The war on drugs - Live drugs Beeld Humo
The war on drugs - Live drugsBeeld Humo

CD★★★★½

‘Live drugs’ toont de fenomenale evolutie van The War On Drugs aan

Ik ben doorgaans geen grote fan van liveplaten, maar nu het stilaan duidelijk wordt dat 2020 nog tot een flink eind in 2021 zal voortduren, ben ik er al een stuk ontvankelijker voor. En niemand beter om dit annus horribilis tussentijds op pauze te zetten dan The War On Drugs, de groep die met de ondergaande zon op de juiste plaats het grote akkoord van de weemoed altijd zo meesterlijk weet aan te slaan.

‘Live Drugs’ is de samenvatting van de tournee die volgde op ‘A Deeper Understanding’, de plaat waarmee The War On Drugs de transitie maakte van middelgrote groep naar headliner. Een uitgebreide verzameling is het niet geworden: tien tracks die samen de sfeer van één concert moeten oproepen – wat waarvandaan komt, wordt niet gecommuniceerd – en daar uitstekend in slagen.

Wie vertrouwd is met het oeuvre van de groep, weet dat die tien songs niet in een vloek en een zucht voorbij zijn: een opener en een afsluiter van zeven en een halve minuut, één song van negen minuten, eentje van elf, en nog één van twaalf. Niets dat onder de vijf minuten gaat. En wie er al eens bij was tijdens een concert van The War On Drugs, weet ook wat de hoogtepunten zijn: ‘Thinking of a Place’ uiteraard, de gejaagde E Street Band-swing van ‘Red Eyes’, het door een never ending saxsolo naar zijn magische finale geblazen ‘Eyes to the Wind’, het prachtig aanzwellende epos ‘Under the Pressure’.

De twee songs op ‘Live Drugs’ die niet van doorbraakplaten ‘Lost in the Dream’ en ‘A Deeper Understanding’ komen, zijn meer dan aangename verrassingen. ‘Buenos Aires Beach’ (in november 2017 zowel in Vorst Nationaal als de Lotto Arena op de setlist) van debuutplaat ‘Wagonwheel Blues’ fungeert hier halverwege als fris en vederlicht rustpunt dat aantoont welke fenomenale evolutie Adam Granduciel als songschrijver heeft doorgemaakt – zelden iemand gehoord die zo goed Bruce Springsteen die Bob Dylan nadoet kan nadoen. En ook met de tweede verrassing zet hij in één klap twee helden op een voetstuk. ‘Accidentally Like a Martyr’ was één van de drie Warren Zevon-songs die Dylan speelde op de avond dat bekend werd dat Zevon ongeneeslijk ziek was (hij overleed op 7 september 2003 aan longkanker), en de manier waarop Granduciel het hier zingt is, zacht uitgedrukt, dylanesk. Maar Granduciel mag intussen nadoen wie hij wil, want anno 2020 heeft hij zelf genoeg songs geschreven die zijn helden maar wat graag op hun platen hadden gewild, en die een unieke stem laten horen. Een stem die uit zijn gitaarsolo’s komt, uit de stiltes en rustpunten in zijn meesterlijke arrangementen, uit het gemak waarmee hij zijn songs live met een paar simpele aanpassingen op een andere plaats in je hart laat binnenkomen. Moge het eerste concert van 2021 er één van The War On Drugs zijn.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234