James Blunt in Vorst NationaalBeeld Francis Vanhee

CONCERT★★★☆☆

Ja, ik heb genoten van James Blunt in Vorst Nationaal

Ik moet toegeven: deze recensie is geschreven op een high van nostalgie naar mijn eerste identiteitscrisis, op de schaatsbaan van Heist-op-den-Berg. Tooide ik mijn voeten met ‘vrouwelijke’ kunstschaatsen, of met stoere ijshockeyschaatsen waarmee het moeilijk balanceren was? Het ijs was hard, net als mijn eerste verliefdheden, die niet zo vlot bleken te gaan als de tv beloofd had. Door de boxen schalde het gitaarlijntje van James Blunts ‘You’re Beautiful’.

Het jaar 2017, donderslag bij reeds vertroebelde hemel: het mooiste zeemzoete lied uit mijn late kinderjaren bleek helemaal niet zo zeemzoet. Integendeel: ‘It’s about a guy who’s high as a fucking kite on drugs in the subway stalking someone else’s girlfriend (…) he should be locked up or put in prison for being some kind of perv’, aldus Blunt. Plots leek mijn hele kindertijd een leugen.

James Blunts bekendste hit beschrijft hem het best: ironie met een melige korst rond. Niet elke fan weet die korst er af te pulken, maar wat niet weet, niet deert. ’s Mans zelfspot op Twitter ontdoet mij in elk geval van het vuile gevoel dat ik normaal zou hebben wanneer gladde folkpopsongs als ‘Smoke Signals’ zich mijn oren binnenwurmen. Het voelde als een opluchting om even verlost zijn van dat afweermechanisme der zelfverklaarde meerwaardezoeker, dat de oprechtheid dreigt aan te tasten. Want wat is het punt van muziek als oprechtheid verloren gaat? Ik had evengoed street cred kunnen gaan opbouwen op een experimentele undergroundavond, maar daar had ik de energie niet voor. God, wat ben ik blij dat ik in Vorst bij James Blunt zat.

James Blunt in Vorst NationaalBeeld Francis Vanhee

Of ik slechte songs gehoord heb? Uiteraard. Er waren nummers waarvan m’n gehoorgangen normaal spontaan zouden beginnen etteren, maar de context was gezellig, dus tijdens m’n afspraak bij de oorarts binnenkort ga ik enkel focussen op m’n tinnitus. Die heb ik voor alle duidelijkheid niet opgelopen bij James Blunt. Zijn band was braaf, dat viel het meest op bij classic ‘Wisemen’. Een cliché gitaarsolo op distortionlevel 1, een drummer die klopte waar hij moest kloppen maar daarbij de overtuiging vergat, … Ik waande me zowaar op de preselecties van onze Rock Rally. ‘The Truth’ klonk als een akoestische versie van iets dat Avicii in zijn doodskist gekrabbeld heeft.

Triest: het prachtige ‘Goodbye My Lover’ uit Blunts debuutplaat, dat hij inzette vlak nadat hij in het Frengels verkondigd had enkel nieuwe songs te zullen spelen. ‘Jullie geld heb ik toch al.’ Een lach, een traan; bij James Blunt bent u best op alles voorbereid. ‘I Really Want You’ was het beste afkooksel dat ‘You’re Beautiful’ zich kon wensen, en voor het eerst besefte ik dat ‘Carry You Home’ eigenlijk best wel een goed nummer is. ‘Stay The Night’ bezorgde me vroeger braakneigingen – gisteren was er tijdens die hit effectief een vrouw aan het kotsen in de gang, wist mijn vriendin me te vertellen – maar na braken komt opluchting, en het was vooral dat gevoel dat overheerste tijdens de springerige popsong.

Er werd beleefd gedanst op ‘1973’, en bij het erg mooie ‘Same Mistake’ werden de smartphonelichtjes bovengehaald. Maar geloof het of niet: het hoogtepunt van de avond was een nieuwe song. Ik raad iedereen die dit leest aan om eens naar ‘Monsters’ te luisteren, waarin Blunt zingt over zijn vader die momenteel aan het sterven is aan nierfalen (al was er onlangs ook positief nieuws over zijn toestand). U verwacht een melige track, maar dat valt écht mee. ‘We’re just two grown men saying goodbye / No need to forgive, no need to forget / I know your mistakes and you know mine’. Het was even naar adem happen in Vorst, toen er op de schermen beelden verschenen van James en papa Charles.

Had ik ook van dit concert genoten als de schaatsbaan-dj James Blunt links had laten liggen, en de Brit nooit op de soundtrack van mijn vroege teenage angst had gestaan? Wellicht niet. Muziek is hyperpersoonlijk, en net daarom vind ik het steeds moeilijker om met een zelfverklaarde waarheid te gaan zwaaien in recensies. Ik heb ervan genoten, punt.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234