null Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee

concert★★★★1/2

Low in Trix: een handel in pure, dure schoonheid

In Antwerpen lieten Mimi Parker en Alan Sparhawk achttien onthutsend mooie liedjes achter: Low leverde een overlevingspakket voor dagen waarop de melancholie streng komt kijven.

Jeroen Maris

Mimi Parker en Alan Sparhawk hebben hun oerboek geschreven: ‘HEY WHAT’ is de plaat die het jaar 2021 van de anonimiteit redde. Alles uit de wereld van Low komt erin samen: de roerende samenzang van het echtpaar, de gitaar-op-wereldreis van Sparhawk, het heldere kristal en de turbulente noise, de wurgende weemoed en de flamboyante hoop.

Ze weten het zelf ook, dat ‘HEY WHAT’ geen kattebelletje is dat je ergens verloren mag leggen. Mimi Parker en Alan Sparhawk beséffen dat ze een monument gebouwd hebben. En dus speelde Low woensdagavond in Trix nagenoeg de hele plaat, in volgorde - alleen ‘There’s a Comma After Still’ werd met rust gelaten.

Een hallucinante reis naar een windstreek of acht werd het. Low gooide je de lucht in en liet je vliegen. Hoe ‘I Can Wait’ zich prachtig openvouwde, zoals een brief dat kan, een vrouw, een bloem. Hoe de gitaar in ‘Disappearing’ een moord beraamde. Hoe ‘Days Like These’ je in koude golven overrompelde. Hoe de stemmen in ‘Don’t Walk Away’ tortelden. Het voelt haast gluiperig om er wat over te schrijven - de liedjes van Low zijn af, klaar, ze behoeven geen corso van woorden.

De gitaar van Sparhawk was een concert op zich. Sinds ‘Double Negative’, de plaat voor ‘HEY WHAT’, huwelijkt hij z’n instrument uit aan een batterij effecten. De gitaar kan nu alles: hakkelen, gnuiven, ijlen, huilen. Daardoor wist je niet waar eerst te luisteren - de zuivere stemmen van de twee, of de prachtige ruis daarrond - en wat eerst te voelen - de melancholie of de euforie.

‘That was the new record,’ besloot Sparhawk na ‘The Price You Pay (It Must Be Wearing Off)’, alsof hij de bladwijzer in je boek wilde zijn. Daarna volgden nóg hoofdstukken uit het handboek ‘Mooi & Magistraal’. ‘No Comprende’, bijvoorbeeld, en de rellerige opwinding van ‘Monkey’, en ‘Especially Me’ - huilen in een zijden zakdoekje. En liedjes als ‘Sunflower’ en ‘Plastic Cup’ hadden alleen nóg mooier kunnen bloesemen als Ayco Duyster ze aan- of afgekondigd had.

In 2023 zal Low dertig jaar bestaan. In het verleden kleefde er weleens iets destructiefs aan de band - wie luisterde, herkende het klotekorset dat depressie heet. Maar woensdagavond tintelde twee uur lang de blijdschap: Mimi Parker en Alan Sparhawk handelden in pure, dure schoonheid. De concertzaal was een kapel geworden, besefte je toen na ‘Nothing But Heart’ het licht weer aan mocht, en door de kapel had een verrukkelijk gebed gewaaid.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234