'Vroeger brachten we platen uit omdat we geld wilden voor een groot huis, een griet met dikke tieten en een chimpansee' Beeld Pal Hansen
'Vroeger brachten we platen uit omdat we geld wilden voor een groot huis, een griet met dikke tieten en een chimpansee'Beeld Pal Hansen

InterviewNoel Gallagher

‘Ik ken songwriters die alles zouden geven voor één van mijn slechte nummers’

Op zijn 54ste heeft Noel Gallagher nog steeds geen zittend gat. Hij toonde zich vóór corona op enkele ep’s voor het eerst disco-curious en heeft bijna een nieuwe plaat klaar. Een samenvatting van het voorgaande wordt geboden op de verzamelaar ‘Back the Way We Came, Vol. 1: 2011-2021’, met het betere werk van Noel Gallagher’s High Flying Birds. Voor wie nóg verder terug wil: in het najaar wordt een nieuwe Oasis-documentaire verwacht. Vandaag in Humo: Noel Gallagher blikt terug op gisteren.

– Hoe belangrijk was muziek tijdens je jeugd in het ouderlijk huis?

NOEL GALLAGHER «Mijn vader deejayde in die tijd in enkele social clubs en had dus een grote platencollectie. Bij ons thuis waren vooral country en traditionele Ierse muziek populair – mijn ouders waren niet echt popfans. (Denkt na) Ooit was mijn vader een paar dagen weg van huis. Toen hij terugkwam, had hij een gitaar mee: een Gibson Hummingbird – ik sluit niet uit dat hij die bij het kaarten had gewonnen.

»Op een dag nam ik die gitaar vast en speelde ik Joy Divisions ‘Love Will Tear Us Apart’. It just went from there.»

– Het is bekend dat je vader zich vaak gewelddadig tegenover jou gedroeg. Zorgde muziek ervoor dat jullie naar elkaar toe groeiden?

GALLAGHER «Allerminst. Het waren ruwe tijden. Familie bestond in die tijd niet uit mensen die je aanmoedigden om je dromen na te jagen. ‘Ga werken en verdien je eigen kost en inwoon’: dat was de korte samenvatting van wat een ouder toen tegen zijn kinderen zei. Ik had helemaal geen ambities om iets van mijn leven te maken. Mijn muziekdromen zijn pas ontstaan in mijn late tienerjaren.»

– Hoe is je Beatles-obsessie begonnen? Tijdens jouw jeugdjaren in de seventies was dat in de ogen van veel mensen een wat oubollige, muffe groep.

GALLAGHER «Ik herinner me dat ik op de radio naar een wedstrijdverslag van Manchester City aan het luisteren was, toen dat onderbroken werd voor het overlijdensbericht van John Lennon. Ik kende die naam wel, maar wist nog niet wat hij had gedaan. Mijn interesse werd gewekt toen ik zag wat zijn dood teweegbracht. Waarna ik in zijn verleden begon te graven – ik ben altijd een nieuwsgierig kind geweest.»

– In de late jaren 80 was je ongeveer drie jaar lang een raver, vooral in de Haçienda, toen de bekendste club van Manchester. Heb je ooit zelf dansmuziek willen maken?

GALLAGHER «Je had toen een bepaald soort xtc-pillen die ze doves noemden. Met Mark (Coyle, jeugdvriend en later Oasis-producer, red.) heb ik eens een nummer gemaakt dat ‘You Are My Dove’ heette, het klonk een beetje als wat Sneaker Pimps later zou maken. Die drie jaar in de Haçienda waren mooi. De buitenwereld bestond niet meer, er was geen toekomst meer: alleen de club, de muziek en de drugs... That was life

– Mark en jij waren roadies voor Madchester-band Inspiral Carpets.

GALLAGHER «Ooit dacht ik: wat zou het leuk zijn om later zelf muziek te maken en daarmee te gaan optreden! Maar toen ik als roadie werkte, wist ik beter: nee, dít is veel aangenamer (lacht). Nog altijd zeg ik tegen mijn backstagecrew dat ze luie profiteurs zijn, they’re jammy bastards – ze krijgen veel betaald, mogen de wereld afreizen én geen hond kent hun kop. I fucking loved it

– Wat was de eerste song die je schreef waarvan je meteen wist: ik heb goud in handen?

GALLAGHER «‘Live Forever’. Geschreven op de Gretsch Country Gentleman van Stone Roses-gitarist John Squire – zijn gitaarroadie woonde toen in hetzelfde huis als één van mijn kameraden. Toen ik ‘Live Forever’ op onze eerstvolgende repetitie speelde, geloofde Bonehead, onze gitarist, zijn oren niet: ‘You’ve NOT just written that fucking song, dat heb je van ergens anders gehaald!’ Hij had gelijk: het klonk onwaarschijnlijk. Ik had toen al genoeg muziek gehoord om te weten dat ik een classic had gemaakt. Funny how one song changes everything

– Op je 19de verhuisde je naar het centrum van Manchester, in een woning die ‘India House’ genoemd werd. Het is daar dat je de meeste songs van ‘Definitely Maybe’ schreef.

GALLAGHER «Ik woonde er samen met een meisje dat toen voor Benetton werkte. Ze vertrok ’s ochtends naar haar werk, waarop ik altijd eerst stoned werd en daarna aan mijn songs begon te werken. Zo doe ik het eigenlijk nog altijd (lachje). Ernstig: het lockdownleven deed me het voorbije jaar vaak denken aan de tijd dat ik aan de dop stond.»

– Droomde je er in de India House-dagen al van om voor gevulde stadions te spelen?

GALLAGHER «Fucking hell, néé! Indierock werd toen niet in voetbalstadions gespeeld – dat bestond niet. Het hoogst haalbare was de Brixton Academy in Londen. Maar gaandeweg werden de bakens verzet. Net toen ‘Definitely Maybe’ succesvol begon te worden, zeiden onze promotoren: ‘In Sheffield openen ze binnenkort een nieuwe arena. We overwegen jullie daar volgende maand te programmeren.’ Ik: ‘Denk je dat we dat gevuld krijgen?’ Zij: ‘We denken aan tien uitverkochte avonden na elkaar.’ (blaast) We hadden geen idéé van wat er aan de hand was. Mijn manier om met al die waanzin om te gaan: er gewoon niet aan denken. I shut it all out. Ik concentreerde me op songs schrijven: dat hield me met mijn voeten op de grond. Ik wist: als ik dat maar goed genoeg blijf doen, komt de rest vanzelf. De jaren dat ik tijdens het schrijven gemakzuchtig werd, kwamen pas later.»

– Eerder dit jaar uitgebracht: ‘Creation Stories’, een bio-pic over Oasis-ontdekker en Creation-labelbaas Alan McGee, met een scenario van Irvine Welsh en Dean Cavanagh, en met ‘Trainspotting’-acteur Ewen Bremner als McGee. Heb je ’m gezien?

GALLAGHER «Ik had me voorgenomen om de film vanachter mijn sofa te bekijken – ik was bang dat het verschrikkelijk zou worden. Maar eigenlijk viel het best mee. We vergeten soms hoe fucking geweldig dat platenlabel was. Vanwege de platen die het uitbracht, maar ook door al die legendarische, kleurrijke personages die daar door de voordeur zijn gestapt: Kevin Shields, Bobby Gillespie, our kid (hij doelt op zijn broer Liam Gallagher, red.) om er maar drie te noemen. Het voelde goed om die jaren nog eens opnieuw te beleven via die film. Ik heb McGee achteraf wel gezegd: niemand is geïnteresseerd in je rehabproblemen. En sowieso: elk verhaal dat – al is het zijdelings – over Oasis gaat, zou altijd moeten eindigen met ons legendarische Knebworth-optreden (voor 250.000 fans, red.)»

Noel (links) met broer Liam. ‘Ik was het beu dat hij tijdens optredens in een colère het podium afstapte, waarna ik – níét de zanger van de groep – de boel maar moest zien te redden.’ Beeld Getty Images
Noel (links) met broer Liam. ‘Ik was het beu dat hij tijdens optredens in een colère het podium afstapte, waarna ik – níét de zanger van de groep – de boel maar moest zien te redden.’Beeld Getty Images

BERGEN COKE

– Wist je tijdens het schrijven van Oasis-songs altijd meteen of ze door jou of door Liam gezongen moesten worden?

GALLAGHER «Nee. De enige keer dat ik echt met mijn vuist op tafel heb geklopt, was toen ik net ‘Wonderwall’ en ‘Don’t Look Back in Anger’ had geschreven. Ik was het in die tijd kotsbeu dat Liam tijdens optredens vaak in een colère het podium afstapte, waarna ik – níét de zanger van de groep – de boel maar moest zien te redden. Ik dacht: als het zo zit, wil ik één van de beste songs voor mezelf houden. Dus ik had die twee songs geschreven, en zei tegen Liam: ‘Je mag er één kiezen, maar níét allebei.’

»Eerst was het duidelijk: Liam haatte ‘Wonderwall’. ‘Klinkt als triphop’, sprak de man die toen overduidelijk nog nooit naar triphop had geluisterd. Hij wilde dus ‘Don’t Look Back in Anger’ zingen – tót het hem plots begon te dagen dat ‘Wonderwall’ misschien wel onze allergrootste grote hit zou worden. Dat was ons namelijk al tijdens de opnames heel duidelijk geworden. En dus mocht ik plots toch weer ‘Don’t Look Back in Anger’ doen. Maar als ik héél eerlijk ben: eigenlijk had ik geen van de twee moeten zingen. Ik was toen géén grootse zanger.»

– Vorig jaar was ‘Wonderwall’ de eerste nineties-song met meer dan één miljard streams op de verschillende platformen. Waarom werd net die song ‘the one’?

GALLAGHER «Al sla je me dood. ‘Wonderwall’ is zelfs één van mijn minder favoriete Oasis-songs: in mijn ogen hebben we dat zelfs nooit helemaal afgewerkt. Als ik zelf één van onze songs mocht uitkiezen om hét visitekaartje van Oasis te worden, nam ik iets als ‘Some Might Say’ of zo.»

– Je lyrics zijn vaak bewust vaag: ze willen eerder een gevoel oproepen dan een precieze boodschap meegeven.

GALLAGHER «Sowieso. I’m just trying to serve the melody. Vroeger kreeg ik veel vragen, vooral van Amerikanen, over die ene zin in ‘Champagne Supernova’: ‘Slowly walking down the hall / Faster than a cannonball’. ‘Wat betekent het?’ Een paar jaar geleden stond ik in Schotland op het podium, toen iedereen in het publiek plots zijn T-shirt uitdeed – allemaal jongeren die niet ouder dan 10 kunnen zijn geweest toen Oasis splitte. Ik dacht: dáár gaat die song over.»

– Ik heb altijd gedacht dat het over xtc ging.

GALLAGHER «Het ís natuurlijk ook een verwijzing naar drugs. Ken je dat gevoel dat, als je bergen coke hebt gesnoven, je hersenen 200 kilometer per uur gaan maar je armen en benen een ton lijken te wegen?

»Toen ik ‘Champagne Supernova’ schreef, was ik out of my fucking mind. Het was in het Landmark Hotel in Marylebone na een feestje. Iedereen was al naar huis, maar overal stonden nog lege champagneflessen en lag er smerigheid op de tafels – een beeld dat ik voor altijd associeer met de jaren 90. En toen viel die song plots uit de lucht. Songs used to fall out of the sky every fucking day in the nineties

– Had je het gevoel dat je drugs nodig had om muziek te kunnen maken?

GALLAGHER «Ik heb zeker nooit gedacht dat ik het nódig had, maar ik vond het wel handig dat het mijn twijfels wegnam. Songs waarbij je aan elk detail twijfelt, daar is altijd iets mis mee.»

– Goed voorbeeld van een song die zonder aarzelen tot stand is gekomen: ‘Setting Sun’, je samenwerking met de Chemical Brothers en in 1997 een grote hit.

GALLAGHER «Ik kende de Chemical Brothers van de (toen beruchte Londense nightclub, red.) Sunday Social. We stonden samen aan de bar, toen ik het eruit gooide: ‘I’ll do a fucking tune with you.’ Op een vrijdagavond – ik had City net 1-0 zien verliezen in Wycombe – reed ik rechtstreeks van het stadion naar de studio. Ik nam mijn aandeel op in ongeveer 20 minuten – ik had de taxi zelfs gevraagd om buiten op me te wachten. Een paar dagen later stonden we op één in de hitparades, toen ten koste van ‘Breakfast at Tiffany’s’ van Deep Blue Something.

»De jaren 90, wat een decennium! You had an idea, you did it, you moved on to something else.»

– Oasis werd altijd geassocieerd met songs over drank, drugs en hedonisme, maar je schreef ook veel melancholische muziek, met teksten over een verscheten jeugd. ‘Fade Away’, ‘Half the World Away’, ‘Live Forever’... Waar kwam dat vandaan?

GALLAGHER «Wel... Ik héb nu eenmaal geen fantastische jeugd gehad. En ik had altijd al een oude kop op mijn schouders. Al op mijn 19de zei mijn ma ‘You’re like a fecking old man.’ Ik ben nooit een kwispelende puppy geweest. Dat was het geniale aan Oasis: wat ik niet had, had Liam. En wat Liam tekort kwam, had ik in overvloed.»

– Sommige B-kantjes, zoals ‘The Fame’ en ‘Going Nowhere’, klinken als hulpkreten.

GALLAGHER «Yeah. Als ik eerlijk ben: sommige van mijn minst favoriete songs heb ik geschreven in de periode van ‘Be Here Now’ tot ‘Standing On the Shoulder of Giants’: omdat ik toen dacht dat het tijd was om ernstig te doen. Ik begon te schrijven over roem en drugs, de nadelen van de drugs, mensen die door drugs helemaal fucked up raken... Maar ik vond geen melodieën meer. Als ik nu opnieuw naar ‘Be Here Now’ luister, hoor ik vooral de gemiste kansen. ‘Fuck it, that’ll do – dat zal wel volstaan’, dacht ik tijdens het schrijven van veel van die songs.»

– Met welke songs uit die magere jaren ben je toch blij?

GALLAGHER «’D’You Know What I Mean’: fucking love it. Maar ook ‘My Big Mouth’, ‘Stand by Me’… En ‘Go Let it Out’ heb ik altijd geniale onzin gevonden. ‘Stop Crying Your Heart Out’, ‘Little by Little’, ik kan ze blijven opnoemen... Ik ken songwriters die alles zouden geven voor twee van die songs – en voor ons waren ze een dieptepunt. In die jaren hield vooral het live-aspect ons recht: we waren niet zo goed meer, maar vulden wel nog stadions.»

– Jullie kregen in de pers toen, voor het eerst, plots ook negatieve recensies: die waren dus terecht?

GALLAGHER «Yeah. Maar vergeet niet dat onze directe concurrentie net in die periode hun allerbeste werk opnam. ‘Urban Hymns’ van The Verve, ‘OK Computer’ van Radiohead, ‘Parachutes’ van Coldplay... Fucking hell, je zult in die periode maar eens een plaat uitbrengen en je best niet gedaan hebben.»

– Jarenlang kwamen de geniale songs bijna vanzelf uit je pen en gitaar gerold, waarna plots dus de grote droogte kwam: je dacht dat je het niet meer kon.

GALLAGHER «Alsof je op het punt staat om met een bloedmooie vrouw te vrijen en ’m dan niet omhoog krijgt. Paul Weller heeft ook een tijd gekend waarin hij zich verloren waande, en hij zei me ooit: ‘When it goes, do not chase it.’ Hij bedoelt: blijf niet gewoon bullshit schrijven, omdat je dénkt dat je die eerst uit de weg moet hebben voor je weer aan het goede werk toe bent. Het komt vanzelf, of het komt niet. De song die alles weer veranderde, was ‘The Importance of Being Idle’ uit 2005. Nadat ik die had geschreven, wist ik: it’s back

ONREDELIJKE ANGST

– Nú heb je een brede, gevarieerde muzieksmaak, maar in de tijd van Oasis gaf je net de indruk een muzikale reactionair te zijn, iemand die naar classic rock luisterde en niets anders.

GALLAGHER «Ik snap wat je bedoelt, maar mijn broer was toch echt de conservatiefste van ons twee. Hij luistert naar The Beatles en naar John Lennon, and that’s it... Tijdens de opnames van ‘Standing On the Shoulder of Giants’ haalde producer Spike Stent op een gegeven moment de drummachines boven. Waarop ik: ‘Over 40 minuten staat our kid hier. Zorg dat die dingen tegen dan de kamer uit zijn, anders jaag je hem de stuipen op het lijf. All these flashing lights will freak him out.’ Hij is bang van dingen die hij niet kent.

»Oasis was een duidelijk, vastomlijnd merk, maar het mocht niet rigide worden. Bonehead en Guigs (Oasis-gitarist en -bassist gedurende de jaren 90, red.) hebben eigenlijk nooit écht gezegd waarom ze de band hadden verlaten. Maar ik weet goed genoeg dat ze dachten: we maken niet meer de muziek die we maakten toen we net begonnen.»

– Je maakte je solodebuut met ‘Noel Gallagher’s High Flying Birds’ in 2011. Zou het kunnen dat, toen je begon te schrijven, dat in eerste instantie bedoeld was als nevenproject, als tussendoortje?

GALLAGHER «Sterker: die plaat moest, toen ik eraan begon te werken, eigenlijk gewoon de volgende Oasis-plaat worden. ‘AKA… What A Life!’ was het laatste dat ik schreef toen ik dácht dat ik nog in Oasis zat. Daar ben ik dus als soloartiest geboren.»

– Opvallend veel van je solo-songs gaan over hoe je ergens van wilt weglopen, over hoe je naar ander en beter verlangt. Hoe rijm je dat met je gelukkige familieleventje: je hebt twee zonen, van 13 en 10, en een dochter van 21.

GALLAGHER «Het zou saai zijn om over mijn eigen leven te schrijven. Maar ik herken het gevoel natuurlijk wel: toen ik jonger was, verlangde ik non-stop, naar een beter leven, een mooiere omgeving om te wonen, roem, rijkdom, whatever

– Aan welke van je teksten heb je het langst gewerkt?

GALLAGHER «Die van ‘Lock All the Doors’, een single uit 2015. De helft had ik al gebruikt voor die Chemical Brothers-track. Het heeft nog ongeveer 20 jaar geduurd om er iets meer van te maken.»

– Wanneer werk jij níét aan songs?

GALLAGHER «Het enige moment dat ik geen instrument binnen handbereik heb, is wanneer ik op vakantie ben met Sara en de kinderen. Ik heb de onredelijke angst dat mijn talent zal vervliegen zodra ik er even mee ophoud. Ik heb ook geen hobby’s.»

– Maak je nu muziek met andere motieven dan toen je net begon?

GALLAGHER «Het klinkt melig, maar ik doe het vooral uit liefde voor het vak. Ik wil oprecht songs schrijven waar mensen van houden en die ze een leven met zich meedragen. In de vroege Oasis-jaren was dat anders: toen waren we platzak, en dus bracht ik vooral platen uit omdat ik dacht: ‘Ik wil genoeg geld om een gigantische televisie, een groot huis, een griet met dikke tieten, een chimpansee en een vliegtuig te kopen.’ Blij dat het nu iets puurder is geworden.»

© Mojo

‘Back the Way We Came, Vol. 1: 2011-2021’ is nu uit bij Sour Mash Records.

‘Back the Way
We Came, Vol. 1:
2011-2021’ is
nu uit bij Sour
Mash Records. Beeld RV
‘Back the WayWe Came, Vol. 1:2011-2021’ isnu uit bij SourMash Records.Beeld RV
Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234