Marie-Laure Béraud Beeld Label
Marie-Laure BéraudBeeld Label

1992De moeder van zijn kinderen

Marie-Laure Béraud: ‘Ik heb niet de behoefte om Arno voortdurend te behagen en te versieren, en hij hangt bij mij nooit de macho uit’

De jonge vrouw die zich glimlachend achter de microfoon nestelt, is every inch een Parisienne van de wereld. Parttime moeder, parttime femme fatale, parttime Madame Arno. En sinds kort parttime artieste. Op ‘Turbigo 12-12’ pendelt ze vastberaden tussen chanson, blues, folk, rock en etnische flirts, en zingt ze met het air van een vrouw die haar eigen muze is. Ze woonde achtereenvolgens in Lyon en Parijs, en nu, voorlopig, in Brussel.

Serge Simonart

HUMO Wat voor plaat wilde je absoluut niet maken?

MARIE-LAURE BÉRAUD «lk wilde koste wat het kost vermijden een Franse variétéplaat te maken. Pas op: is er wel degelijk goeie variété, of beter, er wás goeie variété – Francoise Hardy en zo. Maar het is een doodlopend straatje. Mijn grootste wens was eigenlijk een intuïtieve plaat te maken. Zonder berekening, zonder strategie. Vijf jaar geleden zou mijn debuut zeker veel Engelser geklonken hebben, en ruiger.»

HUMO Aan welke songs heb je sléchte herinneringen?

BÉRAUD «Aan ‘Angie’ van de Stones, en aan ‘Isn’t She Lovely’ van Stevie Wonder. Toen ik veertien was, ging ik naar een feestje dat toen decadent leek. Ik dronk te veel, werd ziek, doodziek, ik kotste mijn eigen lange haar onder, ze staken me onder de douche... En de hele tijd was er een jongen die me probeerde te bepotelen en te kussen. De drank, het zweet, de kots, het koude water... niets hield hem tegen. Dat vond ik zo afschuwelijk, dat zijn begeerte zelfs sterker was dan mijn afschuw om mezelf en de situatie.»

HUMO Het is ook een soort compliment.

BÉRAUD (lacht) «Een twijfelachtig compliment dan toch. ‘lsn’t She Lovely’ speelden ze net op mijn verjaardag toen de telefoon ging: mijn hond was overreden.»

HUMO Het is vreemd dat je zolang hebt gewacht om te debuteren.

BÉRAUD «Dat komt omdat ik lente à la détente ben. Tot voor kort voelde ik geen uitgesproken roeping, voor wat dan ook. Ik leefde, en daar had ik het al druk genoeg mee. Ik heb het altijd stom gevonden dat in de ogen van veel mensen je beroep je interessant maakt, terwijl een beroep voor mij alleen dat is wat je financieel in staat stelt om interessant te kunnen leven. C’est con. Net zoals ik het achterlijk vind om jongeren zo jong al te laten studeren. Fout! Laat ze eerst wat leven, dan zullen ze later beter studeren, omdat ze het nut ervan beter zullen inzien. Wat nu gebeurt is dat een hoop mensen op hun dertigste zeggen: ‘Tiens, zo’n cursus filosofie lijkt me toch interessant,’ maar dan hebben ze er de tijd niet meer voor.»

HUMO Simpele vraag: wat betekent die titel, ‘Turbigo 12-12’?

BÉRAUD «Dat is de Parijse straat waar ik lang gewoond heb. En vroeger moest je de telefoonnummers in Parijs op basis van letters draaien, ’T-U-R-B-I-G-O’ was dan het quartier, en ‘12-12’ het abonneenummer. Zo had je ook ‘Odeon 34-45’ en ‘Madeleine 14-90’. Over dat romantische, inmiddels verdwenen systeem wilde ik het nog eens hebben.»

HUMO Wat is de meest onnozele, beschamende plaat uit je platencollectie?

BÉRAUD «Pff... lk heb alleen goeie platen.

»(lk snuffel tussen de platen op het rek. Ze lacht). Dat zijn platen van Arno, dus dat is zijn verantwoordelijkheid. Mijn eerste concert was er één van Pink Floyd. Niet erg hip, nu. Ik heb ook Deep Purple gezien. En Led Zeppelin... die zijn nu weer hip. Het is allemaal relatief, hè. Ik heb nooit echte idolen gehad. Ik zou van niemand groupie kunnen zijn. lk ben natuurlijk onbewust beïnvloed, zoals iedereen. Maar als je naar concrete invloeden zou vragen, zou ik niemand kunnen noemen. Ik denk dat de muziek op ‘Turbigo 12-12’ meer beïnvloed is door filmscènes die me zijn bijgebleven en door het werk van schilders als Modigliani en Kokoschka, dan door platen die ik beluisterd heb.»

HUMO Wanneer heb je beseft dat ‘een boeiend leven’ níét noodzakelijk synoniem is van ‘dronken rondrijden op een Harley Davidson’?

BÉRAUD «Ik ben nooit gevallen voor dat soort poses. Ik herinner me wel dat ik als klein meisje in mijn portefeuille foto’s had zitten van Gregory Peck en Henry Fonda, niet zozeer omdat ik die mannen knap vond – het waren ook niet bepaald fotomodellen – maar wel omdat ik aan mijn vriendinnetjes wilde laten zien: ‘Kijk, zo’n man wil ik, dus zo’n meisje ben ik.’ Die foto’s moesten dienen als vergelijkingsmateriaal tussen onze levens. Maar dat verband tussen rock-’n-roll, leer en ‘echte mannen’ heb ik altijd wat kinderachtig gevonden. Daarom begon het milieu mondain Parisien branché zo op m’n zenuwen te werken. Daar leven alleen nog mensen met een gebruiksaanwijzing: ‘Ik lees dat soort boeken, ik draag díé kleren, ik ga naar die vernissage, dus ik ben zo iemand.’ Zij lazen jonge branché schrijvers, terwijl ik alleen hoog opliep met Marcel Aimé, omdat die simpel, helder en poëtisch schrijft, zonder pose, zonder de drang hip en modern te zijn, zonder per se te willen behagen.

»Als iets mij charmeerde aan beroemdheden, waren het altijd onvolkomenheden of fouten, zeker niet perfecte poses of het image. Eén van de dingen die me bijvoorbeeld aan lan Dury bevielen, was dat hij mankte. Hij heeft polio, geloof ik. In Parijs viel iedereen achterover als Wim Wenders binnenstapte, terwijl dat voor mij een poseur is. Een poseur met talent, misschien, maar ik heb ’m van dichtbij gezien: een poseur. Ik heb altijd een hekel gehad aan elitaire films. Films die zogenaamd niet iedereen begrijpt.»

HUMO Je verwoordt het mooi in ‘Sous les tables’: ‘Racine denkt dat zijn verzen me doen verstommen en verbleken, maar mijn instinct laat zich de mond niet snoeren’.

BÉRAUD «Voilà. Hoe mooi poëzie ook kan zijn, het blijft iets berekends en kouds. lk zal altijd de overhand laten aan spontane reflexen. Vandaar mijn hekel aan intellectueel snobisme. Ik ben ooit na een kwartier buitengestapt bij een toneelstuk van Peter Handke dat volgens mijn kennissen ‘het leven zelf’ was. Chiant! Peudofilosofische brol.»

HUMO Die verhuismanie van jou, wordt die telkens geïnspireerd door praktische overwegingen, door verveling, of door het noodlot?

BÉRAUD «Lyon was une ville mortelle, een dood gat, een bourgeoisnest waar niets te beleven viel en waar je je horloge gelijk kon zetten op de mensen die je elke dag weer op dezelfde plaatsen tegenkwam. Dus heb ik niet lang weerstaan aan de lokroep. Ik wilde me amuseren, en ik héb me geamuseerd (dubbelzinnig lachje). Het favoriete uitstapje van mijn boezemvriendin en mij was: ’s nachts met de mobylette naar Pigalle rijden, en daar rondlopen in de gore straten, des rues coupe-gorges, waar we uittestten hoever we konden gaan in het provoceren van pooiers, misdadigers en hoerenlopers. Het ging niet om het resultaat, maar om het avontuur.

»Naar Brussel ben ik meneer hier (wijst op een foto van His Hintjensness) gevolgd, en ik beklaag het me niet. lk hou van Brussel. Maar misschien woon ik volgend jaar wel in Berlijn. Dat was vroeger mijn opperstad, ik heb er toen al even gewoond.»

Marie-Laure Béraud: ‘Je hoort vaak over boeiende vrouwen die niettemin in de schaduw leefden van hun beroemde echtgenoot. Maar dat verschijnsel doet zich niet voor in huize Hintjens.’ Beeld VRT
Marie-Laure Béraud: ‘Je hoort vaak over boeiende vrouwen die niettemin in de schaduw leefden van hun beroemde echtgenoot. Maar dat verschijnsel doet zich niet voor in huize Hintjens.’Beeld VRT

HUMO Zeg ’s iets over het samenleven met ‘meneer hier’, ik bedoel: over twee artiesten onder één dak.

BÉRAUD «Het grote voordeel is dat onze levensstijl dezelfde is. Als je allebei opstaat wanneer je wilt, en losse werkuren hebt en het werken dan nog een soort hobby is, kun je samenleven. Ik zie iemand die een bureaujob heeft niet samenleven met een halve zigeunerin. Voor de rest kunnen er alleen egoproblemen ontstaan, en die hebben wij voorlopig niet. »

HUMO: Ken je het boek ‘Zut! On a encore oublié madame Freud!’?

BÉRAUD «Ik heb het niet gelezen, maar ik ken het onderwerp: boeiende vrouwen die niettemin in de schaduw leefden van hun beroemde echtgenoot. Alma Mahler was zo iemand. Of Camille Claudel, die door Rodin gedomineerd werd. Dat verschijnsel doet zich niet voor in huize Hintjens, als je dat bedoelt (lacht). lk denk dat mannen over het algemeen ambitieuzer zijn omdat dat het enige is wat ze hebben. De ambitie is het bestaansrecht van de man, terwijl de vrouw andere dingen heeft. Een vrouw kan ook slagen in het leven als ze schijnbaar niets bijzonders doet. Een man veel minder. Arno en ik hebben overigens een heel mannelijke verhouding. Ik bedoel: ik heb niet de behoefte om hem voortdurend te behagen en te versieren, en hij hangt bij mij nooit de macho uit.»

HUMO Je zingt: ‘Chaque fois que s’ouvre la porte, mon coeur me dit: c’est celui-la’.

BÉRAUD «Ja, maar niemand is onfeilbaar (lacht). De eerste keer dat ik Arno zag, hebben we de hele dag over muziek gepraat, en ’s avonds ben ik alleen naar huis gegaan. Niet bepaald een scène uit een passionele film, en anderzijds toch weer wel.»

HUMO Toen je ‘La folie aux poissons rouges’ schreef, woonde je toen nog in Parijs, of al in Brussel?

BÉRAUD «Onderweg. Het gaat over een oude vrouw met zo’n idioot schoothondje waar ze haar affectie op richt, bij gebrek aan een man. Parijs kan bogen op een grotere concentratie van dat soort vrouwen, maar sinds ik in Brussel woon, weet ik dat het een universeel liedje is (lacht). Dat intrigeert me: hoe veel mensen affectiefouten hebben. Soms zie je twee mensen met twéé schoothondjes naast elkaar wonen. Het komt niet in hen op dat ze samen zouden kunnen wonen. In plaats daarvan wordt die fixatie op dat hondje zo sterk dat het voor hen een mens wordt. Het angstwekkende is natuurlijk dat die vrouwen ooit jong geweest zijn, en dat ze je toen hadden uitgelachen als je hun verteld had dat ze zo zouden eindigen.»

HUMO Het kan jou dus ook gebeuren.

BÉRAUD «Bof. lk zal heel sereen oud worden. Veel serener dan sommige mannen die ik ken (lacht). Ik geloof echt dat ouder worden, zélfs als je alleen naar het uiterlijk kijkt, meer een mannenprobleem is. Ik kan moeilijk verklaren waarom. Het heeft iets met kinderen krijgen te maken, denk ik. Zodra een vrouw een kind heeft, veranderen haar functies en haar noden. Dan houdt ze op in functie van de begeerte van de mannen te leven, om maar iets te noemen. Ik ben katholiek opgevoed, en mijn zwangerschap heeft mij pas echt bevrijd van een hoop taboes en complexen, ook al was ik tijdens de jaren die eraan voorafgingen allesbehalve een gefrustreerd kind. Mijn kind heeft alles verhelderd en versterkt en alle conneries gerelativeerd. Voor mij was die geboorte de sleutel tot de vrijheid. Voilá. Terwijl veel mannen zich als kersverse vader gevangengezet voelen.»

Marie-Laure Béraud: ‘De eerste keer dat ik Arno zag, hebben we de hele dag over muziek gepraat, en ’s avonds ben ik alleen naar huis gegaan. Niet bepaald een scène uit een passionele film, en anderzijds toch weer wel.’ Beeld Label
Marie-Laure Béraud: ‘De eerste keer dat ik Arno zag, hebben we de hele dag over muziek gepraat, en ’s avonds ben ik alleen naar huis gegaan. Niet bepaald een scène uit een passionele film, en anderzijds toch weer wel.’Beeld Label

HUMO Heb je een kater overgehouden aan je katholieke verleden?

BÉRAUD «Nee, omdat ik het relativeerde, en omdat ik eigenwijs genoeg was om te weten dat Gods gebod ophoudt aan de kerkdeur. En ik zat op een school met relaxte nonnen (lacht). Heel sympathieke, tolerante kwezels. Ik werd wel veel aan de deur gezet, maar dat gebeurde altijd op een filosofische, laconieke manier, nooit hatelijk. lk had ook een hekel aan turnen: niemand moest mij vertellen wat ik met m’n lijf moest doen.»

HUMO Je had allang beslist wat je éígen gymnastiek zou zijn...

BÉRAUD (steekt pesterig haar tong uit) «Als ik iets heb overgehouden aan mijn jeugd in Lyon, is het het besef dat je, als het er echt op aan komt, op elk moment meester bent over je lot. Er zijn mensen die zich ophangen als ze plots werkloos zijn en alles uitzichtloos lijkt. lk zou meteen naar een zuiders land vertrekken – je kunt beter arm zijn in de warmte – en daar ’s rondkijken.»

HUMO Welke van je songs zou je willen laten verfilmen?

BÉRAUD « ‘Ma muse’. Maar het zou ook de film zijn die de minste mensen zou interesseren. Ik hou van vaagheid, van sfeer alléén, van dingen die niet uitgesproken worden. Ik hou van ‘Last Tango in Paris’ vanwege de dierlijke, mysterieuze aantrekkingskracht tussen Marlon Brando en Maria Schneider, maar als ik die film gemaakt had, was hij minder uitgesproken geweest. Intuïtiever. Het idee dat een meisje een coup de foudre heeft met een man die haar fascineert omdat ze niets van hem weet, en van wie ze eigenlijk ook niets wíl weten. Ik ben er zelf ook niet voor om alles te delen met de persoon met wie je samenleeft.»

HUMO Jouw muze is een vrouw, als ik ‘Ma muse’ mag geloven.

BÉRAUD «Natuurlijk, alle muzen zijn vrouwen. De inspiratie is, zoals de intuïtie, een typisch vrouwelijk gegeven. Mannen inspireren mij niet (lacht). Een man heeft, laten we zeggen, andere kwaliteiten, maar hij is niet de vleesgeworden inspiratie. Tenminste niet voor mij.»

HUMO Welk woord staat niet in jouw woordenboek?

BÉRAUD «Compromis. Daaruit kun je afleiden hoe makkelijk het is om met mij samen te leven (lacht). En oppervlakkigheid. Ik haat oppervlakkige contacten, oppervlakkige manieren van leven... lk haat bijvoorbeeld de Amerikaanse manier van doen: meteen heel familiair, maar daar houdt het ook op. En sérieux: ik heb een hekel aan mensen die zichzelf té ernstig nemen, of rondlopen als hadden ze een Diepzinnige Boodschap voor de mensheid. En daarnaast heb ik een hekel aan alle modewoorden die de mensen ervan weerhouden zich genuanceerd uit te drukken in een rijke woordenschat. En nietszeggende woorden, stoplappen. In Parijs is het tegenwoordig in om veel ‘quelque part’ te zeggen. ‘Ergens vind ik dat…’, ‘Ergens is er iets mis met…’ Dat soort woorden worden tics.»

HUMO De Fransen hebben al jaren een turbotaaltje. De Nederlanders nog maar pas, en in België wil het goddank niet zo goed lukken.

BÉRAUD «Dat hippe non-taaltje van de Parijzenaar heeft me altijd geërgerd. Ik zeg ook veel ‘quoi’ en ‘zut’ en ‘bof’, maar de echte pest zijn al die afkortingen. ‘Catho’ voor ‘catholique’, enzovoort. De betekenis verandert ook, want ‘catho’ is pejoratief, je zegt ‘catho’ als je de katholieken wil beschimpen. Niemand zegt ook nog ‘une fille’ voor ‘een meisje’. Nee, het moet zijn: ‘une super-pépé’, ‘une nana’, ‘une belle plante’… Zo’n taaltje is grappig, maar op den duur betekent niets nog wat het oorspronkelijk betekende.»

Het is laat. In café L’Archiduc in Brussel begint Mal Waldron te spelen: ooit de hofpianist van Billie Holiday, nu gratis te beluisteren voor alle Belgen die de moeite nemen om naar de Dansaertstraat te reizen. Waldron plays the blues. We shut up.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234