Paul McCartney Beeld Humo
Paul McCartneyBeeld Humo

CD★★★½☆

‘McCartney III Imagined’ is essentieel noch wereldschokkend, maar kan tellen qua vriendendienst

Wat krijg je als je een goede plaat, te veel tijd en een belachelijk uitgebreid adresboekje combineert? Omdat ú het niet zo snel te weten zult komen, zocht Paul McCartney het even uit.

Enkele maanden na de release van ‘III’ (★★★★☆), een plaat waarop Macca eindelijk zijn tweede prostaat gevonden leek te hebben en die in december goed was voor tal van warmhartige recensies, overhandigde hij de mastertapes van zijn 11 ‘rockdown’-songs aan evenveel bekende muzikanten, met één dwingende vraag: neem het bronmateriaal maar eens goed onder handen. Coveren mocht, remixen ook, er desnoods gewoon overheen rappen: oké dan – zolang de eigen stempel hoorbaar was.

‘McCartney III Imagined’ is het resultaat. Met opener ‘Find My Way’ – bij McCartney één van de mooiste tracks – is in de lome versie van Beck alvast niets mis, maar evenmin iets om bijzonder pal van achterover te vallen (helaas een beetje story of Beck’s life, de laatste jaren). Dominic Fike (van ‘Phone Numbers’ en ‘3 Nights’) sleutelt ‘Kiss of Venus’ om tot een nieuwerwetse funktrack, die – ligt het aan het spel met mono en stereo, aan de drugs of gewoon aan ons ketodieet? – méér aan The Beatles doet denken dan het McCartney-origineel. ‘Deep Down’ van Blood Orange is aangenaam geluidsbehang zonder meer.

Bij twee van de friendly takeovers lijkt het bijna of de song er nooit één van McCartney is geweest: Josh Homme klinkt in ‘Lavatory Lil’ als Queens of the Stone Age light, punt. En we zijn vrij zeker dat deze ‘Pretty Boys’ al op een Khruangbin-plaat of drie heeft gestaan. Maar: góéd!

Onversneden hoogtepunt: St. Vincent die erin slaagt om ‘Women and Wives’ tegelijk 1. dicht bij het origineel te houden (waarin, volgens (md) destijds, ‘Mac zijn beste rockstem bovenhaalt en een soort boogiewoogiepiano speelt’), 2. kerkelijk en plechtig te laten klinken, én 3. verknipt en behoorlijk trippy. In een interview noemde St. Vincent McCartneys opgestoken duim voor haar versie ‘het beste moment van mijn leven’.

Ook sterk: de ontklede, Gorillaziaanse versie van ‘Long Tailed Winter Bird’ door Damon Albarn, en Phoebe Bridgers’ subtiele make-over van ‘Seize the Day’. En vooruit, hetzelfde voor Anderson .Paaks ‘Aperol Spritz en gebakken saucissen’-versie van ‘When Winter Comes’.

De jury heeft nog geen mening over het bij vlagen schreeuwlelijke, maar intrigerende ‘Slidin’’ van Paul Epworth en Radiohead-gitarist Ed O’Brien, en evenmin over de donkere, met scheve beats en akelige achtergrondkoortjes belegde long & winding road waarop 3D van Massive Attack slottrack ‘Deep Deep Feeling’ meeneemt.

Dat zoveel wereldbekende muzikanten bereid waren om tijd, moeite en in het slechtste geval een deel van hun reputatie op te offeren aan, godbetert, een remixplaat zegt alles over de onsterfelijke status van McCartney. Dat het resultaat de middelmaat enigszins overstijgt, zegt vooral iets over de inherente kwaliteit van ‘III’.

‘McCartney III Imagined’ is essentieel noch wereldschokkend, maar qua vriendendienst kan men het slechter treffen.

DIVERSE ARTIESTEN
McCartney III Imagined Beeld RV
DIVERSE ARTIESTENMcCartney III ImaginedBeeld RV
Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234