cd★★★½✩

Michael Kiwanuka - Kiwanuka

Het ene moment ben je zomaar ‘een neger met een McJob’ die door nitwits racistisch wordt bejegend en die songs die niemand wil horen opdringt aan de aangewaaide klanten van derderangs pubs, en één ‘Cold Little Heart’ later word je binnengehaald als de belichaming van de 21ste eeuwse soul en vraagt zelfs superego Kanye West jou om raad.

Het overkwam Michael Kiwanuka, een getalenteerde black man in a white world, wiens debuut ‘Home Again’ de plaat bleek die iedereen die zich muzikaal awake waant, goed moest vinden. Na zijn eerste monstersucces vertelde Kiwanuka in alle interviews hetzelfde: hoe onzeker hij wel was. Zó onzeker zelfs dat een tweede plaat, ‘Night Songs’, wel werd opgenomen, maar nooit werd uitgebracht. Natuurlijk krijgt de buitenstaander daarbij nooit het echte verhaal te horen – misschien was ze simpelweg niet goed genoeg. Maar het is een feit: hoezeer ‘Love & Hate’ ook wereldwijde faam vergaarde en zijn muziek overal werd onthaald als vers goud – in tv-series als ‘Empire’ en films als ‘Yesterday’, bijvoorbeeld – Kiwanuka bleef duizend varianten op I’m not worthy stamelen. Valse bescheidenheid van een underdog komt natuurlijk altijd sympathiek over.

De hoogste tijd voor een rondje overcompensatie, dus. Omdat betweters op de marketingafdeling hem een artiestennaam wilden aanpraten die ‘makkelijker bekt’ (lees: witter klinkt), heet Michaels derde worp ‘Kiwanuka’ en niet ‘Van Langenhove’ of ‘Van Grieken’. En om het laatste greintje minderwaardigheidsgevoel de kop in te drukken, poseert hij op de hoes als een kruising tussen een koning en een farao. Mét zwarte baard en afro, voor mensen die vinden dat hij niet zwart genoeg is. En de nieuwe single ‘You Ain’t the Problem’ kan gelden als een moreel geheugensteuntje aan zijn onzekere zelf én aan alle kleurlingen, immigranten en bij uitbreiding iedereen die weleens met de vinger wordt gewezen.

Bij zijn vorige platen regende het vergelijkingen met souliconen als Donny Hathaway, Gil-Scott Heron, Bill Withers, Otis Redding en Marvin Gaye – recensenten die tegen een deadline vechten, moeten íéts zeggen. Maar eigenlijk is dat tegelijk te veel eer én niet ter zake.

‘Hero’ klinkt meer als een mix van een outtake van Jimi Hendrix’ ‘All Along the Watchtower’ en de single die Oasis nu gemaakt zou kunnen hebben als ze de productie hadden uitbesteed aan Danger Mouse en Inflo. De smoothe warmte van het sfeervolle ‘Piano Joint’ roept dan weer de oldskool soul van de sixties en seventies op.

Kiwanuka maakt goeie ballads en warme, feestelijke postmoderne disco met politiek correcte, maar zelden meer dan middelmatige teksten. Hij heeft een aparte stem en is een aanwinst, maar (voorlopig) niet de redder van de soul die sommigen in hem zien. Zijn stem is behoorlijk, maar niet uitzonderlijk. Maar er zijn ook zwarte artiesten die klinken als wit plastic, en op dat vlak is Michael the real deal: zelfs in zijn meest oppervlakkige deuntjes hoor je ebbenhout en soul.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234