null Beeld KOEN KEPPENS
Beeld KOEN KEPPENS

Reeperbahn Festival★★★★★

Meskerem Mees beheerste in het stroeve Hamburg haar instrument, die prachtige hese strot, tot in de perfectie

Wie de Rock Rally heeft gewonnen, moet verder kijken dan de voorschoot van Duitsland die ons land is. En als je dan toch ambitie hebt: waarom niet meteen even testen of onze oosterburen voor de bijl kunnen gaan? Meskerem Mees probeerde het woensdag op het Reeperbahn Festival in Hamburg, en ook Naima Joris (★★★★☆) zaaide er de eerste zaadjes van wat misschien ooit een verovering kan worden.

‘De grap van de eeuw,’ komt manager Bert de Nochtspeicher Club binnengestormd. Het is vijf over halfnegen en er zit nog nauwelijks volk binnen. De reden? De app waarmee iedereen verplicht moet inchecken werkt niet. En zonder – zo vereist de Duitse gründlichkeit – kan niemand binnen. Maar Meskerem moet en zal beginnen, klinkt het, desnoods voor slechts tien man. Na de corona-Rock Rally van 2020 moet Meskerem Mees nu dus ook de strijd aanbinden met de beperkingen van de corona-Reeperbahn. Want het Duitse festival neemt de bedreigingen ernstig, en stelt zich zelfs strenger op dan de Duitse feestregels vereisen.

Met tien minuten vertraging kan Meskerem dan toch een volle club – enfin, elk tafeltje op veilige afstand bezet – in de ogen kijken. ‘Ik heb nog voorgesteld om buiten op de trappen te spelen voor de wachtrij,’ lacht ze. ‘Dat zou best wel rock-’n-roll zijn geweest.’ We zijn dan al enkele songs verder, en Meskerem heeft de zaal in haar greep.

Ze koos voor de zachte aanpak, met een ‘Astronaut’ dat trippelend binnenkwam en ‘Parking Lot’ dat op die lijn verderging. Duitsland wist toen al: hier staat een Zangeres. Haar frasering pakt je beet, ze is een geboren verteller. ‘Season Shift’ brengt ze zo stil dat je wordt herinnerd aan de oorsprong van haar rustige songs: ze wilde haar moeder niet storen bij het musiceren op haar kamer. Het is een bloedmooi nummer, een te verwachten hoogtepunt van de plaat die er al in november aan komt.

Meskerem staat er met het vanzelfsprekende zelfvertrouwen van iemand die haar instrument, die prachtige hese strot, perfect beheerst. Ze mag er dan verlegen en stil uitzien, geef haar de microfoon en ze sluit zachtjes haar vuist. En dus kan er een grapje af als ze haar flesje water omtrapt: ‘I’m a comedian. But sometimes I’m a musician.’ Een zaal die zo muisstil is dat ze niet durft te applaudisseren tot Meskerem aangeeft dat haar song wel degelijk gedaan is, laat het glimlachend passeren.

‘Man of Manners’ is folky zonder gêne, de cello van Jasmijn Lootens gaat er bijna fiedelend in mee. En dan gaat Meskerem achteloos met de armen achter de rug staan en zet ze a capella ‘Great Dandelion’ in: dat kan ze dus óók. Ze countert de overdosis ingetogenheid meteen met een vinnig, bijna vrolijk ‘Queen Bee’. En single ‘Joe’, dat trippelende nummer dat u al meer dan een jaar niet uit uw hoofd krijgt? ‘Zing gerust mee,’ zegt ze. Het blijft stil. Is Duitsland beleefd of moet het nog overtuigd worden? Het zal dat eerste zijn, want na ‘Best Friend’, waarin Mees de woorden laat dartelen over haar gitaarakkoorden, en ‘Where I’m From’, dat altijd een klein beetje venijnig zal blijven, is het applaus vurig.

En dat is dat. Kordaat worden we naar de uitgang begeleid, en we belanden weer op de Reeperbahn, dat oord van verderf waar The Beatles ooit hun kunstje scherp slepen door urenlang te spelen voor dronken zeelui, en waar toeristen zich nu vergapen aan de nog steeds aanwezige prostituees. Even overwegen we een gokspelletje ‘rockjournalist of hoerenloper?’, maar wanneer we zelf ongeveer worden besprongen door een iets te gretige dame, hangen we onze conference pass toch maar wat zichtbaarder. Helpt niet.

Hier, op die streep fel neonlicht, ontvangt het Reeperbahn Festival in dertig zalen jong talent uit heel Europa. Daar zit ook Naima Joris bij, die in een kale protestantse kerk haar ‘eerste band ooit’ aan het internationale publiek voorstelt. Achter haar hangen nog de hymnes van vorige zondag aangekondigd, maar zo religieus wordt het niet. Joris laat haar baritonsax zoemen in een langgerekte drone-loop en pakt een handtrommel. Een westerngitaar van Vitja Pauwels waait eroverheen. Zo bouwt de band laagje per laagje op. En wanneer de zangeres haar gitaar vastpakt en haar mond opent, begint: een Lied.

De songs van Joris zijn ongewoon. Wars van traditionele structuren meanderen ze, zoeken ze hun weg waar ze die vinden. En soms worden de drums daar dwars op geparkeerd. Dan roffelt en rinkelt Tijl Piryns, laat hij de percussie kletteren, zoals in ‘Missing You’. ‘Ik heb de meeste songs zelf geschreven,’ vertelt Joris het publiek. ‘Behalve de Portugese. Want ik spreek geen Portugees.’ We hadden nochtans gezworen dat ze elke letter van Cesária Évora’s ‘Sodade’ vóélde, zo intens leek ze dat nummer te leven.

Zo rustig als Joris’ songs zijn, zo ongedurig kleurt de band ze in. Langzaam laten ze de boel zelfs volledig ontsporen, in een minutenlange kakofonie die even snel weer gedaan is. Een laatste ingetogen ‘Bellybutton’ sust nog even, voor iedereen – rustig, rijtje per rijtje van achteren naar voren! – weer naar buiten wordt begeleid. Het is elf uur, op de Reeperbahnterrassen mag geen alcohol meer geschonken. Een vreemde festivaldag is alweer gedaan, maar twee vrouwen hebben de wereld even gekieteld.

‘Evengoed ga ik volgend jaar weer studeren. Ik voel me niet verplicht om dit tot het einde van mijn dagen te doen,’ zei Meskerem Mees in een interview. Er is iets moois aan haar onberekenbaarheid, en aan de eigenzinnigheid van Naima Joris. In een wereld waarin rock-’n-roll een carrière-optie is geworden, rollen ze eens met hun ogen. Ze spelen omdat ze daar zin in hebben. En u mag kijken, als u wil – het móét niet. Maar als het kan, dan willen ze wel Europa in. Vandaag was een goeie start.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234