken ik natuurlijk en ik kan er me ook wel iets bij voorstellen, maar ik ben toch geneigd comédienne Jennifer Saunders te volgen die, toen BBC-talkshowgastheer Graham Norton haar vroeg wat ze van Kanye West dacht, antwoordde: 'Is that a tubestation?'

Ik heb de droom opgegeven dat ik ooit alle muziekjes zal kennen. Dat ik alles zal horen wat alle jongens en meisjes ter wereld, met liefst een garage in de buurt, altijd zullen zeggen: 'Laat ons een groepje beginnen.' Uit liefde voor die mensen is dit blad in 1978 met de Rock Rally begonnen. Uit liefde voor die mensen probeer ik toch zoveel mogelijk te horen van wat er uit die garages voortkomt. Maar ik merk dat ik zelfs niet kan bijhouden wat oude knarren uitbrengen, laat staan wat al het jong grut produceert. Ik merk dat ik de laatste van Van Morrison, van Neil Young, van Bruce Springsteen, van Paul McCartney, van Ray Davies nog wel gekocht heb, maar wellicht niet meer dan een keer of drie heb gedraaid. Als ik eerlijk met mezelf ben, moet ik ook toegeven dat die nog steeds voortploegende voormalige helden van me nu een beetje in mijn platenkast staan alsof het daar een wassenbeeldenmuseum is.

SURVIVAL OF THE FITTEST

Overigens kan het écht geen kwaad om af en toe eens aan zijn helden te twijfelen. Zo heb ik ook weleens mijn tenen voelen krullen terwijl ik in zijn laatste jaren naar Lou Reed aan het kijken was, heb ik eerlijk gezegd ook weleens gegeeuwd tijdens een Van Morrison-concert, heb ik wel eens een Zappa-plaat halfweg afgezet om ze daarna nooit meer op te zetten omdat ik de magie en de humor miste die mij bij The Mothers of Invention zo begeesterde. Ik heb de Netflix-versie van Springsteens Broadway-show ook niet helemaal uitgekeken omdat ik dat miljonairs-in-verknipte-jeansverhaal een beetje beu ben. En tot mijn spijt moet ik u melden dat ik begin te geloven dat ook Tom Waits niet altijd oprecht is. De laatste keer dat ik hem bezig zag, leek hij me een acteur die Tom Waits speelde. Zelfs Leonard Cohen - nu vloek ik in de kerk - ontgoochelde mij lichtjes bij zijn ultieme passage in Vorst. Altijd maar diezelfde songs, dacht ik toen, altijd maar dezelfde bewegingen met dezelfde hoed, dezelfde zoutloze grappen, dezelfde oeverloze introductie van zijn talrijke muzikanten en backingzangeressen. Geef mij dan maar de zwijgende Dylan, dacht ik toen ook, een onrustig man waarvan je nooit weet wat hij gaat brengen, en al evenmin hoe.

Deugt dan niks meer van vroeger? Dat hoort u mij niet zeggen. Ik wou dat ik plaats genoeg had gehad om u te vertellen over hoeveel indruk Traffics eerste lp ('Mr. Fantasy', uit 1967) destijds op mij gemaakt heeft, hoe ik betoverd werd door Steve Winwoods onbeschrijfelijke stem en ook geïntrigeerd was door die mysterieuze andere bandleden, zoals Dave Mason (auteur van Traffic-mijlpalen 'Hole in My Shoe' en 'Feelin' Allright' ), Chris Wood en de imposante drummer Jim Capaldi. Wie ik ook werkelijk vereerde maar tot mijn spijt nooit live bezig zag, was Mott the Hoople. Enerzijds waren het harde rockers, maar onder invloed van David Bowie waren ze ook in staat tot ingehouden pop ('All the Young Dudes'). Hoor ook wat leadzanger Ian Hunter doet met Doug Sahms 'At the Crossroads'!

Even onmisbaar: Steely Dan. Door hun starre attitude, hun strakke repertoire, hun nooit een krimp gevende gelaatsuitdrukkingen waren Walter Becker en Donald Fagen vanzelf al buitenbeentjes in het rockgebeuren. Ze maakten wonderlijke langspeelplaten ('Can't Buy Me a Thrill', 'Countdown to Ecstasy', 'Pretzel Logic', 'Aja') en scoorden ook een reeks meerderwaardige hits: 'Rikki Don't Lose That Number', 'Dirty Work', 'Show Biz Kids', 'Reelin' In the Years'.

Donald Fagen en Walter Becker spraken in de jaren vlak voor het onverwachte overlijden van die laatste nog nauwelijks met mekaar. Ze traden ook nauwelijks op, maar als ze dat eens deden, waren ze ongetwijfeld de beste liveband ooit.

Al was The J. Geils Band in zijn goede tijden zeker ook kandidaat voor diezelfde titel. Zijn optreden op Pinkpop 1980 zindert al veertig jaar door mijn hoofd. Zanger Peter Wolf bespeelde de 50.000 aanwezigen daar als waren ze zijn eigen tierelier. Wolfs solocarrière kwam daarna nooit echt van de grond, al zijn véél van zijn cd's, zoals 'Lights Out', 'Come as You Are', 'Sleepless' of 'Midnight Souvenirs' zeer de moeite waard.

Wat moet ik nu nog zeggen eer de herfst begint? Dat ik Cat Stevens en James Taylor onderschat vind, dat de stem van Gerry Rafferty mij steeds meer en meer betovert, net zoals die van Fairport Conventions zangeres Sandy Denny dat jaar na jaar ook sterker doet. Dat France Galls 'Evidemment' me telkenmale ik het ergens hoor ontroert. Dat ik 'Making Plans for Nigel' van XTC een geniale single vind. Dat ik betreur dat Paul Simon met pensioen gaat. Dat Warren Zevon mijn leven in gunstige zin veranderde. En dat ik nog altijd van Boz Scaggs hou. Dat ik John Prine erg mis. En het erg vind dat iedereen The Searchers en Manfred Mann, Small Faces, Bad Company, The Lovin' Spoonful blijkbaar vergeten is.

En dan is er nog die Dylan-jongen, waar ik ooit weleens iets over zal zeggen.

If all else fails, ga dan naar Frank Sinatra of naar Ella Fitzgerald, want beter wordt het nooit.

Wat vond u van TjingelTjangel? Welke aflevering is u het meest bijgebleven? Welke muziek heeft u (her)ontdekt dankzij de reeks? Laat het ons weten!

Luister hier naar de TjingelTjangel-playlist:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234