King Hannah in De Kreun in Kortrijk. Beeld Alex Vanhee
King Hannah in De Kreun in Kortrijk.Beeld Alex Vanhee

concert★★★★☆

King Hannah klonk in De Kreun nog luider en nog intiemer dan op plaat

De eerste show van hun tournee op het Europese vasteland, met een debuutplaat als inzet: vooraf deed King Hannahs passage in De Kreun enkele inwendige alarmbellen afgaan. Ze werden moeiteloos overstemd door een bedwelmende en tomeloze set.

Peter Vanwijnsberghe

Hannah Merricks stem had wat prominenter in de mix gemogen, en de politierechtbank van Kortrijk spreekt zich nog uit over het feit dat de Britse band niet afsloot met ‘Meal Deal’. Verdere kritiek geven op het staatsbezoek van King Hannah in De Kreun is spijkers op laag water zoeken. Deze set was een proeve van wat een jonge band met een handvol zielsomwoelende nummers vermag.

Ze kwamen woensdag achteloos het podium opgestapt: frontvrouw Hannah Merrick en gitarist Craig Whittle, aangevuld door Jake Lipiec aan de drum en Dylan Gorman op de bas. De Liverpoolers richtten hun blikken neerwaarts, haalden hun instrumenten boven alsof het buskaartjes waren en begonnen te spelen. De boodschap was niet mis te verstaan: alle aandacht moest naar de nummers gaan. Welaan dan. De liedjes kwamen vooral uit de kersverse debuutplaat ‘I’m Not Sorry, I Was Just Being Me', vielen grofweg te rubriceren tussen Mazzy Star, Portishead, Neil Young en de roes van een sigaret, en ze schoven een matglanzende filter over De Kreun.

Zangeres Hannah Merrick en gitarist Craig Whittle. Beeld Alex Vanhee
Zangeres Hannah Merrick en gitarist Craig Whittle.Beeld Alex Vanhee

Dat was niet het minst de verdienste van Whittle. Wat deed het na een streng concertrantsoen deugd om je tegoed te doen aan wat hij - meestal voorovergebogen en met de rug naar het publiek - uit z’n instrument dreef: een ingesnoerd onweer in ‘A Well-Made Woman’, roezige stonercountry in ‘The Sea Has Stretch Marks’, elektrisch geladen partikels Saharazand in ‘Foolius Caesar’, klauwsporen in de blues van ‘Go-Kart Kid (Hell No!)’.

‘And there’s nothing that I hate more than waste,’ zong Merrick in die laatste song. Het was geen aanklacht tegen de afvalmaatschappij, wel een beginselverklaring voor de band. De nummers op de ep ‘Tell Me Your Mind And I’ll Tell You Mine’, die eerste worp uit 2020, waren al behoorlijk uitgekleed. Op de nieuwe plaat zijn ze nog minder gelaagd. Ze misten woensdag hun effect niet: de luide stukken waren luider, de stille intiemer.

Zo vormde Merricks woorden tijdens ‘Big Big Baby’ een hartslag trager en klonk Lipiecs stoffige tweetrapsdrum net wat doffer - allemaal zodat Whittle er nog scherper doorheen kon snijden. En weer was hij het op wie De Kreun de blik vastschroefde, om akte te nemen van hoe hij die gitaar in bloei liet schieten en hoe hij daarbij de hele song met terugwerkende kracht herschikte. Af en toe trilde de echo na van Phil Elverum, die vier maanden geleden op dit podium verstilling had doorbroken met pure noise en feedback.

null Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee

Het slot was nog beter. In ‘The Moods That I Get In’, de beste song van de avond, weerklonk de onmacht van een twee mensen voor wie het lot een verkeerde bestemming had uitgestippeld. ‘We got in too deep,’ zong Merrick. De simpele vaststelling dat je van de liefde een trek te veel kunt nemen komt altijd te laat. Ook mooi: ‘It’s Me and You, Kid’, waarin Merrick rakelings langs Angel Olsen scheerde. En natuurlijk ‘Crème Brûlée’, dat De Kreun finaal op de knieën dwong. Whittles gitaarlijn die zijn eigen diepte ontdekte, Merricks geturfde stem, die zo weinig zong en zoveel zei. King Hannah heeft haar punt gemaakt.

Schrijf je in op onze wekelijkse muzieknieuwsbrief:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234