SOS FestivalMarcel Vanthilt

'Mijn zoon vond het vreselijk gênant: 'Moest dat nu echt, pa?''

U weet het vast al, en anders hebben we slecht nieuws voor u: de festivalzomer van 2020 zal bij een mooie belofte blijven. Laten we, zoals op elke uitvaart, vooral dankbaar zijn voor de móóie momenten, en de leegte benutten om deze zomer elke week een andere prominente figuur naar zijn festivalverleden te polsen. Deze week: Marcel Vanthilt, die op radiozender Willy in zijn geheel eigen stijl het festivalwezen herdenkt met 'Rock Willy'.

HUMO Wat zul je het meest missen, behalve de muziek?

MARCEL VANTHILT «De mensen die je er tegen het lijf loopt, en het bijpraten met kennissen die je de andere maanden van het jaar amper ziet. Een festival is de uitgelezen plaats om in groep het zwijn uit te hangen, vooral als je niet meer naar huis moet omdat je pakweg een camionette als slaapplaats hebt opgevorderd. Nu, het gemis valt voor mij wel mee, want het lukte me in een reguliere festivalzomer niet meer om nog elke week op een andere wei te staan. Dat is namelijk heel vermoeiend als je een bekend gezicht hebt: ik ben altijd vriendelijk tegen iedereen en z'n zuster, maar ik kan je verzekeren dat na een uurtje gelal in je oor het leukste er wel af is (lacht).»

HUMO Wat is je allervroegste festivalherinnering?

VANTHILT «Dat moet Werchter 1978 zijn, de eerste editie die ik heb meegemaakt. Ik was 20 en ik schreef voor een muziekblad, waardoor ik ook toegang had tot de backstage - anders was ik wellicht niet gegaan (lacht). Er stonden amper zes groepen op de affiche, maar wel artiesten als Talking Heads, The Runaways, Dave Edmunds, Raymond en Gruppo Sportivo. De backstage was toen weinig meer dan een handvol caravans met een koelkast, en de mannen van Dr. Feelgood en Dave Edmunds hebben het samen op een geweldig zuipen gezet in zo'n caravan, waar amper één groep in paste. Het strafste was dat ze daarna nog een geweldig optreden hebben gespeeld, terwijl ik bang was dat niemand van hen nog een gitaar kon vasthouden.

»Ik moet bekennen dat ik weleens misbruik heb gemaakt van mijn bevoorrechte positie als geaccrediteerde journalist. In Jazz Bilzen, waar ik die zomer ook was, heb ik een zestal vrienden de backstage binnengesmokkeld door mijn persaccreditatie, een kartonnen kaartje met een pasfoto, door te geven: ze plakten er telkens een andere foto op. Ik zou het nu niet meer proberen.»

HUMO Heb je die zomer voor het eerst beseft wat livemuziek met een mens kan doen?

VANTHILT «Nee, dat was veel vroeger, als kind op een kermis in Leopoldsburg. Wie er speelde, weet ik niet meer: het moet één of ander balorkest geweest zijn, want we hadden thuis alleen platen van James Last en De Strangers en zij waren het alleszins niet. Maar ik vond het onmiddellijk interessant. De vaststelling dat je door op dingen te rammen een verhaal kunt vertellen, blijft me tot op vandaag boeien. De leukste plaats op een festival blijf ik daarom het podium vinden.»

HUMO Heb je je op het podium ooit geïntimideerd gevoeld door een held van jou die naar Arbeid Adelt! stond te kijken?

VANTHILT «Ik heb zelden oog voor wie er staat te kijken, maar ik heb me in de beginjaren wel vaak geamuseerd met de geluidsmensen, waar toen een paar notoire grapjassen bij zaten. Zo heb ik een paar keer naar de geluidsmixer aan de zijkant van het podium gezocht om te gebaren dat mijn monitor luider moest, en dan zag ik hem nee schudden, met grote proppen watten in de oren.»

HUMO Wat was je gedenkwaardigste bindtekst op een festivalpodium?

VANTHILT «Mijn aankondiging van de Ramones op Pukkelpop 1991. Ik was een grote fan, maar de groep liet bij monde van hun manager weten geen aankondiging te willen. Chokri Mahassine heeft het toen voor me opgenomen: 'Marcel kondigt áltijd aan.' Uiteindelijk gingen ze akkoord, op voorwaarde dat het kort zou zijn. De lichten gingen aan, het publiek schreeuwde zich schor en ik sprong pogoënd het podium op, maar ik had niet gezien dat er flesjes rond de monitors van Joey Ramone stonden, die natuurlijk omvielen. Toen ik in een plas water stond, besefte ik: ik moet hier weg. Waarop ik 'RAMONES!' schreeuwde en me uit de voeten maakte. Die manager kwaad! Maar zeg nu zelf: is er een betere manier om de Ramones aan te kondigen?»

HUMO Komt die ook in aanmerking als je gênantste festivalherinnering? Ik herinner me een Pukkelpop-editie waarbij je je broek afstak op het podium.

VANTHILT «Op verzoek! En het was een klein podium: ik werd in een hoekje van de wei op een podium geduwd waar toevallig net een schuimfuif aan de gang was. 'Broek af!' werd er geroepen. Ja, dan kun je niet anders, hè. Ik heb wel inderhaast een sanseveria uit het decor geplukt om de edelste delen te bedekken. Als het al een gênant moment was, dan vooral voor mijn zoon. Die was achteraf minder te spreken over mijn optreden: 'Moest dat nu echt, pa?' (lacht

HUMO Wat was het beste festivaloptreden dat je ooit hebt gezien?

VANTHILT «Dat is een buitenbeentje, maar technisch gezien wel een festivaloptreden omdat het op de wei van Pukkelpop was. In 1990 was dat, de eerste keer dat ik er presenteerde en de laatste keer in Leopoldsburg. Je moest als medewerker heel vroeg aanwezig zijn, want anders was er geen doorkomen meer aan. Ik kwam om halfacht aan en op dat moment stonden Nick Cave and The Bad Seeds te soundchecken: ze moesten pas als allerlaatste spelen, maar ze waren na een concert in Duitsland doorgereden en wilden op Pukkelpop eerst het geluid afstellen voor ze gingen slapen. Een onsterfelijk moment: geen ziel op de wei, de ochtenddauw nog op het gras, en de groep zette 'The Ship Song' in alsof het alleen voor mij was. Onwezenlijk. Die avond was het wel anders. Blixa Bargeld was behoorlijk beschonken en hij maakte zich de hele tijd kwaad op de geluidsman, tot bleek dat hij zijn gitaar niet had ingeplugd.»

HUMO Was dat ook het raarste optreden dat je ooit hebt gezien?

VANTHILT «Nee, dan denk ik aan een bijzonder vreemd optreden van de nog erg jonge Red Hot Chili Peppers in Londen, in een club voor amper vijftig man. Na drie nummers bolden de gitarist en de drummer het af, waarop Flea de tijd probeerde te doden met een bassolo. Ze kwamen weer terug, maar verdwenen daarna nog een paar keer. In die tijd werd er nog gretig gespoten in de groep, en ik veronderstel dat ze om de zoveel tijd een shot nodig hadden.»

HUMO En het slechtste concert?

VANTHILT «Dat zijn er veel, vrees ik (lacht). Doorgaans geldt: als ik een festivaloptreden helemaal heb uitgekeken, dan was het héél goed. Ik begrijp dat niet iedereen Nick Cave kan zijn, maar je moet je publiek toch een beetje kunnen bezweren. Ik heb ooit Kings of Leon gezien: oervervelend, maar ze hebben wel een half miljoen euro gevangen als headliner. Dat is het probleem van vandaag: er zijn te weinig headliners. Vooral nieuwere. Pearl Jam of Foo Fighters zijn oude groepen, hè.»

HUMO Welke groepen, dood of levend, staan dan op je droomaffiche? Vergeet ook jezelf niet te programmeren.

VANTHILT «In dat geval zou ik Arbeid Adelt!-nummers laten spelen door iemand anders. Door een begrafenisorkest uit New Orleans, of door The Bad Seeds. De Talking Heads mogen ook altijd komen, of David Byrne, als hij weer iets doet zoals twee jaar geleden op Werchter, met die grijze maatpakken en die choreografie. En van bij ons: Soulwax

HUMO Is er ook een muziekgenre annex festival dat je niet snapt?

VANTHILT «Ik vind technomuziek heel interessant, maar veel van de dj-scene gaat toch aan me voorbij. Veel optredens hebben een voorspelbare opbouw, waardoor ik er al snel niets meer aan vind.»

HUMO Wat is volgens jou het gezelligste festival?

VANTHILT «Dan ga ik voor één van de kleinere. De Paulusfeesten in Oostende, bijvoorbeeld: dat is nog altijd een volksfeest. En betaalbaar bovendien: die zijn nog gratis, terwijl je anders al snel 500 euro kwijt bent voor een festivalweekend.»

HUMO Wanneer kunnen we weer naar festivals, denk je? En zal het dan anders zijn dan vroeger?

VANTHILT «Ik zie het niet zo somber in, hoor: festivals spelen zich doorgaans af in de openlucht, op weiden waar je wel anderhalve meter afstand kunt houden. Zo wordt het natuurlijk moeilijk om winstgevend te zijn, maar je zou je festival ook kunnen streamen: ik verwacht heel wat vernieuwingen in de sector. Is het geen idee om, ik zeg maar iets, tegen betaling streams aan te bieden van groepen die een privéconcert spelen?»

HUMO Wat is het eerste wat je zult doen als je weer op een festivalweide staat?

VANTHILT «Tegen iedereen vriendelijk goedendag zeggen. Het eerste uur toch (lacht).»

Rock Willy, Willy, maandag tot donderdag, 16.00

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234