Arno Hintjens: 'Ik besef heel goed dat ik tot een generatie behoor die met zijn gat in de boter heeft geleefd: the sky was the limit'Beeld Alex Vanhee

Humo sprak metArno Hintjens

‘Mijn haar afscheren, ik had dat al veel eerder moeten doen’

Nonkel Arno. Ridder, danser, chanteur de charme, chevalier de l’ordre des arts et des lettres en clown, levend standbeeld en icoon van het vaderland: we waren hem bijna kwijt. In november vorig jaar, kort na de release van zijn laatste plaat ‘Santeboutique’, werd pancreaskanker bij hem vastgesteld, een venijnige vijand die weinig zicht op een vrolijke toekomst overeind laat. Maar Arno (71) leeft nog. De operatie is perfect verlopen, de patiënt is klaar voor bisnummers: ‘Er zit nu een nieuw geluid in mijn kop, maar vraag me niet om dat uit te leggen, want dat gaat niet. En dat maakt het net zo mooi.’

De lijst met in­structies voor ons comeback­interview zijn naar Arno-­normen nogal uitgebreid: geen vragen over zijn vriendin, familie of ziekte­verloop. Arno wil het vooral over muziek hebben. En omdat hij nog last zou hebben van vermoeidheid, is onze tijd beperkt. Het is de eerste keer dat ik hem interview in ‘zijn’ Oostende, en de eerste keer dat ik lang haar heb en hij een broske. Omdat zijn geliefde Hotel du Parc gesloten is, heeft hij zijn intrek genomen in een etablissement tegenover het prachtige gebouw van De Grote Post. Ik begin met te zeggen dat hij er verdomd goed uitziet.

ARNO «Ik ben naar de gynaecoloog geweest. Speciaal voor jou. Alles was in orde.»

HUMO Het staat je wel, dat korte coupeje.

ARNO «Ja, ik heb mijn haar afgeschoren, maar het begint alweer te groeien.»

HUMO Heb je dat zelf gedaan?

ARNO «Nee. Ik had veel haar verloren door de chemo, het trok op niet veel meer. En toen ik een clip moest opnemen met Zwangere Guy, hebben ze het op de set afgeschoren. Dat duurt niet lang: hup, machientje erop en ’t is weg.»

HUMO Ik weet het, ik heb het vijftien jaar lang geheel vrijwillig zelf gedaan.

ARNO «Ah kijk, als ik in de problemen zit, zal ik je bellen. ’t Is ver van mijn kont, hè, daar mag je komen.»

HUMO Body grooming doe ik desgewenst ook.

ARNO «Wat? Body grooving? Je bent een mooi meisje, maar dat gaan we niet doen (lacht).»

HUMO Ga je je haar zo kort houden?

ARNO «Ja, da’s makkelijk, jong: het hangt nooit meer in m’n gezicht en ik hoef nooit meer in de spiegel te kijken of het wel goed zit. Ik had dat al eerder moeten doen.»

HUMO Waarvoor diende die clip met Zwangere Guy?

ARNO «We hebben een nummer gemaakt voor Telenet, met clip erbij en al. Meer kan ik daar nog niet over zeggen.»

HUMO Deze week zit je naar verluidt ook in de studio.

ARNO «Ik ben een plaat aan het opnemen met piano, voix en bas. Met Mirko Banovic en een Franse pianist – hoe heet hij weer…»

Arno’s persverantwoordelijke springt bij vanaf een nabijgelegen tafeltje: ‘Sofiane Pamart.’

ARNO «Sofiane, ja. Naar het schijnt is hij bekend bij rappers. De platenfirma heeft hem voorgesteld. Het idee voor de plaat komt ook van hen: oude nummers van mij met piano, voix en bas.»

HUMO Welke oude nummers?

ARNO «O, van heel vroeger tot meer recent. Ik ga daar ook nog niks over zeggen. Ik heb er al negen opgenomen en ik ga er nog vijf bijdoen.»

HUMO Voor de rest neem je tegenwoordig wel je rust, neem ik aan?

ARNO «Ik ben ook nog aan het repeteren voor mijn optredens op Werchter (op 5 juli gaf Arno al een miniconcert op de Zomerbar van Rock Werchter, op dinsdag 21 en vrijdag 24 juli staat hij er opnieuw, red.). En in september pikken we normaal gezien de Europese ­tournee weer op die door corona is uitgesteld, door Zwitserland, Frankrijk en Nederland. Normaal gezien.»

HUMO Wordt Rock Werchter Zomerbar de eerste keer dat je weer een volledig concert gaat spelen?

ARNO «Ja, op beide dagen twee keer een uur.»

HUMO Dat wordt heavy.

ARNO «Waarom? Normaal speel ik twee uur. Maar we zullen zien, morgen ga ik weer repeteren met mijn muzikanten. Een beetje spelen, hè. Ik heb mij ook ingeschreven om Chippendale te worden.»

HUMO Ik heb het gehoord. Nog altijd geen reactie gehad?

ARNO (schudt het hoofd) «Ik denk dat mijn kloten te lang zijn. Als ik die pirouetjes moet maken – ik heb het eens geprobeerd – dan maak ik strepen over de grond (lacht). Je kunt niet alles hebben in het leven.»

HUMO Je had een filmpje ingestuurd?

ARNO «Nee, ik heb aan een examen meegedaan. (Schudt weer van nee) ’t Zijn mijn kloten, jong. Mijn eigen schuld: ik had in de winter moeten meedoen, dan zijn ze zo groot als erwtjes.»

‘Ik was vroeger een raar ventje: ik stotterde, was autistisch en sloot me af. Muziek heeft alle deuren voor me geopend.’Beeld Alex Vanhee

Natte mosselen

HUMO Op 5 juli stond je voor het eerst sinds je operatie weer op het podium, en heb je in Werchter twee songs gebracht.

ARNO «Víér. Twee voor de tv en nog twee voor het publiek daar. Ik was de laatste artiest en de mensen vroegen dat. Het was raar, surrealistisch eigenlijk. De mensen zitten aan tafeltjes, hè. Heel bizar. Anderzijds: als je speelt, speel je. Dan vergeet je wat er zich voor je afspeelt. Enfin, ik toch. Eergisteren heb ik gespeeld voor de RTBF, in het park tegenover het Koninklijk Paleis, en dat was zonder publiek. (Haalt de ­schouders op) Spelen is spelen. Ik heb nog gezwaaid en geroepen naar onze koning en koningin – ‘Fi-lip! ­Ma-thil-de!’ – maar ze reageerden niet. Ze waren nochtans thuis, want hun fietsen stonden voor de deur (lacht). Nee, ik vind... Die Mathilde, die heeft iets.»

HUMO Ja?

ARNO «Ja. Ik was ook een fan van Fabiola. Van haar ­kapsel en van haar humor. Weet je nog toen ze met die appel op het 21 juli-defilé verscheen nadat ze doodsbedreigingen had gekregen? Dat was een knipoog naar Willem Tell, hè. Fabiola was ook fan van ABBA, net als ik. Toen ze gestorven is, heb ik met Jan Paternoster van Black Box Revelation nog een liedje van ABBA voor haar gezongen: ‘Coming You, and You and Me’.»

HUMO ‘Knowing Me, Knowing You’?

ARNO «Dat, ja. We hebben dat nog opgenomen en op het internet gezet.»

HUMO Mijn favoriete ABBA-song.

ARNO «Van mij ook. Ik heb er zelf ook een cover van gemaakt. Met T.C. Matic hebben we nog samen met ABBA gespeeld voor de Zweedse tv, in Stockholm.»

HUMO Altijd al fan geweest?

ARNO «Altijd.»

HUMO Het lijkt me dat je dat in de alternatieve milieus waarin jullie destijds vertoefden niet zomaar luidop mocht toegeven.

ARNO (haalt de schouders op) «Ik wel, hè. Ik zeg ook al heel mijn leven dat ik fan ben van Mireille Mathieu. Weet je waarom? Omdat het zo is. Frankrijk heeft twee ­iconen: de Eiffeltoren en Mireille Mathieu. Hoe die kan zingen, maat! Er is niemand zoals zij. En er komt maar geen sleet op, ze is nog geen haar veranderd. Letterlijk: haar kapsel is nog altijd hetzelfde. En hoeveel jaar al? 150? Mireille Mathieu is ook een beetje surrealistisch, daar hou ik van. Ik zou heel graag eens met haar samenwerken, maar naar het schijnt heeft ze schrik van mij. Ik heb eens gezegd dat haar kapsel op een penis lijkt, en dat is ze blijkbaar te weten gekomen. Stom van mij, ik moet dat soort dingen niet zeggen. (Onverstoorbaar) Haar mond is trouwens ook iets heel speciaals, dat is een mond om de hele voetbalploeg van Anderlecht mee te pijpen (lacht). Ik denk dat Mireille Mathieu in haar eentje Anderlecht zou kunnen ­redden. En Coeck ook.»

HUMO Ludo Coeck? Die is toch al 35 jaar dood?

ARNO «Couck! Marc Couck.»

HUMO Marc Coucke, ben je fan van hem?

ARNO «Hij doet zijn werk, maar hij heeft eens gezegd – ik denk in Humo – dat hij van Oostende het nieuwe Dubai wil maken. Daar kan ik niet mee akkoord gaan. Ze zijn hier nu al fantastische gebouwen aan het vernietigen en ik vind dat verschrikkelijk. Gelukkig zijn er ook nog genoeg mooie dingen in Oostende. Ik ga straks naar de heropening van Mu.ZEE – ik heb daar een song voor geschreven. ’t Is te zeggen: voor James Ensor. In het Frans en in het Oostends. In het Frans gaat het van: ‘Ensor, mon mentor / Mon voisin de la Mer du Nord’, in het Oostends: ‘Ensor, jzie me mentor, een Ostensje ploate.’

»Léon Spilliaert: nog zo’n fantastische schilder. Gisteravond ben ik hier in Oostende op het strand gaan wandelen: een zonsondergang, maat, dat kun je niet geloven. Vier schilderijen van Spilliaert heb ik gezien, in een uur tijd. Die kleuren, de weerkaatsing van de zon op de zandbanken, dat zie je alleen in Oostende. Ongelooflijk mooi. Dat is een trip voor mij, een kick. Een bio-lsd-pilletje. Gratis.»

HUMO Inspireert je dat tot werken?

ARNO «Nee, dat maakt me nederig. Ik wil daar alleen maar naar kijken en van genieten. Weet je wanneer ik de zee ook graag heb? In de winter om tien uur ’s ochtends. Die geur van het strand en van de mosselen, garnalen, vis en oesters… Fantastisch! Dat heb je enkel ’s morgens. Ik herinner me nog dat ik als kind bij mijn grootouders was, en dat ik mijn grootvader naar mijn grootmoeder hoorde roepen: ‘Ta moule sens la mer.’ ‘Je mussel riekt nor de zèe’ (lacht).»

HUMO Hoe oud was je?

ARNO «6 of zo.»

HUMO Wist je waar hij het over had?

ARNO «Nee, natuurlijk niet. Nu wel (lacht). Een ­mossel moet nat zijn, hè. Zonder ­natte mosselen waren wij er niet. Pour se cultiver, il faut se ­mouiller, santé! (lacht).

»Toen ik 19 was, ben ik hier in Oostende eens tomate-­crevette gaan eten met een meisje, Suzy, een Engelse. Een halfuur ervoor hadden we allebei lsd genomen, en ik weet nog dat ineens één van die garnalen bewoog, en een oogje naar mij pinkte. Ik schrok me te pletter. En toen begonnen ze ook nog te dansen. Ik zeg tegen haar: ‘Stop! Je mag dat niet eten, die garnalen zijn aan het dansen!’ (lacht

HUMO Was dat die keer toen de mosselen de Brabançonne begonnen te zingen?

ARNO (verbaasd) «Jij weet dat?»

HUMO Je hebt het mij al eens verteld. Dat van die dansende garnalen wist ik nog niet. Heb je veel lsd genomen?

ARNO «Nee. Een paar keer, dat was genoeg. Met Ameri­kaanse basketters die bij Oostende speelden, heb ik hier in het park eens Thai sticks gerookt.»

HUMO Een soort opium, niet?

ARNO «Nee, wiet, maar dan heel straffe. Het had meer een lsd-effect. Ik had er een paar trekjes van genomen en ineens zag ik mezelf vanuit een boom beneden over de grond lopen. Zeer bizar. Nooit meer gedaan. Maar met al die dingen ben ik lang geleden gestopt. Ik gebruik al meer dan veertig jaar geen dope meer.»

‘Ik ben één keer dronken geweest, daarna niet meer. Eén glas wijn per dag.’Beeld Alex Vanhee

Pasgeboren vijfling

HUMO Wat mag je nu nog, sinds je ziekte? Of hoe noem je het eigenlijk, wat je aan de hand hebt gehad?

ARNO «Een ziekte, ja. Ik heb het geluk gehad dat… (­pauzeert lang). Gisteren was dood en morgen bestond niet. Ik heb geleefd van dag tot dag. En ik ben er niet depressief of down van geweest, ik heb dat gewoon aanvaard. Ik vond het goed, ik had er vrede mee, ik heb een fantastisch leven gehad. Ik heb de wereld gezien, dankzij de muziek. De muziek heeft me gered. Ik heb opgetreden met chemo, hè. Mijn laatste optreden was in Le Trianon in Parijs, ’s anderendaags ging ik onder het mes. Ik heb geluk gehad, ik was er vroeg bij. Met dank aan mijn vriendin: zij had gezien dat het wit van mijn ogen geel aan het worden was, en ze heeft me naar de dokter gestuurd. En van daar ging het naar het ziekenhuis.»

HUMO Je bent volledig genezen verklaard?

ARNO «Tot nu toe is alles perfect verlopen, maar of je volledig genezen bent, kun je pas na jaren zeggen. Over vier maanden moet ik terug voor een check-up, en dan telkens om de vier à zes maanden. Maar de chirurgen in het UZ Brussel hebben fantastisch werk verricht. Chapeau.»

HUMO Wat heb je na je op­treden in Parijs nog gedaan?

ARNO «Een feestje gehouden (lacht). Amai.»

HUMO Je had toch geen kater toen je geopereerd werd?

ARNO «Nee, ik heb niet gedronken. Wel gedanst. Met Paul Couter, die ik had uitgenodigd om het voorprogramma te doen. Zoiets moet je doen, hè, we zijn tenslotte samen begonnen in Tjens Couter.»

HUMO Ik wist niet dat jij een danser was.

ARNO «Jawel, maat. De swing, die kon ik vroeger goed. En slowen heb ik geleerd van een vriendin hier in Oostende. Sonja heette ze, zij noemde het the frotting blues. Ik weet nog dat ze toen we aan het dansen waren tegen me zei: ‘Arno, doe je portefeuille eens aan de kant, hij zit in de weg.’ En ik zeg: ‘Meiske, ik heb mijn portefeuille niet bij.’ (lacht)

»Mijn grootouders waren ook goeie dansers. Zo hebben ze elkaar leren kennen. Wat mijn grootvader niet wist, was dat mijn grootmoeder zong tijdens de pauzes in de cinema. Ze was operettezangeres, het was de tijd van de stomme film. De dag na hun eerste ontmoeting gingen ze samen naar de bioscoop, en tijdens de pauze zei mijn grootmoeder: ‘Ik ga even naar het toilet.’ Toen ze na een kwartier terugkwam, zei mijn grootvader tegen haar: ‘Marie Louise, er heeft hier daarnet een madam gezongen, dat had je moeten horen, het was fantastisch! Waarom ben je zo lang weggebleven?’ Dat was zij dus die daar had gezongen, hè. En hij had dat niet door (lacht). Ze zongen in die tijd in het donker, je kon haar alleen horen.

»Marie Louise Philips: amai, die had kloten aan haar lijf. Mijn grootvader zat ­tijdens de oorlog in het verzet, en toen de SS hem kwam halen, heeft mijn grootmoeder die Duitsers eigenhandig buitengezet. Hysterisch was ze, die mannen waren rap weg. Ze is op een mooie manier gestorven. Ik weet nog dat ze mij belde: ‘Arno, ik geef morgen een feest voor mijn verjaardag, kom je?’ Maar ik kon niet, ik zat in de studio. Op dat feest heeft ze om half twaalf ’s middags tegen de gasten gezegd: ‘Blijf maar zitten, ik hou even een siësta.’ (Fluit kort tussen de ­tanden) En ze was weg, nooit meer terug naar beneden gekomen. 96 is ze geworden.»

HUMO In onze vorige interviews heb je weleens – meestal off the record – toegegeven dat je met het ouder worden steeds meer schrik had om alleen te zijn, en dat je zelfs overwoog om in een service­flat te gaan wonen. Maar toen de realiteit plots kwam aankloppen en je te horen kreeg dat je kanker had, werd je blijkbaar heel kalm.

ARNO «Ja, dat heeft mij een, euh, dinges gegeven. (Denkt na) Twee jaar geleden ben ik naar Kathmandu geweest, op bezoek bij Hubert Decleer, een goede vriend en een oud-­leraar van mij uit Oostende die al 45 jaar in Nepal woont. Hij heeft me destijds de blues leren kennen. Nu is hij professor Sanskriet en is hij helemaal into boeddhisme – hij is nog tolk geweest van de dalai lama. Van hem heb ik heel veel geleerd, en ook in de afgelopen periode heb ik veel aan hem gehad. We bellen elkaar nog zeer geregeld. Ik ben zelf geen boeddhist, maar het is wel een filosofie waar je veel aan kunt hebben.

»Ik besef heel goed dat ik tot een generatie behoor die met zijn gat in de boter heeft geleefd. Mijn vader heeft de Tweede Wereldoorlog meegemaakt, mijn grootvader de Eerste én de Tweede. Ik ben geboren in 1949, heb geleefd in de jaren 60 en 70: the sky was the limit. De pil werd uitgevonden, aids bestond nog niet, en als je ergens naartoe wilde, ging je gewoon langs de weg staan met je duim omhoog. Zo geraakte je zonder problemen tot in Marrakech of Essaouira. En we deelden alles. Ik heb nooit een joint alleen gerookt.

»Voor de jeugd van tegenwoordig is het veel moeilijker, nog los van het coronavirus dat ze er nu bovenop krijgen. De jeugd kan niet meer op café, want dat is veel te duur geworden. De mensen die nu op café gaan, zijn dertigers. Toen ik 18 was, ging je naar het café op de hoek en je kon er zeker van zijn dat Noella, Linda en alle anderen er ook zouden zijn. En we luisterden naar muziek op vinyl. Of op de jukebox. Maar pas op, ik ga mee met de tijd: gisteren heb ik in de auto van mijn chauffeur nog naar Lonnie Holley geluisterd, de hele plaat, op Netflix!»

‘De details in het leven zijn sterker geworden. Als ik naar mensen kijk die ik al lang ken, zie ik hun gezicht totaal anders.’Beeld Alex Vanhee

HUMO Op Spotify, bedoel je?

ARNO «Spotify, ja. En daarna naar de laatste plaat van Bob Dylan: amai. Lonnie Holley, ken je die? Heel speciaal. Je moet ervoor zijn, maar heel straf. Hij is ook kunstenaar.»

HUMO Heb jij last gehad van de lockdown of kwam die voor jou eerder gelegen?

ARNO «Al die afgelaste optredens waren natuurlijk een tegenvaller, maar verder heb ik er geen last van gehad, nee. Een ongeluk bij een geluk. Ik ben geopereerd op 13 ­februari, kijk… (Trekt zijn shirt omhoog en laat een litteken zien dat in een halve cirkel zijn ­volledige onderbuik bestrijkt).»

HUMO En maar opscheppen dat je twintig kilo bent afgevallen! Je hebt gewoon een liposuctie laten doen.

ARNO «Nee, een keizersnede, ik heb een vijfling nu (lacht). En dat litteken: ’t is niet ver van mijn gat, maar ik moet er gelukkig niet op zitten.»

HUMO Heb je door de chemo last gehad van reuk- en smaakveranderingen?

ARNO «De eerste twee dagen wel, daarna was alles weer normaal.»

HUMO En is je kijk op het leven en de wereld veranderd?

ARNO «De details zijn sterker geworden. Als ik naar mensen kijk die ik al lang ken, zie ik hun gezicht totaal anders. Neem nu Axel daar (Arno doelt op fotograaf Alex Vanhee, red.): ik zie dingen in zijn gezicht die ik nooit eerder heb gezien. Zelfs bij mijn kinderen en mijn vriendin merk ik dat. Heel bizar.»

HUMO Had je vroeger niet net het tegenovergestelde? Volgens mij heb je me eens verteld dat je veel meer dan andere mensen het totaalbeeld zag.

ARNO «Klopt. Toen deden de details er veel minder toe. Komt dat door de chemo of door de corona? Ik weet het niet.»

HUMO Heb je het ook met geluiden?

ARNO «Ja. (Denkt na) Ja, de bassen komen er nog meer door. Dat heb ik altijd wel gehad: ik luisterde bijvoorbeeld liever naar vinylplaten dan naar cd’s omdat vinyl dieper en minder scherp klinkt, maar nu hoor ik de bassen nóg gedetailleerder. Bij die nieuwe van Bob Dylan merk ik het goed: de bassen dragen beter.

»Weet je wat ik goed vind? Dat de jonge mensen tegenwoordig ook naar Bob Dylan luisteren. Of naar oude blues. Dat was vroeger niet zo. De VRT zou trouwens eindelijk eens iets met haar muziekarchief moeten doen: wat daar allemaal in zit aan fantastische oude blues! Een paar jaar geleden heb ik er wat dingen uit opgevraagd voor een documentaire die ARTE over mij aan het maken was. Shit zeg, fantastische beelden van Sonny Boy Williamson, Memphis Slim, John Lee Hooker… Die gasten van ARTE lagen op ulder gat. En die klank is ongelooflijk. Dat is goud waard.»

HUMO Opgenomen in het Amerikaans Theater, niet?

ARNO «Neenee, in de studio aan Flagey. En al die Engelse en Amerikaanse artiesten die naar ‘Tienerklanken’ kwamen, omdat ze daar gratis een clip konden opnemen: Jimi Hendrix, The Rolling Stones, Pink Floyd, The Moody Blues…»

Een Mooi mysterie

HUMO Zijn de nieuwe liedjes die je hebt gemaakt anders dan anders?

ARNO «Jazeker. Er zit een nieuw geluid in mijn kop. Maar vraag me nu niet om dat uit te leggen. Muziek en geluid kun je niet uitleggen. Het is net die ongrijpbaarheid die het zo mooi maakt.»

HUMO Charles Bukowski belandde op zijn 35ste op de spoedafdeling met een interne bloeding aan de lever die hem bijna fataal werd. Toen hij het ziekenhuis verliet, zei de dokter dat hij niet lang meer zou leven als hij zou blijven drinken. Bukowski bleef drinken, begon als een gek gedichten te schrijven en werd 73.

ARNO «Bukowski: ik ben fan. Je moet hem die gedichten zelf horen lezen, dan zijn ze nóg beter. Er is ook een fantastische documentairefilm over hem, maar ik ben de titel vergeten.»

HUMO ‘Born into This’?

ARNO «Die! Met Tom Waits en Sean Penn, onder anderen. Geweldige film. Bukowski was heel Europees, vind ik, waarschijnlijk is het dat wat mij zo in hem aantrekt. Hij schreef wel in het Engels, maar oorspronkelijk kwam hij uit Duitsland.»

HUMO Waar ik met mijn Bukowski-verhaal naartoe wilde: drink jij nog?

ARNO «Eén glas wijn per dag.»

HUMO Naar het schijnt heb je er ook al meer gedronken?

ARNO «Eén keer, één avond. Hoe weet jij dat?»

HUMO Jouw maatje en mijn collega Stefanie de Jonge maakt zich zorgen over je.

ARNO «O, maar ik ben ook bezorgd over Stefanietje, hoor (lacht). Ik ben één keer dronken geweest, ja, daarna niet meer. Eén glas wijn per dag. Gisteren heb ik er twee gedronken, ik was met mijn broer gaan eten. Van de dokter mag ik er twee hebben, maar meestal hou ik het bij één. Eén rood wijntje.»

HUMO En voor de rest mag je alles eten?

ARNO «Ja. Ik ben niet ziek, hè.»

HUMO Moe?

ARNO «Ook niet. Geen last van. Geen pijn, niks. Ook niet als ik zing.»

HUMO In wat mijn afscheids­interview met Willy Willy is gebleken, hadden we het over zijn laatste plaat, die werd opgenomen voor hij het slechte nieuws kreeg, maar waar gek genoeg een paar songs op stonden waarop hij de wereld vaarwel leek te wuiven. Op jouw laatste plaat stond ‘Tjip tjip c’est fini’. Je bent er godzijdank nog, maar wat is dat toch met dat profetische vermogen van muziek?

ARNO «Ik heb dat samen met mijn vriendin geschreven. Ja, wat is dat, hè? Ik weet nog dat mijn broer zei over ‘Santeboutique’: ‘Arno, die plaat klinkt zo donker?’ Ik moet dat gevoeld hebben, in mijn onderbewustzijn. Heel bizar. In de muziek liggen het mentale en het fysieke heel dicht bij elkaar. Zeker bij mij. Ik ben aan optredens begonnen met een valling, en na het concert was ik genezen. Hoe komt zoiets? Eerlijk gezegd: ik wil het niet weten. Voor mij mag het een mysterie blijven. En ik heb mijn leven te danken aan dat mysterie. Ik was vroeger een raar ventje, hoor: ik stotterde, was autistisch en sloot me af. Muziek heeft alle deuren geopend. Ik heb geluk gehad, een fantastisch leven geleid. En ik heb het al gezegd: als ik ging sterven, dan had ik dat aanvaard. 71 jaar, jong. Alles gedaan, alles meegemaakt, alles gezien. Alleen voor mijn kinderen zou ik het erg gevonden hebben.»

HUMO Maar je bent er nog. En ik ben heel blij je nog eens gezien te hebben.

ARNO «Awel, van het­zelfde. Alleen spijtig van je ­lange haar. Je was vroeger zo’n mooi meisje (lacht).»

★★★

Na het interview trekt Arno met fotograaf Alex Vanhee en persverantwoordelijke Filip De Groote naar zijn kamer voor een korte fotosessie. Als de receptionist hem zijn kamersleutel geeft, zegt hij: ‘We gaan een ­triootje doen. Maar je moet je geen zorgen maken, we zijn goed verzekerd.’

Wat de dokters al wisten, weten wij nu ook: Arno is genezen.

Arno speelt op dinsdag 21 en vrijdag 24 juli op Rock Werchter Zomerbar. Info en tickets: rockwerchter.be.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234