CD★★☆☆☆

In plaats van oorsuizingen hou je tandpijn over aan de nieuwe Biffy Clyro

Plaat nummer negen voor de Schotten van Biffy Clyro. De vorige acht hebben ze benut om gestaag af te glijden van gitaargroep met een vaag idee van waar het heen moest, naar een groep met gitaren die koste wat het kost je vriend wil zijn. De Britse muziekpers vergeeft het hen met de glimlach, maar zoals ze het zo treffend kunnen zeggen daar in Albion: 'I don't trust them as far as I can throw them.' 'A Celebration of Endings' is wat dat betreft namelijk het vriendschapsverzoek dat er al even zat aan te komen. In plaats van oorsuizingen hou je er tandpijn aan over.

'North of No Sound' komt nochtans potig uit de hoek: een zwaai links, een rechtse hoek, maar dan gaat het gedwee plat op de buik om de tanden te laten scheren. Muse-koortjes waarmee Matt Bellamy zelf óók al niet meer wegkomt doen hun intrede, en dan 'The Champ': nog meer belegen Muse, inclusief pianopathos. De verklaring staat op de hoes, want net zoals op 'Ellipsis' staat daar als producer Rich Costey vermeld, de man die Bellamy z'n stadionambities schonk. Het is slechts één oorzaak, want de band zelf gaat ook niet vrijuit met dat aanhoudende aantrekken en afstoten. 'Worst Type of Best Possible' begint en eindigt als Royal Blood na een avondje afhaalchinees, maar tussenin wordt de handleiding opgeduikeld en valt er niets te noteren. 'Tiny Indoor Fireworks' is net als de titel geschreven op kindermaat, en als de boel dan eens scheurt zoals in 'Weird Leisure', dan schúúrt het niet. De enige uitzondering heet 'End of', waarvan het refrein zelfs gesmoord door de vingerdikke productie overeind blijft. Gek genoeg komt het net na het dieptepunt van 'Space', met alweer een piano die het veel te goed met u meent en teksten als 'There's always a space in my heart for you'.

'Instant History' is de single die zelfs sommige fans niet zomaar lieten passeren: Imagine Dragons-refreintje, en de rest vlooit zichzelf wel uit. Hekkensluiter 'Cop Syrup' torst dan weer een idiote titel, maar heeft tegelijk grotere problemen: na drie minuten de schijn ophouden met een poging tot teringherrie - too little, too late - krijgt het kapsones en strekt het zich uit tot een soortement 'Stairway to Heaven'. Na enkele beluisteringen wijzen we die mellotron aan als schuldige. Geen mens die weet waar dat allemaal goed voor is, maar het maakt toch één keer dat je Biffy Clyro niet kunt verwijten de meug van de massa achterna te lopen. Bovendien krijg je zo mooi zes minuten om na te denken of dat eigenlijk wel een goed idee is, aan 'Stairway to Heaven' schatplichtige uitstapjes maken. Voorlopig hou ik het op: 'vast niet', en als conclusie neem ik er de tekst van 'The Pink Limit' nog eens bij: 'It's not how you fail / It's how you deal with it’. Bal in hun kamp, dus. 

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234