null Beeld © Stefaan Temmerman
Beeld © Stefaan Temmerman

concert★★★½☆

Is het de tantrische seks, zijn eigen wijn of het grote ego? Sting stond alleszins vitaler dan ooit te pronken in Vorst Nationaal

Sting prevelde een schietgebedje voor hij in een uitverkocht Vorst ‘Roxanne’ inzette. Dat hoefde niet, de Britse zanger kon de hoge noten ook op zijn 71ste nog perfect aan. Zelfs na anderhalf uur concert. Gordon Sumner CBE was uitstekend bij stem en had er duidelijk zin in gisteren. Niet alle songs waren helaas even beklijvend.

Wim wilri

Mocht er een wondermiddel voor vitaliteit bestaan, dan mag de kop van Sting daar op prijken. De Britse zanger en bassist is intussen al dik zeven decennia oud, maar daar viel in Vorst niets van te merken. Ondanks zijn zilverwitte piekjes zag hij er strakker uit dan een gemiddelde twintiger. Getuige het knuffelbeestje dat een fan het podium op gooide. En die stem klonk ook een stuk jeugdiger dan zijn leeftijd verraadde.

Wat houdt hem zo piep? De tantrische seks, zijn eigen wijn, het grote ego? Aan dat laatste heeft de man duidelijk geen gebrek. Hij doopte deze tour My Songs. Terwijl acht van de twintig songs van The Police kwamen. En ook vaste gitarist Dominic Miller behoorlijk heeft bijgedragen aan het solo-materiaal van de frontman.

Drie kanjers

Sting opende meteen met drie kanjers: ‘Message in a Bottle’, ‘Englishman in New York’ en ‘Every Little Thing She Does Is Magic’. Even wat troefkaarten op tafel leggen, zeg maar. Vorst at uit zijn hand. De zanger zong de sterren van de hemel, maar werd niet altijd even goed begeleid. ‘Every Little Thing’ had minder glad en meer ska gemogen. Helaas zat er gisteren geen Stewart Copeland achter de drums. Sting liet zich in Brussel (naast oudgediende Miller) omringen door vijf jonge muzikanten, met een harmonicaspeler die amper 18 jaar was en twee achterzangers. Tijdens heel wat songs toonden die hun meerwaarde, maar niet élk refrein hoefde zonodig vierstemmig gebracht te worden.

Alle ogen in de zaal bleven op de frontman gericht. Die struinde over het podium met een Madonna-micro achter zijn oor en straalde. Zeker toen Vorst hem bij een eerste kleine buiging al trakteerde op een ovatie. Sting’s ogen bleven sprankelen. Hij zong ‘If I Ever Lose My Faith In You’ alsof hij het net geschreven had. Het verbaasde dat de liedjes die volgden erg ingetogen werden gebracht. Tijdens ‘Fields of Gold’ hield de zanger zich duidelijk in en ‘Spirits in a Material World’ smaakte als een plakje zoete bubblegum. De zanger gaf haast ieder bandlid een korte solo-spot. Bij ‘Brand New Day’ mocht de harmonica-speler zijn kunnen tonen, tijdens een soulvol ‘Shape Of My Heart’ kwam een andere achtergrondzanger naar voor. Ook zijn eigen zoon Joe, die het voorprogramma verzorgde, mocht even mee komen doen. Twee gelijksoortige stemmen bouwden ‘King of Pain’ op. Die van vader Sumner klonk het meest gelaagd.

Lees ook

‘t Is weer voorbij die mooie zomer: dit zijn de 27 beste festivalshows van 2022

Nieuw en sterk werk

Een Van Halen-gitaarsolo had gisteren niet gehoeven. Dan liever het mooie ‘If It’s Love’ van zijn nieuwste plaat The Bridge, met een gefloten intro en op hoge krukjes gespeeld. Ook ‘Rushing Water’ was nieuw én sterk werk. Veel beter dan het zeemzoetige ‘What Could Have Been’ uit de soundtrack van de Netflix-serie Arcane (gebaseerd op de comic League of Legends). De anime-beelden als achtergrond deden niet naar meer verlangen.

Sting zag tijdig in dat dit niet was waar de mensen voor gekomen waren. Bij ‘Walking on the Moon’ trokken witte zoeklichten door de zaal en scandeerde iedereen mee. ‘So Lonely’ balanceerde tussen reggae en gejaagdheid en ging mooi over in ‘No Woman, No Cry’ van Bob Marley. En bij het fraaie ‘Desert Rose’ waande je je zowaar even in de souk van Marrakech.

‘Every Breath You Take’ leed aan dezelfde ziekte als andere klassiekers: vocaal haalde Sting uit maar muzikaal trapten hij en de band op het rempedaal. De bisronde opende met ‘Roxanne’, dat wervelend begon maar verzandde in een uitgesponnen jamsessie en ‘It Don’t Mean a Thing’ van Ella Fitzgerald. Vooral voor het woordgrapje “If It Ain’t Got that…Sting”, zo leek ons. De Britse zanger herpakte zich andermaal. Hij eindigde met de belofte terug te komen en een ingetogen akoestisch ‘Fragile’, opgedragen aan de fans met Oekraïense vlaggen in de zaal. Mooi slotakkoord van een wat wisselvallig concert.

Luister ook naar onze playlist:

Schrijf je in op onze wekelijkse muzieknieuwsbrief:

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234