InterviewKamaal Williams

‘Londen heeft geen horizon: het is een hoop gebouwen en wegen waarin je moet zien te overleven’

De jazzstad van de jongste vijf jaar moet Londen zijn. We gingen op zoek naar dé tien instaptunes van die nieuwe jazzlichting en mochten bellen met één van de spelers: toetsenist Kamaal Williams. Als Henry Wu maakte hij house- en garage-tunes. Met drummer Yussef Dayes vormde hij Yussef Kamaal. Nu is er 'Wu Hen', zijn tweede soloplaat. Ik vraag Williams hoe zijn lockdown in Londen is verlopen: 'Ik was vooral blij toen Chinatown weer openging. Mijn eerste dimsum in tijden waren de beste die ik ooit heb gegeten.'

HUMO Was er een moment waarop je wist: dit ga ik blijven doen?

KAMAAL WILLIAMS «Ja, toen ik op m'n 17de de toetsen ontdekte. Ik speelde op m'n 9de djembé in een groep op school en rond mijn 11de was ik groepsleider vanachter mijn drumkit. Als 14-jarige probeerde ik te rappen, ik leerde mezelf producen, ik ging op stap met de graffitispuit, en later heb ik Mandarijn-Chinees geleerd, en Arabisch en kalligrafie... Maar de synths zijn mijn lang leven.»

HUMO Je vorige, 'The Return', werd in de living van je moeder opgenomen.

WILLIAMS «'Wu Hen' komt uit een echte studio. De paar hits die ik heb gehad, worden gedragen door strijkers die ik uit mijn synths haal, deze keer heb ik Miguel Atwood-Ferguson gevraagd om de partijen voor échte strijkers te schrijven. Ik wilde een harp, dat kon ook. Toen ik de eerste keer met deze groep speelde, vroeg iemand: 'Waar heb je die mensen gevonden?' Mijn saxofonist, Quinn Mason, is een genie - met hem heb ik al eens een jaar getourd. Van mijn drummer Greg Paul wist ik zelfs niet dat hij ook meespeelt op de nieuwe plaat van Roy Ayers. Lauren Faith, die zingt op 'Hold On', blijkt bovendien gewoon de dochter van Roy Ayers te zijn. Ik zat thee te drinken in Marokko, ze belde me om dat te vertellen. How about that one! Put that in your pipe and smoke it! Eigenlijk speelt Roy Ayers dus mee op mijn plaat, want zijn drummer én zijn dochter doen mee (lacht).»

HUMO Als ik 'Wu Hen' googel, kom ik uit bij een game waarin het karakter Wu Hen een vorst is met drie koninkrijken.

WILLIAMS «Wu is gewoon een veelvoorkomende familienaam, en Hen is het koosnaampje dat mijn familie in Taiwan me gaf. Mijn oma noemde me Wu-Hen-Li. Eigenlijk ben ik gewoon Henry Wu - onder die naam heb ik vroeger clubtracks gemaakt. Eergisteren had ik de hoes van 'Wu Hen' vast, en zag ik dat mijn beide namen op de hoes staan: die van mijn etnische afkomst, en mijn spirituele naam 'Kamaal', die ik koos toen ik een jaar of tien geleden moslim werd. Ik denk dat ik mezelf opnieuw naar huis aan het brengen ben.»

HUMO Is je zoektocht een verhaal?

WILLIAMS «Nog niet genoeg. Ik gebruik voorlopig vooral snapshots van het echte Londense leven. Deze plaat is a day in the life. Aan het begin, in 'One More Time', begon ik vanzelf te praten met een Londens accent.»

HUMO Ik versta alleen 'very, very naughty people'.

WILLIAMS (lacht) «Geloof me, ik had het nog onverstaanbaarder kunnen maken. Aan het eind vertellen twee mensen die ik ken over uitgaan, over hun wapens - dat is het echte leven hier. Alles speelt zich in Londen razendsnel af, pal voor je neus. Er is geen horizon, de stad is een hoop gebouwen en wegen waarin je moet zien te overleven.»

HUMO Je hebt eens gezegd: 'Ik kán wat ik doe gewoon geen jazz noemen.'

WILLIAMS «Ik vind jazz een Amerikaans muziekgenre van het begin van de twintigste eeuw tot aan de sixties: het zit in platen van Miles Davis en John Coltrane, die mijn vader draaide tussen die van Santana en Marvin Gaye. Maar eind jaren 60 evolueerden Herbie Hancock en Miles Davis weg van jazz, ze maakten funk en fusion. Zij dachten: in welke tijd leven we, en met welke nieuwe apparatuur valt hier iets te maken? Elektrische piano's? Synthesizers? Het is verdorie al veertig jaar geleden dat we vanuit de klassieke jazz zijn geëvolueerd naar iets helemaal anders. De geest van de jazz hangt wél over ons werk, maar ik ben opgegroeid met grime, garage, broken beat, drum-'n-bass en house. Ik zou Herbie Hancock zelfs niet kúnnen imiteren.»

HUMO Een bindtekst van drummer Femi Koleoso van het Londense Ezra Collective: 'Het lijkt misschien alsof hier een jazzband speelt, maar het is eigenlijk strictly afrobeat en techno en drum-'n-bass en rave'n'shout'n'dance... There might be like a jazz moment here and there.'

WILLIAMS «Voilà! Mijn eerste zelf in de supermarkt gekochte cd was van het garage-duo Oxide & Neutrino. Die waren van Zuid-Londen. Ik ben ook opgegroeid met Dizzee Rascal. Wat wij maken, is jong en fris, en soms luidruchtig. It's a London thing. Ik ben van de generatie die de fakkel heeft doorgekregen van acid jazz-bands als Incognito en The Brand New Heavies. Ik besef nu ook hoe belangrijk Jamiroquai was. Vroeger dacht ik: ze hebben gewoon de groove van Roy Ayers en Donald Byrd geript, nu hoor ik dat er ook een UK-vibe over die muziek hangt. Er was niks slims of glads aan, ze hadden gewoon trouw gezworen aan een geluid.»

HUMO Waarom raakt die muziek opnieuw een snaar?

WILLIAMS «Er is zoveel elektronische muziek die snel-snel is gemaakt op een laptop. Vooral tijdens liveoptredens voel je dat die niet werkt. Je kunt niet snel-snel een instrument leren bespelen en met vijf à zes mensen op een podium staan improviseren. Mensen horen de tijd en de moeite die in onze muziek is gekropen.»

'Wu Hen' van Kamaal Williams is uit bij Black Focus.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234