Gillespie met David Bowie Beeld Getty Images
Gillespie met David BowieBeeld Getty Images

InterviewDana Gillespie

‘Ik was 14 toen ik met David Bowie sliep. Ben ik nu voor het leven getekend? Nee, het was fun’

‘Wie mijn songs al goor vindt, zou mijn dagboek moeten lezen,’ zei David Bowie ooit in Humo, en dat geldt in de overtreffende trap voor Dana Gillespie (71), één van zijn allereerste liefjes. Het verschil: Gillespie, zelf een meer dan verdienstelijke blueszangeres, heeft haar dagboek nu daadwerkelijk op de markt gebracht. ‘Weren’t Born a Man’, voorlopig alleen in het Engels, is een vaak hilarische, soms tragische, altijd entertainende verzameling waargebeurde popcultuurverhalen van, met en over de beroemdste F-cup van seventies-Londen. ‘Toen de man begreep dat hij me niet kon vangen, ejaculeerde hij maar in mijn pap.’

In totaal nam Gillespie 72 platen op: meestal folk en blues, maar ook dertien collecties songs in het Sanskriet, geïnspireerd door goeroe Sathya Sai Baba. Ze deed backing vocals op David Bowies ‘The Rise and Fall of Ziggy Stardust’, speelde Shakespeare met Sir John Gielgud en was vier jaar lang landskampioen waterskiën in Groot-Brittannië. En er is haar indrukwekkende plejade aan minnaars: Bowie, Bob Dylan, Jimmy Page, Michael Caine, Keith Moon, Sean Connery, Roman Polanski en Mick Jagger deelden allemaal de sponde met de in adellijke kringen geboren zangeres (echte naam: Richenda Antoinette de Winterstein Gillespie).

Maar het allerbekendst was en is Gillespie om haar veelbezongen borsten, en het effect dat die (al op stuitend jonge leeftijd) op haar omgeving hadden. Op haar elfde – in haar woorden already a big-busted girl – werd ze op haar krantenroute elke ochtend begroet door een erehaag aan ochtenderecties van de perverten uit de buurt. Een jaar later won ze bij een zangwedstrijd de eerste prijs: die werd haar overhandigd door regisseur Roger Vadim, die er geen graten in zag de woorden ‘Quelle poitrine!’ publiekelijk uit te spreken.

Gillespie in 1983 Beeld Alamy Stock Photo
Gillespie in 1983Beeld Alamy Stock Photo

– Leuk is vermoedelijk anders.

DANA GILLESPIE «Mijn borsten kregen buitensporig veel aandacht, maar ik kan niet zeggen dat ik er ooit écht last van had. (Blaast) Ik heb het een beetje gehad met al die mensen die zeggen: ‘Veertig jaar geleden raakte een enge man mijn borsten aan. Stuur hem naar de gevangenis!’ Ik heb niets met #MeToo. Ik heb ooit het geluk gehad drumles te kunnen volgen bij Frank King (van de beroemde King Brothers, red.): aan het einde van werkelijk élke les probeerde hij me te betasten. Ben ik voor het leven getekend? Nee, ik was veréérd.»

– U was toen slechts 13!

GILLESPIE «Ik kreeg les van de allerbeste drumleraar in Londen: daar had ik iets voor over.

»Mijn hele leven lang hadden mensen een oordeel over me klaar op basis van hoe ik eruitzie, zowel positief als negatief. Zo zitten mensen helaas in elkaar, en dus is het niets waar ik me druk om wil maken. Maar uiteraard is dat onnozel: zelf baseer ik mijn beeld van anderen altijd op de dingen die je níét kunt zien – hun hart en ziel. En daarin was muziek vanaf het prille begin mijn belangrijkste gids.»

'Muziek kwam eerst, altijd en overal. Dan maakt het niet uit welke kleur je hebt, hoe oud je bent of hoe je eruitziet' Beeld Redferns
'Muziek kwam eerst, altijd en overal. Dan maakt het niet uit welke kleur je hebt, hoe oud je bent of hoe je eruitziet'Beeld Redferns

– U rolde de muziek in na uw ontmoeting met David Bowie.

GILLESPIE «Dat moet in ’64 geweest zijn. Ik was het ouderlijke huis uitgeglipt om in de Marquee Club (eertijds een bekende concertzaal in Soho, Londen, red.) naar een optreden van Davy Jones and the Manish Boys te gaan kijken. Achteraf stapte hun zanger, die zich pas later Bowie is gaan noemen, op me af. Hij ging met zijn hand door mijn haar en vroeg me of hij de nacht met me mocht doorbrengen. Ik was nog maar 14, maar wilde heel graag.»

– 14!

GILLESPIE (wegwerpgebaar) «Het waren andere tijden. En ik moet erbij vermelden dat Bowie zelf ook maar 17 was. Bovendien: welk meisje had ‘nee’ gezegd? Niet per se omwille van de roem: in die tijd dacht níémand dat Bowie het ooit zou maken.»

– Het hielp dat u vrijzinnige ouders had: uw vader, een Duitse radioloog, stond bekend om zijn vele affaires. Een tijdlang woonde één van zijn minnaressen zelfs bij u en uw moeder in.

GILLESPIE «Bowie was de eerste man die ik mee naar mijn slaapkamer nam, twee verdiepingen hoger dan die van mijn ouders. Het was fun, en ik dacht er verder niet te veel bij na. Bij mensen met de uitstraling en het talent van Bowie is mijn motto later geworden: first have fun horizontally – dan hebben we dat alvast uit de weg en kunnen we daarna ongehinderd weer gewoon over muziek praten. (lacht). Anyway, toen David de volgende ochtend vertrok, heeft mijn vader hem zelfs nog vriendelijk de hand geschud. Achteraf zei papa wel dat hij door dat lange blonde haar dacht dat het om een meisje ging.»

– En wanneer leerde u Bob Dylan kennen?

GILLESPIE «Op mijn zestiende. Toen was ik dus al seksueel meerderjarig: hém kan ik de gevangenis niet in praten. Met Bowie had het technisch gezien gekund, had ik dat gewild (grijnst).

»We sliepen voor het eerst met elkaar nadat ik me met een smoesje had binnengeluld op een persconferentie, in ’65. Dylan was fabulous! Ik was op één van zijn optredens in de Royal Albert Hall (waarvan later beelden zijn gebruikt in de beroemde concertfilm ‘Dont Look Back’, red.), toen hij nog de akoestische held van de folkscene was. Ik zat op de rand van het podium: watching him doing his thing brought a huge buzz.

»Als ik naast hem stond terwijl hij met een paar Beatles of een Stone aan het praten was, viel ik duidelijk wat licht uit – dan kon ik niet volgen. Maar wanneer hij en ik alleen waren, bijvoorbeeld in een hotelsuite, vond ik hem extreem aantrekkelijk. Vooral omdat hij zo slim is. Een man met hersenen én een moreel kompas én aanleg voor het spirituele: halleluja! Ik slaap veel liever met een man die een bochel, slechts één been én gevoel voor humor heeft, dan met een knappe en gespierde dommekracht vol piercings en tattoos.

»Jaren later kwam Bob me nog eens bezoeken in mijn huis in Kensington. Hij wandelde meteen naar mijn boekenkast (glimlacht). Uitzonderlijk én dus heel verfrissend: mannen die lezen are few and far between

– Intussen probeerde u het zelf te maken als muzikante. Met vallen en opstaan, meen ik te mogen afleiden uit uw ontmoeting met de Turks-Amerikaanse platenbaas Ahmet Ertegün.

GILLESPIE «Het was een ontbijtvergadering, met de bedoeling het over een platencontract te hebben. Hij was toen baas van het machtige Atlantic Records (dat Ertegün samen met Herb Abramson had opgericht, red.). We zagen elkaar in het Dorchester-hotel. Ik had een kom havermoutpap voor me staan toen Ertegün plots zijn erectie uit zijn broek haalde en mij ermee door de kamer achternazat. Toen hij doorhad dat hij me niet kon inhalen, ejaculeerde hij maar in mijn pap.»

– In ‘Weren’t Born a Man’ schrijft u: ‘I left in disgust. Ik was niet eens aan mijn ontbijt kunnen beginnen!’

GILLESPIE «Als iemand ongepast handelt, is dat – welja, ongepast en vervelend. Ik heb het mijn hele leven meegemaakt, but it didn’t mess me up. Het is de strijd van mijn leven: mensen die me niet ernstig nemen. Ik die over muziek wil praten met een man die vooral zit te denken over hoe hij mijn decolleté in kan duiken. Nog eens: ongepast en vervelend. Maar ik heb zo weinig geduld voor al dat geklaag van de laatste jaren.»

– Het blijft me verbazen dat u zo licht over dit soort dingen gaat. In de jaren 70 leek de hele Britse pers wel geobsedeerd door uw borsten. Na een opvoering van ‘Catch My Soul’, een succesvolle Othello-musical, schreef een journalist: ‘Eén van de dames in het koor heeft de allergrootste borsten die in Groot-Manchester ooit waargenomen zijn.’ Iemand anders, over uw rol in de film ‘The People That Time Forgot’: ‘Dana Gillespies borsten doen een mens de uitvinding van de beha vervloeken.’

GILLESPIE (schouderophalend) «Vaste prik. Zelfs toen ik meespeelde in ‘Jesus Christ Superstar’, een rockopera van Andrew Lloyd Webber waarover wel iets anders te zeggen viel (en waarin Gillespie Maria Magdalena speelde, red.), bestond de headline van een tabloid uit slechts één woord: ‘Superbust!’»

– Maar hebt u nooit...

GILLESPIE «Toen David Shasha, coauteur van ‘Weren’t Born a Man’, door oude persknipsels ging, waren er zo massaal veel tit references dat we ernstig overwogen hebben om een apart boek over de carrière van mijn boezem te maken.»

PLOTS STRAATARM

– Dat uw zangcarrière een paar jaar na die ontmoeting met Ertegün toch nog van de grond kwam, had u te danken aan Bowie én zijn toenmalige manager Tony Defries.

GILLESPIE «Die tekende me bij zijn managementbureau MainMan, en in ’73 had ik mijn eerste hit met ‘Andy Warhol’, dat David een paar jaar eerder speciaal voor mij had geschreven.»

– En waarvan hij intussen zelf al een eigen versie had opgenomen.

GILLESPIE «Dat komt doordat ik het nummer een tijdje heb laten liggen – ik was toen bezig met ‘Jesus Christ Superstar’ – en hij niet kon wachten.»

– Datzelfde jaar maakte u ook ‘Weren’t Born a Man’: niet alleen de titel van uw boek, maar ook die van uw bekendste plaat, geproducet door Bowie en Mick Ronson.

GILLESPIE «Het was een gouden tijd, we had a whale of a time. Toen we voor zaken in New York waren, verbleven we wékenlang in het Sherry-Netherland-hotel – chiquer had je toen niet in die stad. Allemaal met dank aan Tony Defries, die altijd opnieuw mensen leek te vinden die bereid waren ons te sponsoren. Tony was de kapitein van ons schip, en moedigde ons eigenlijk constant aan om zo buitensporig en excentriek mogelijk te zijn.»

– Rond die tijd was Bowie verslaafd aan zowel heroïne als cocaïne, maar in tegenstelling tot veel van uw generatiegenoten bent u nooit aan de drugs geraakt. De verlokking moet nochtans groot geweest zijn.

GILLESPIE «Welnee. Ik drink niet eens: ik vind het niet lekker. Ik had die extra roes ook niet nodig. Overal waar we gingen, was het eerste klas. Dat ging net zo lang door tot het allemaal fout liep.»

– Een paar jaar later kwam de aap uit de mouw: Defries bleek een ordinaire oplichter. Het is nog steeds een goeie les voor jonge would-berocksterren: in 1975, na bijna tien jaar hard labeur, drie wereldtournees en een handvol hits... was Bowie blut. Defries beschouwde MainMan, waarvan Bowie dacht dat hij mede-eigenaar was, als de kas om z’n eigen uitspattingen te financieren.

GILLESPIE «MainMan klapte in elkaar, en plots was ik straatarm. Op een dag liet Defries mijn BMW, die hij me zelf geschonken had, in beslag nemen: dat was het eerste teken aan de wand.»

– Daar eindigde het niet mee: rond de tijd dat u de hoofdrol in de West End-musical ‘Mardi Gras’ kreeg, in ’76, liet hij via gerechtelijk bevel al uw inkomsten bevriezen.

GILLESPIE (schouderophalend) «Wat je niet doodt, maakt je sterker. En ik heb het op één of andere manier toch overleefd. But weird things happened. Toen Marc Bolan had gehoord dat ik mijn BMW kwijt was, schonk hij me spontaan een Austin Mini-busje. En omdat ik amper geld had om eten te kopen, was ik – heel handig – op mijn allerslankst terwijl we ‘Mardi Gras’ opvoerden. Altijd positief blijven: dat is het belangrijkste.»

– Daar denken pakweg Angie Bowie, Davids ex-vrouw, en Iggy Pop anders over: zij hebben na al die decennia nog steeds geen goed woord over voor Defries.

GILLESPIE «Toevallig mailde ik Angie onlangs. Ik vroeg haar waarom ze nog altijd zo giftig over hem doet, terwijl we met hem toch vijf van de allerbeste jaren uit ons leven hebben meegemaakt. Haar antwoord: ‘Hij weigerde mijn zaken te behartigen nadat David en ik uit elkaar waren gegaan.’

»Uiteindelijk liet Defries me overvliegen naar Los Angeles en konden we alsnog een regeling treffen. Misschien móést het wel zo lopen. Elk tijdperk krijgt het einde dat het verdient. En David was ook niet altijd de liefste: Angie kreeg peanuts na hun scheiding. Op een gegeven moment sneed hij iedereen van die periode chirurgisch uit zijn leven: ik heb David nooit meer gezien of gehoord. Niet dat ik het hem kwalijk neem: perhaps that’s the only way he could move on

– Voor wat u allemaal hebt meegemaakt in de jaren 60 en 70 hebben de meeste mensen verschillende levens nodig. Een paar jaar vóór het juridische moeras van MainMan raakte u in 1970 verstrikt in één van de meest buitenissige royal scandals van de 20ste eeuw.

GILLESPIE (lacht) «In die tijd reisde ik vaak naar Mustique, een klein privé-eilandje in de Grenadines. Ik zong er in Basil’s Bar, een beroemde ontmoetingsplaats op het strand, waar ik later het Mustique Blues Festival zou opstarten. Op één van die trips had ik een paar vrienden meegenomen, onder wie John Bindon...»

– Een compagnon van de beruchte Kray-tweeling, toen de koningen van de Londense onderwereld. In bredere kring was Bindon vooral bekend om een party trick: in erectie zou zijn penis groot en sterk genoeg geweest zijn om er de handvaten van vijf pintglazen over te hangen.

GILLESPIE «Quite. Hoe dan ook: op een gegeven moment werd ik uitgenodigd op een lunchfeestje bij prinses Margaret, de zus van de koningin, die toen ook vaak op Mustique kwam. Mijn gezelschap was mee uitgenodigd, en zo kwam het dat Bindon op een gegeven moment op een foto naast prinses Margaret stond: het begin van de geruchten over een affaire tussen de royal en de gangster.»

– Het werd vooral een schandaal omdat Bindon een T-shirt droeg met, in het lettertype van het Coca Cola-logo, ‘Enjoy cocaine’ erop.

GILLESPIE (lacht) «Mijn toenmalige lief had dat destijds ergens in Amerika gekocht, en later aan Biffo (de bijnaam van Bindon, red.) gegeven. Eigenlijk had die foto nooit mogen uitlekken: ik had ’m persoonlijk aan Bindons liefje Vicki Hodge gegeven. Maar zij heeft ’m later aan de kranten verkocht: ze had geld nodig toen Biffo wegens een moordzaak in de gevangenis zat.

»Bindon zat te kletsen met de zus van de Queen, maar mét het nodige respect. Hij heeft haar zeker níét zijn lul getoond, zoals werd beweerd: dat had ik nooit toegestaan. Ik ben opgegroeid in die kringen: ik weet hoe je je gedraagt in de buurt van de koninklijke familie. There’s no way that Princess Margaret was ever on the end of John Bindon’s so-called mighty marrow (lacht).»

– Eén van uw talenten is dat u zichzelf nooit overdreven ernstig neemt, en in uw boek oppert u dat dat het gevolg is van een bijna-doodervaring toen u vijf was.

GILLESPIE «We waren op vakantie in Duitsland toen ik viel en mijn schedel brak. De pijn was zo hevig dat ik me in de Rijn wierp, in een poging mezelf te verdrinken. Net na mijn val werd ik in een laaiend licht gehuld: alsof ik de hele schepping in één keer zag. En terwijl ik wegzakte, tilde een helemaal in het wit gekleed wezen me op uit het water. Na het ongeluk heb ik maandenlang niet kunnen praten, en toen het eindelijk weer kon, geloofde niemand me. Ik besefte al op jonge leeftijd dat het leven meer is dan wat we kunnen zien.»

– U hebt nooit kinderen gehad, wilde nooit trouwen en beschouwde zichzelf nooit als een echte actrice.

GILLESPIE «Omdat muziek altijd en overal eerst kwam. Het wonderbaarlijke aan muziek is dat het niet uitmaakt welke kleur je hebt, hoe oud je bent of hoe je eruitziet. Ik ben nu 71: hét grote voordeel van een gevorderde leeftijd is dat werkelijk niemand me nog hoeft te vertellen hoe ik me moet gedragen. Ik ben ouderwets, and quite happy to remain that way. Ik heb een goed leven gehad.»

© The Times Magazine

Dana Gillespie, ‘Weren’t Born a Man’, Hawksmoor

Dana Gillespie,
‘Weren’t Born a Man’,
Hawksmoor Beeld RV
Dana Gillespie,‘Weren’t Born a Man’,HawksmoorBeeld RV
Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234