Introvert van het concert

Mark Coenen ging met zijn toekomstige ex naar Bruce Springsteen in Vorst (1981)

Dertig jaar lang ging Mark Coenen op kosten van de baas maar dikwijls tegen zijn zin naar concerten. Te warm, te koud, mensen van 2 meter 20, wc's vol kak: redenen genoeg om liever thuis te zitten. Toch heeft hij vele prachtconcerten meegemaakt op rare locaties over de hele wereld. Negen weken lang leest u hier de ooggetuigenverslagen van de Introvert van het Concert. Deze week: Bruce Springsteen & The E Street Band in Vorst Nationaal (26 april 1981).

We hadden geen tickets, mijn toekomstige ex en ik, maar dat had ons, in een ongewone vlaag van overmoed, er niet van weerhouden om ruim op voorhand naar Vorst te trekken, alwaar wij, voor de eerste en enige keer van ons leven, wilden proberen om tickets op de zwarte markt te betrekken. Wat nog lukte ook. De toegangsprijs bedroeg toen 420 frank, wij betaalden per kaart het drievoudige aan enkele versnobde Franstaligen met goede connecties. Waarmee veertig jaar geleden al bewezen werd dat de Vlaam weer belazerd werd en het land toen al finaal uit elkaar aan het vallen was.

De komst van Bruce Springsteen had het effect van de combinatie van de verrijzenis van Onze Heer en de invasie van de geallieerden op Omaha Beach in 1944: de verwachtingen waren zo hooggespannen dat de boog waarlijk op knappen stond. Hij had een half jaar daarvoor 'The River' uitgebracht, een donkere dubbelaar met een resem fantastische songs over zijn en ook wel een beetje ons leven. 'Hoe komt het dat die gast zoveel over mijn leven weet,' bromde de onvergetelijke (mm) in het oor van (md) bij het buitengaan, en gelijk had hij. Iedereen was er, of beweerde tenminste er geweest te zijn: nooit in de geschiedenis waren er zoveel mensen in een zaal van 8.500 man, als je de verhalen achteraf op café mocht geloven.

Dankzij de wonderen van het internet weten we nog welke nummers die avond gespeeld werden: Springsteen begon en eindigde met een cover: eerst akoestisch en alleen 'Follow That Dream', een obscuur nummer uit een Elvis-film, en als laatste mokerslag een waanzinnige versie van 'Rockin' All Over the World' van John Fogerty. Daartussenin een ware pletwals van onvergetelijke eigen nummers die toen al klassiek klonken, maar het pas later werden.

Dat de hele zaal ongeveer alle nummers luidkeels kon meezingen, verguldde The Boss zeer: een concert wordt pas echt onvergetelijk als het publiek ook in topvorm is. En dat waren we, meer dan drie uur lang. Kreupel strompelden we naar huis, niet goed beseffend wat we hadden meegemaakt. 'Ik heb vanavond De Man gezien,' schreef (mm) de week erna in Humo. 'Wie na Springsteen in Vorst nog geen fanatieke fan van The Boss is, moet zich maar op gregoriaanse muziek toeleggen.'

Toen Springsteen in 2016 de Presidential Medal of Freedom kreeg van Barack Obama, zei die: 'Ik ben misschien de president, maar hij is wel The Boss.'

Zo was het en zo is het.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234