CD★★★☆☆

‘Imploding the Mirage’ van The Killers is een onverdunde feestplaat geworden

De vorige van The Killers, 'Wonderful Wonderful' (2017), stond vol songs die Brandon Flowers - ooit een lul met een te groot ego, maar volgens de meeste berichten uitgegroeid tot een bescheiden, lieve mens met een peperkoeken hart - speciaal voor zijn vrouw heeft geschreven, om haar een hart onder de riem te steken in haar strijd tegen een klinische depressie. Een mooi gebaar, maar niet de beste Killers-plaat.

Het moet zijn dat de zwarte wolk intussen grotendeels is opgeklaard, want de opvolger 'Imploding the Mirage' is een onverdunde feestplaat geworden. Een uitbundig, extravert geval met veel grote emoties, ontlading na gedane arbeid. De guestlist is ook mooi: onder anderen Adam Granduciel (The War on Drugs), Lindsey Buckingham (Fleetwood Mac), k.d. lang en Weyes Blood werden in de studio uitgenodigd. Dat ze daar niet met hun hamertenen zaten te spelen, hoor je het duidelijkst in het smachtende 'Running Towards a Place', niet alleen qua titel vintage War on Drugs.

De grootste hits van The Killers, van 'Mr. Brightside' tot 'Human', zijn adrenaline-songs die op elke boerenfuif de vlam in de schuur kunnen steken. Op 'Imploding the Mirage' hebben ze daar weer tien variaties op verzonnen. De fan krijgt bovendien waar voor zijn geld: 'Fire in Bone' is minstens vier Simple Minds-klassiekers tegelijk, in het wufte 'Lightning Fields' brengt Flowers een verdienstelijke Freddie Mercury-imitatie, en 'My Own Soul's Warning' heeft iets van goede Future Islands.

Flowers is intussen verhuisd naar Utah, maar The Killers zijn nog steeds de populairste rockband uit Las Vegas aller tijden: qua platenverkoop hebben ze méér dan een paar scheten voorsprong op de stadsgenoten van Panic! at the Disco. Met 'Imploding the Mirage' hebben ze nu wel een titel gekozen die afscheid lijkt te willen nemen van het decadente oude Las Vegas, waar casinohotel The Mirage symbool voor staat.

Dit is geen tijdloze plaat, maar wel een degelijke. Er staat eigenlijk maar één enorme stinker op: het melige, té bombastische 'My God', waarin Brandon Flowers vocaal een keer te vaak door het papier schiet, en dat bovenal een Eurovisiesongfestival-parodie lijkt.

Hij weet intussen wel goed hoe hij zijn zwaktes in sterktes moet ombuigen. Sinds het befaamde 'Are we human / Or are we dancer?' uit 2008 weet hij namelijk dat achterlijke teksten wérken - er wordt veel over gepraat, en tegelijk is er geen kat die zich er een buil aan valt. En dus heeft Flowers er zijn handelsmerk van gemaakt. Typevoorbeeld op de nieuwe plaat: 'Her mama was a dancer / And that's all that she knew / Cuz if you live in the desert / It's what pretty girls do'. Geen idee welk merk waterpijp Brandon Flowers thuis heeft staan, maar ik wil er ook eens aan lurken. 

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234