Vier dagen nadat de band het Sportpaleis had platgespeeld, trad Oscar and the Wolf in de Londense zaal Scala op voor acht­honderd mensen. Beeld Thomas Sweertvaegher
Vier dagen nadat de band het Sportpaleis had platgespeeld, trad Oscar and the Wolf in de Londense zaal Scala op voor acht­honderd mensen.Beeld Thomas Sweertvaegher

Oscar and the wolf

Max Colombie na de crash: ‘Laten we eerlijk zijn: iedereen doet drugs, niemand zegt het. Ik nu wel’

Een halfjaar nadat Max Colombie (31) door mentale problemen verschillende concerten van Oscar and the Wolf moest uitstellen, speelde hij de voorbije week voor volle zalen in Antwerpen, Parijs en Londen. ‘Het verschil met vroeger? Ik drink niet meer en ik lig op tijd in bed.’

Ben Van Alboom

‘Is de douche vrij?»

Vier dagen nadat Oscar and the Wolf een volgestouwd Sportpaleis op zijn grondvesten deed daveren, vechten Max Colombie en zijn zestienkoppig gevolg in een piepkleine backstage van een Londense concertzaal om één douchekamer. Scala, de concertzaal in kwestie, geeft de indruk zelf ook niet bijzonder groot te zijn, maar de bizarre mix van levels, plateaus en trappen – het lijkt meer op een foute discotheek in Saint-Tropez dan een concertzaal – zal straks toch aan zo’n achthonderd personen onderdak bieden. Beduidend minder dan een bomvol Sportpaleis, maar het is de grootste zaal die Oscar and the Wolf hier al ooit heeft aangedaan. En belangrijker: aan de deur hangt het bordje ‘sold out’.

Die ene douche zorgt uiteindelijk ook voor meer hilariteit dan ergernis. ‘Ik hou van luxe’, zegt Colombie, en hij zal het die dag nog zeker drie keer herhalen, voor mocht daar zelfs maar een snipper twijfel over bestaan. ‘Maar dit maakt de band met mijn team sterker. En het voelt ook als vroeger, toen we nog als indieband op de baan waren en we allemaal onder dezelfde vuile douche moesten kruipen. De douche valt hier reuze mee, maar hoe meer luxe, hoe minder herinner­ingen. Ik zou dit echt niet kunnen missen.’

Nog geen uur geleden is de Kortenbergse popgod enigszins geradbraakt van zijn tourbus gestapt, die minder dan tien uur later alweer zal doorrijden naar Parijs. Voor de brexit was dat niet zo’n groot probleem, maar Colombies tourmanager vraagt zich af of het in de toekomst nog wel voor herhaling vatbaar is. ‘Het heeft vijf uur geduurd om voorbij de Britse douane te raken.’ Omdat er nog meer volk stond aan te schuiven? ‘Nee, dat was alleen voor ons.’

BIO

Geboren op 22 februari 1991 in Jette • nam in 2005 deel aan de voorrondes van Eurosong for Kids • richtte in 2010 de elektropopband Oscar and the Wolf op • bracht in 2014 zijn debuutplaat Entity uit • won in datzelfde jaar drie MIA’s, idem voor 2017 • speelde in 2019 op o.a. Rock Werchter en Tomorrowland • releasete in 2017 de plaat Infinity, vorig jaar volgde The Shimmer

Tijdens de rit van veertien uur van Brussel naar Londen is Colombie in totaal ook drie keer moeten opstaan: eerst voor de Franse douane, dan dus voor de Britse en tot slot omdat je tijdens de overzet van Calais naar Dover niet in het wagendek mag blijven zitten. Of liggen. ‘Mijn tourmanager zei me dat ze dat vol CO2 spuiten als er iets gebeurt, en dan stikt iedereen die erin zit. Maar ik weet niet wat ik daarvan moet geloven. (lacht) ­Volgende keer ga ik misschien toch de Eurostar nemen.’

Nog los van de douanekwestie geeft Colombie vlakaf toe dat hij Londen niet echt een warm hart toedraagt. ‘Ik haat Londen! Ik vind dat iedereen hier als anonieme mieren door elkaar loopt. Iedereen is druk bezig, alles is moeilijk en duur. Pas op: ik had dat gevoel op den duur ook in Brussel. Veel van mijn stress van de afgelopen jaren had te maken met het feit dat ik daar woonde. Brussel was te hard voor mij, te luid, te veel indrukken. Door in Kortenberg te gaan wonen, besef ik dat ik liever een miljoen fluitende vogels hoor dan tien babbelende mensen.’

- Waarom dan nog tijd steken in een voor ­Belgische muzikanten haast onmogelijke stad als Londen, als je hier toch niet graag komt en je in eigen land zopas voor 20.000 man hebt gespeeld?

MAX COLOMBIE «Omdat Londen hoe dan ook een interessante stad blijft en er vanavond ook enkele mensen van grote labels komen kijken (het contract van Oscar and the Wolf bij het Belgische indielabel PIAS is zopas afgelopen en Colombie is naar eigen zeggen rustig zijn opties aan het bekijken). Al klinkt dat nu alsof er een strategie achter zit, en dat is niet zo. Ik ben iemand die graag iets probeert, en als dat dan ook lukt – zoals de eerste keer dat ik in Nederland in een arena speelde – dan voelt dat echt wel goed. Maar ik weet ook dat je in deze business niet alleen goed moet zijn, je moet ook veel geluk hebben. Ik ken genoeg mensen die dachten dat het hen zou lukken, en er ook alles aan hebben gedaan. Als het dan niet gebeurt, doet dat pijn.»

- Zeg je nu erg zen en met veel zelfrelativering, terwijl je nog geen halfjaar geleden een reeks concerten afgelastte omdat je kampte met angstaanvallen en een depressie.

COLOMBIE «Ik ben in feite nooit écht depressief of suïcidaal geweest, maar ik heb wel een zwaar ‘stress­flipmoment’ gehad, ja. Laten we het een soort burn-out met angstaanvallen noemen. Het was het gevolg van jaren te hard te leven, van mezelf waanzinnig veel druk op te leggen en van de stress die dat met zich meebracht weg te drinken. Het was dus echt al wel even bezig, en het was voor iedereen om me heen ook echt al wel even duidelijk. Maar ik lachte het gewoon altijd weg: ‘I’ll be fine!’»

‘Ik heb weer moeten leren om Max te zijn, om vervolgens te zien wat Oscar and the Wolf is.’ Beeld Thomas Sweertvaegher
‘Ik heb weer moeten leren om Max te zijn, om vervolgens te zien wat Oscar and the Wolf is.’Beeld Thomas Sweertvaegher

- Toch leek het voor outsiders alsof je alles in een gezond tempo aan het doen was. Er zat altijd meer dan drie jaar tussen jouw verschillende albums.

COLOMBIE «Maar dat was het niet zozeer. Ik zou elk jaar een plaat kunnen uitbrengen zonder dat mij dat stress bezorgt. Muziek maken is wat ik het liefst van al doe. Het was eerder de druk van Oscar and the Wolf te moeten zijn en dat niet te kunnen loslaten. Ik werd daar enorm door verlamd. Ik durfde soms echt mijn gsm niet op te nemen als het over werk ging. En zoiets gaat dan in mijn hoofd zitten, waardoor het nóg erger wordt. Ik werd ook snel paniekerig en deed vaak erg negatief, terwijl ik wel ook nog altijd overal mijn fiat op moest geven. Inmiddels geef ik veel meer uit handen – hoe eng dat in het begin ook was – en doe ik zelf alleen nog de dingen die mij echt gelukkig maken. En waar ik goed in ben.»

- Oscar and the Wolf en Max Colombie waren te veel één geworden. Zoiets?

COLOMBIE «Ja, precies dat. En mijn angst was dus ook dat als Oscar and the Wolf zou wegvallen, Max niet meer zou bestaan. Dat was het grootste probleem. Ik heb weer moeten leren om Max te zijn om vervolgens te zien wat Oscar and the Wolf is. En ik besef nu dat het oké zou zijn mocht Oscar and the Wolf wegvallen. Oscar and the Wolf is een job die ik ontzettend graag doe, maar het is geen essentieel onderdeel van mijn leven. Muziek is dat wel, niet het project dat ik heb gecreëerd.»

- Als Oscar and the Wolf was je in het verleden ook net iets minder open en toegankelijk dan de Max Colombie die hier nu voor mij zit.

COLOMBIE «Voor een stuk was dat zeker ook perceptie, denk ik. Ik doe geen televisie- en liever ook geen radio-interviews, want ik krijg daar stress van. Maar ik merkte dat mij daardoor een zekere arrogantie werd aangewreven. En nu ik zo openlijk over die stress en angst praat, zeggen mensen: ‘Amai, wat een oprecht persoon!’ Maar een jaar geleden was het dus nog: ‘Doe eens niet zo pretentieus!’ (lacht)»

- Maar voor een stuk heb je Oscar and the Wolf natuurlijk ook wel een sterk, ongenaakbaar en zelfs ietwat mysterieus imago aangemeten.

COLOMBIE «Terwijl ik in feite een verlegen en angstige jongen ben. Maar dat kon ik dus niet laten zien, vond ik, omdat het niet strookte met het beeld dat ik misschien vooral zelf had van Oscar and the Wolf. En nu besef ik dat het totaal niet zwak is om daarover te praten of om er eerlijk over te zijn. Dat dat juist sterk is. En menselijk.»

- Het is ook een teken des tijds, want vijftien jaar geleden werd je er misschien nog wel op afgerekend.

COLOMBIE «Dat denk ik ook, ja. Maar ik vind het echt niet slecht dat het nu hip is. (lacht) Het is stom om het zo te zeggen, maar het is goed dat mensen, onder wie celebrity’s, vandaag openlijk over hun mentale problemen praten. Want dat zet ook anderen aan om de stap te zetten, en het maakt duidelijk dat er geen taboe meer op rust.»

- Je bent onlangs voor het eerst ook open ­geweest over jouw druggebruik.

COLOMBIE «Ja, maar laten we eerlijk zijn: iedereen doet het, niemand zegt het. Ik nu wel.»

- Niet iedereen ontwikkelt een cocaïne­probleem.

COLOMBIE «Mijn probleem was dat ik cocaïne aan werk linkte. Performen, een feestje bouwen, ik zie dat als mijn job. Maar daar kwam dus ook steeds meer cocaïne bij kijken en dat werd op den duur een probleem. In die mate zelfs dat mijn shows aan het einde niet meer goed waren. Ze waren nu ook weer niet slecht, maar op een bepaald moment stopte ik met er kritisch naar te kijken en mezelf te verbeteren. Alles was bandwerk geworden, en ik ben zo niet. Ik ben gelukkig als ik mezelf kan uitdagen en het beste in mezelf naar boven kan brengen. En dat deed ik niet meer. Ik was die drive kwijt.»

- Hoe voelt het nu om te toeren zonder coke en alcohol?

COLOMBIE «Mega! ’t Is iets saaier, maar ik ben rustiger en gelukkiger. Ik denk weer helderder na en ik ben sommige dingen ook weer beginnen appreciëren. Vroeger keek ik uit naar het volgende feestje, nu ga ik liever eens goed eten. Ik zeg niet dat ik nooit meer iets zal drinken, maar nu even niet. En het is tegenwoordig ook hip, hè: niet drinken. In L.A. drinkt niemand nog. Dat is echt zot. En hier in Londen hoor ik ook steeds meer vrienden zeggen dat bijna niemand in hun omgeving nog drinkt. Zalig!»

Groepsknuffel voor het optreden. 'Tonight we play in fookin' London!' Beeld Thomas Sweertvaegher
Groepsknuffel voor het optreden. 'Tonight we play in fookin' London!'Beeld Thomas Sweertvaegher

- Ik weet dat het zo is, maar ik zit nog in de ontkenningsfase.

COLOMBIE «O, maar dat snap ik volledig. Want als je bij ons met vrienden afspreekt, is dat toch altijd met een glas erbij. Bij mij was dat ook zo. En als ik diezelfde vrienden nu zie, is het raar om dat achterwege te laten. Probeer bovendien maar eens supersociaal te doen zonder alcohol. Ik vind dat moeilijk. Voor mij is dat een opdracht. Vandaar dat ik nu ook op tournee meestal op tijd in mijn bed lig. Dat doet deugd.»

- Misschien heeft dat ook gewoon iets te ­maken met de leeftijd?

COLOMBIE (wanhopige zucht) «Goh, laten we hopen van niet! Dat vind ik… nee! Nee, nee, nee. Ik vind het erg om oud te worden. Ik vind het verschrikkelijk dat ik al boven de 30 ben. Ik wil ook altijd terug naar een moment uit het verleden. ‘Dat waren nog eens tijden’, zit ik dan te denken. Maar ik besef tegelijk dat ik dat over tien jaar ook van dit moment ga zeggen. Ik heb intussen geleerd om veel dingen los te laten, maar dít lukt nog niet. Onlangs heb ik zo’n app gedownload die laat zien hoe je eruitziet als je oud bent, en ik zag er echt verschrikkelijk uit! Helemaal ingezakt!»

- Dat is geen exacte wetenschap, hè.

COLOMBIE «Ja, nee, ik denk dat ze dat echt wel weten, wat er allemaal begint te zakken. Je kunt dan ook kiezen tussen 60, 70 en 80 jaar, en bij mij was het al erg op mijn 60ste! Dus ik denk: ik zit nu al in de helft van mijn leven.»

- Gezond eten, beetje botox en alles komt goed.

COLOMBIE «En veel water drinken! Botox vind ik niet zo veilig, want dat kan verkeerd aflopen. Kijk naar Madonna nu: die ziet er als een wesp uit! De vorm van haar hoofd, die grote ogen. Weet je, als ik ooit ergens écht ongelukkig van word, zou ik misschien een kleine ingreep overwegen. Maar ik zie toch vooral de nadelen.»

- Heeft jouw angst om ouder te worden ook iets te maken met het idee dat er op een popster een houdbaarheidsdatum staat?

COLOMBIE «Dat denk ik wel, ja. Ik zie mezelf dit niet meer doen op mijn 50ste. Daarom dat ik van plan ben om een muziekstudio bij mij thuis te bouwen. Dat wordt mijn project voor later, voor op mijn oude dag. (enthousiast) En wat ik óók wil: ik doe mijn gsm weg en ik installeer een vaste telefoon waar alleen platenlabels het nummer van kennen. Als ze dan een song voor iemand anders nodig hebben, kunnen ze niet anders dan bellen. ‘Allee, ’t is goed’, antwoord ik dan. ‘Ik zal het doen!’ Zo, dat. Dát wil ik.» (lacht)

Terwijl het buiten naar goede Britse gewoonte ­pijpenstelen is beginnen regenen, loopt de Scala goed en – de regen zal er wel voor iets tussen zitten – opvallend snel vol. Backstage is het brandalarm intussen afgegaan omdat er geen andere plaats blijkt te zijn om de T-shirts van Max Colombie en zijn bandleden te strijken dan onder een rookdetector.

Het is nog tien minuten voor de show begint, en Colombie beseft plots dat hij zijn tanden nog moet poetsen. Drie minuten later wandelt hij de kamer opnieuw binnen en vraagt of iemand een sigaret heeft. ‘Het is de enige vice die ik nog heb’, zegt de muzikant, terwijl hij alweer de kamer uit rent om de sigaret snel in een steegje op te roken.

‘Twee minuten’, roept de tourmanager, en het valt op hoe stil het plots wordt in de tot dan erg rumoerige backstage. 'Tijd voor het knuffelmomentje’, doorbreekt Colombie de stilte, en hij steekt met zijn bandleden de koppen bij elkaar. ‘Tonight we play in fookin’ London’, brult een van hen, en amper vijftien seconden later – de deur van de backstageruimte geeft uit op het podium – is dat ook precies wat ze doen.

Wat een set van een dik uur moest worden – ‘ik wil mijn stem wat sparen voor morgen’ – wordt er al snel een van anderhalf uur. Een stomend anderhalf uur, om precies te zijn. Want naast alle oude hits en het pas verschenen WK-lied ‘Warrior’, tiert het publiek ook luidkeels alle nummers uit het recente album The Shimmer mee. Tot zichtbaar genoegen van Colombie, die de plaat eind vorig jaar uitbracht midden in de zoveelste lockdown.

COLOMBIE «Ik heb het daar toen wel even lastig mee gehad. Je brengt een plaat uit op een moment dat iedereen zegt dat de muziekindustrie aan het veranderen is en niemand nog met liveshows bezig is. Maar dat is waar ik voor sta. Een plaat maken en die niet live spelen, in mijn hoofd klopt dat niet. Ik vroeg mij zelfs af of mensen überhaupt wisten dat de plaat bestond. En iedereen intussen maar praten over digitale concerten. En ik maar zitten denken: jongens, dat is toch niets voor mij!?»

- Nooit overwogen?

COLOMBIE «Nee. Ik kan echt niet optreden zonder publiek. Daarom dat ik tv-shows ook zo verschrikkelijk vind om te doen.»

null Beeld Thomas Sweertvaegher
Beeld Thomas Sweertvaegher

- Ik herinner me dat je in die periode bijzonder hoopvol sprak over wat er zou gebeuren na de pandemie: een tijdperk van liefde en seksualiteit à la Woodstock, voorspelde je.

COLOMBIE «Nog niets van gemerkt! (lacht) Ik vind dat mensen harder zijn geworden, minder sociaal. Mensen zijn het gewoon geworden om niet meer per se naar buiten te moeten gaan. Oké, ik ben nu zelf ook niet meer het grootste fuifbeest, dus misschien ligt het aan mij. Maar wat ik dacht dat er zou gebeuren, is duidelijk niet gebeurd.»

- De roaring twenties zijn er nog altijd niet.

COLOMBIE (teleurgesteld) «Nee. Maar ik denk nu wel dat Gen Z daarvoor gaat zorgen! Open van geest, ­rebels, inclusief, ik ben daar echt jaloers op.»

- We hadden ook veel van jouw generatie verwacht, maar het is er niet van gekomen.

COLOMBIE (verontschuldigend) «Ik weet het. Als je ziet hoe wij in het humaniora gekleed liepen tegenover nu! Al die jonge gasten lopen er expressief bij én ze zijn van alles op de hoogte. Ze zijn ook minder bezig met of iemand nu al dan niet gay is. Dat speelt ogenschijnlijk geen rol meer. Ik vind dat superschoon om te zien.»

- Dat was iets wat jou de afgelopen jaren ook wel eens dwarszat, niet?

COLOMBIE «Goh, ik wilde niet het boegbeeld zijn van ‘don’t be afraid to come out’. Ik wilde dat het over mijn muziek ging, en mijn geaardheid had daar niets mee te maken. Maar ik besef tegelijk dat we nog altijd in een maatschappij leven waarin dat benadrukt moet worden, zodanig dat het ooit de normaalste zaak van de wereld wordt. Maar ik had nooit zin om de nadruk te leggen op die ­coming-out. Ik vind dat verkeerd. Als mensen mij vroegen of ik een lief had, antwoordde ik daarop. Als de vraag was of ik gay was, dan niet. Maar ik merk dus dat dat onder jongeren steeds minder een issue is.»

- In het verleden heb je het idee geopperd om voor de lagere school leerstof te ontwikkelen zodat kinderen konden bijleren over seksuele diversiteit. Dat vind je intussen dan ook niet meer zo hard nodig?

COLOMBIE «Toch wel! ’t Is goed dat gay en trans personen vandaag meer aanvaard worden omdat ze nu ook opduiken in Netflix-series, maar het gaat niet alleen over aanvaarding. We moeten kinderen ook durven duidelijk te maken dat seks meer is dan voortplanting. Want dat blijft in het onderwijs wel nog altijd de boodschap, waardoor gay, trans en non-binaire kinderen ook blijven denken dat zij buiten de sociaal én wetenschappelijk aanvaarde norm vallen. Dat moet echt anders.»

- Daarover gesproken, allicht heb je geen ­plannen om naar Qatar te reizen en daar ‘Warrior’ te spelen?

COLOMBIE «Nee, maar dat was ook nooit de bedoeling. Ik wilde de Rode Duivels een hart onder de riem steken en iets bijdragen aan de samenhorigheid in ons land. Tijdens zo’n WK maken we altijd heel even geen ruzie. En als ik daar dan de soundtrack voor mag leveren: prima!»

- Ik doelde in feite vooral op het feit dat ze daar niet echt openstaan voor lgbtq+.

COLOMBIE «O, maar ik denk echt niet: ’t is voetbal, dus laten we over al de rest zwijgen. En natuurlijk heb ik er op voorhand goed over nagedacht. Maar ik kon geen redenen verzinnen waarom ik het dan niet zou doen. Dan hadden ze iemand anders genomen en was er misschien niets over gezegd. En los daarvan is het toch ook een statement? Want als we straks dat spel winnen – en dat is toch de bedoeling – dan is het lijflied van de Rode Duivels geschreven door iemand die gay is. En dan denk ik: hier, fuckers!»

null Beeld Thomas Sweertvaegher
Beeld Thomas Sweertvaegher

- De Belgische voetbalbond heeft het daar met jou nooit over gehad?

COLOMBIE «Over wat ik er wel of niet over mag zeggen? Totáál niet! Dat gaat ook niemand mij ooit opleggen. Als dat een voorwaarde was geweest, dan zou ik het niet hebben gedaan.»

- Ga je naar alle matchen van de Rode Duivels kijken?

COLOMBIE «Natuurlijk! Ik ken niets van voetbal, maar ik ga daar nu wel over stressen, ja. Wel nog geen idee waar precies, maar ik ken wel wat mensen die van voetbal houden.»

- Als je zegt dat je niets van voetbal kent, dan …

COLOMBIE «Niets! Letterlijk. Mijn management heeft de gezichten van alle Rode Duivels uitgeprint, zodat er zich bij mijn bezoek aan de voetbalbond geen gênante taferelen zouden afspelen. (lacht) Het was erg, hoor. Maar ik weet dat het team het nummer supergoed vindt, en ik vind het zelf ook allemaal leuk om te doen. Dat is ­vandaag het belangrijkste.»

(DM)

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234