Miley Cyrus Beeld Humo
Miley CyrusBeeld Humo

InterviewMiley Cyrus

Miley Cyrus: ‘Ik heb geen drank en drugs meer nodig om me te amuseren’

Een tijdlang zag het ernaar uit dat de 27 Club, de macabere eregalerij van beloftevolle jonge sterren die hun 28ste nooit haalden, zich mocht opmaken voor een nieuw lidmaatschap. Miley Cyrus, jaren geleden voor het voetlicht getreden als Disney-sterretje, haalde vaker de pers met drank, drugs en uitspattingen dan met haar muziek. Maar kijk, met haar 28ste verjaardag achter de rug en een alcoholvrije Heineken in de hand – ‘voor het gevoel’ – ziet het er vandaag beter uit dan ooit. Haar verjaardag vierde Cyrus met ‘Plastic Hearts’, de plaat die haar eindelijk het respect oplevert dat ze misschien al die tijd wel waard was.

Als inspiratie voor ‘Plastic Hearts’ noemt Miley Cyrus vooral vrouwennamen: Dolly Parton, Debbie Harry, Joan Jett. En niet te vergeten: Stevie Nicks. Op ‘Midnight Sky’ doet Cyrus zich immers te goed aan haar ‘Edge of Seventeen’ – mét Nicks’ zegen.

– Was de plaat al af toen ‘Midnight Sky’ uitkwam?

MILEY CYRUS «Ja, vrijwel alle nummers waren klaar – behalve ‘Midnight Sky’. ‘Angels Like You’ was voorbestemd om de eerste single te worden, maar toen kreeg ik de drang om de studio weer in te stappen en nog één ding te proberen schrijven. Toen Stevie Nicks haar zegen uitsprak over het resultaat, wist ik dat dat de juiste beslissing was geweest, want zo voelt het alsof ze deze hele fase in mijn leven goedkeurt.»

– De mate van respect die je nu te beurt valt, is redelijk nieuw in je carrière. Doet je dat iets?

CYRUS «Het bewijst vooral dat mijn gevoel dat muziek momenteel dé prioriteit is, juist zit. En dat vele anderen er ook zo over denken. (Wijst naar een foto uit 2013 waarop ze aan een ijshoorntje likt) Kijk naar die fucking foto: toen ging het niet om de muziek. Ik bedoel maar: de muziek was wel de motor, maar alles wat erbij kwam kijken, overschaduwde na een tijdje de nummers die erachter zaten. Vooral dan rond 2013, de periode waarin ik ‘Bangerz’ uitbracht. Nu voelt het anders. Voor het eerst lijkt de lof die me te beurt valt in de eerste plaats gericht op de muziek, en dat gevoel is heerlijk.»

– Het is ooit wel anders geweest, bedoel je?

CYRUS «Toen kreeg ik zelfs verwijten te slikken. ‘Why the fuck sta je als getalenteerde zangeres zo met je kont te schudden? Dat leidt af van de muziek.’ Zulke opmerkingen kreeg ik dan. Maar ik ben opgegroeid met de talkshow van Cher op tv, ik hou nu eenmaal van showbusiness en entertainment. Ik heb popcultuur erg hoog zitten, zie je, en daarbij horen voor mij nu eenmaal ook onvergetelijke momenten zoals die in mijn optredens van toen.

null Beeld Humo
Beeld Humo

»Het is een mes dat aan twee kanten snijdt. Ik hield van die grootse momenten, en hoe ze daarna opgeblazen werden in de media. Maar tegelijk vroeg ik me af: heeft iemand eigenlijk wel het nummer gehoord dat ondertussen speelde? Als je terugdenkt aan een song als ‘Wrecking Ball’, dan denkt niemand nog aan de pijn die in dat nummer zit. Niemand herinnert zich hoe ik in de clip in de camera keek en huilde, maar iedereen weet wél nog dat ik naakt op die bal heen en weer slingerde. Vraag me niet wiens schuld dat is. Misschien de mijne, of misschien zijn onze hersenen wel zo geprogrammeerd dat ze alles met een seksuele connotatie beter opslaan dan de dingen die – bij gebrek aan een beter woord – met kunst te maken hebben.

»Ik geloof in de kracht van seksualiteit, maar popcultuur is toch meer dan naakte popsterren? Ik hou bijvoorbeeld van Dolly Parton om wie ze is als personage op het podium, maar ook om haar muziek.»

– Wat door sommigen als afleiding wordt gezien, kan een nummer ook kracht bijzetten.

CYRUS «Kijk naar David Bowie: als hij het podium opkwam, had dat iets buitenaards. Het is ook om die reden dat Joan Jett vandaag een idool voor me is. Haar groep The Runaways was eigenlijk een tienerband, maar tegelijk waren ze rebels: meisjes deden in die tijd niet wat zij deden.

»Soms denk ik: konden we onszelf maar even hoog inschatten als we anderen inschatten. Ik worstel al mijn hele carrière met de reflex om mijn eigen inbreng zoveel mogelijk te relativeren. Toen ik ‘Dead Petz’ uitbracht, zat ik te vitten op ‘Bangerz’, terwijl ik ten tijde van ‘Bangerz’ zat te kappen op mijn dagen als kindsterretje. Telkens ik een evolutie doormaak, voel ik bijna vanzelf de neiging om me te schamen voor wie ik daarvoor was. Misschien is dat wel volwassen worden: vrede hebben met wie je voorheen was. Mijn therapeut vraagt me altijd: ‘Zou je zus ooit tegen je praten zoals jij tegen jezelf praat?’ Zou ik de shit die ik tegen mezelf zeg ooit tegen anderen zeggen, tegen mensen van wie ik hou? Ik ben vrij zeker van niet.

»Ik heb me lange tijd allesbehalve goed in mijn vel gevoeld. Toen ik 26 werd, vond ik het tijd om nuchter te worden. Je 27ste wordt door veel mensen gezien als een drempel: of je leeft verder, of je sterft als jonge legende. Veel zin om me bij de 27 Club te voegen had ik niet, dus stopte ik met drinken. Jammer genoeg ben ik zoals zoveel nuchtere mensen weer beginnen te drinken tijdens de pandemie. Het was een strijd om me weer los te werken van de greep die drank op me heeft, maar nu ben ik weer vijf weken nuchter.»

‘Toen ik me op het huiselijk leven stortte, dacht iedereen dat ik een sprookjes­bestaan leidde. Maar ik heb nooit méér drank en drugs gebruikt dan toen.’ Beeld Humo
‘Toen ik me op het huiselijk leven stortte, dacht iedereen dat ik een sprookjes­bestaan leidde. Maar ik heb nooit méér drank en drugs gebruikt dan toen.’Beeld Humo

– Ging het alleen om alcohol?

CYRUS «Alleen om het drinken, ja. Drugs heb ik al jaren niet meer aangeraakt. Ik probeer heel erg hard om niet naïef over te komen, en ik kan de toekomst natuurlijk niet voorspellen, maar ik acht de kans dat ik ooit weer aan de drugs raak heel klein. Ik nam vooral hallucinogene paddenstoelen: dat vond ik heel leuk vroeger, maar ik zie er mezelf niet opnieuw mee beginnen. Daar is het te intens voor. Ooit geprobeerd?»

– Nee.

CYRUS «Ayahuasca was misschien wel mijn favoriete drug, een plantenbrouwsel dat Zuid-Amerikaanse indianenstammen drinken om te hallucineren. Als ik eraan begon, vroeg ik de hele tijd aan anderen of ze hun leven ook net hadden voelen veranderen. ‘Ben jij ook een nieuwe mens ineens?’ Ik was altijd de enige (lacht). ‘Natuurlijk moet net jij weer de extreemste trip najagen,’ zeiden ze dan. ‘Je bént al zo extreem.’ Een sjamaan die bekend is met ayahuasca zei me dat de meeste mensen het dertig keer moeten proberen voor ze zo’n sterke trip beleven als ik had gehad. Echt waar: ik zag slangen die me kwamen ontvoeren en alles erop en eraan. Pretty crazy, maar ik vond het geweldig.»

– Was nuchter worden een wens of een noodzaak?

CYRUS «Het was een keuze, maar het hangt er maar van af hoe je ernaar kijkt. Ik wil gewoon alles nú beleven. Dat idee zit ook in ‘Midnight Sky’: ‘Forever and ever no more.’ Ik wil het nu doen. Gelukkig ben ik goed in afkicken. Ik heb thuis bijvoorbeeld een wietmachine staan, van boven tot onder gevuld, maar ik heb er nog nooit iets uitgehaald – met een cocaïnemachine was dat misschien anders geweest.

»Ik heb drank en drugs alleszins niet meer nodig om me te amuseren. Nu beleef ik net het meeste plezier wanneer ik het gevoel krijg dat ik mijn potentieel ten volste benut. Door mijn eigen glazen plafond breken, that’s fucking fun for me.»

SLUT SHAMING

– Rockmuziek was altijd al een stip op je radar, van het spelen van Nirvana-covers tot het door hem geschreven ‘Say Hello 2 Heaven’ ter ere van Chris Cornell in 2019. Een plaat als ‘Plastic Hearts’ zat er dus al even aan te komen, maar waarom nu?

CYRUS «Ik zou kunnen beweren dat ik het allemaal zo gepland heb en dat ik een fucking strategisch genie ben, maar helaas: ik weet zelfs nooit welk soort plaat ik aan het maken ben tot ik ermee klaar ben. Maar wat het resultaat ook is: om de één of andere reden werkt het altijd, en past het perfect bij mijn manier van leven. Omdat de muziek altijd oprecht is, denk ik. Ik ben opgegroeid met countrymuziek om me heen. Als je alleen maar mensen verhalen hoort vertellen in hun muziek, dan ga je dat later zelf doen.»

– In ‘Angels Like You’ zit een intrigerende tekstflard: ‘I’m everything they said I would be.’ Je bent al half je leven een publiek figuur, en in die tijd hebben wel een miljoen meningen over jou de ronde gedaan. Hoe denk je dat er vandaag naar je gekeken wordt?

CYRUS «Heel anders dan voordien. Sinds ‘Midnight Sky’ is er véél veranderd, voel ik. Er werd hier en daar wel naar me opgekeken, maar ‘crazy’ was een etiket dat opvallend vaak terugkwam. The c-word. En als het dat niet was, dan was ik wel instabiel of had ik volgens sommigen een koude persoonlijkheid. Daar gaat ‘Angels Like You’ over: als ik al egoïstisch of koud overkom, dan is dat vooral een overlevingsstrategie. Als ik daardoor niet ben wat jij nodig hebt, jammer dan.

»Ik heb het gevoel dat we de laatste twee jaar belangrijke stappen hebben gezet op dat vlak, in de manier hoe we naar vrouwen en hun lichaam kijken. Is slut shaming nog altijd een ding, bijvoorbeeld? Mij overkwam het vroeger de hele tijd, maar nu is het alweer een poos geleden. Toen ik 16 was, gebeurde het geregeld dat ik commentaar kreeg op mijn lichaam in de pers. Nu beginnen mensen zich eindelijk af te vragen of dat eigenlijk wel oké is, de borsten van een 16-jarige omcirkelen op een foto om er kritiek op te geven. Op welke manier maakte dat van mij dan de bad guy? Nu beginnen mensen voor het eerst te zien wie de schuldige is in zulke scenario’s, en wie het slachtoffer.»

– Ondervind je nog gevolgen van de intense kritiek die je als jong meisje moest slikken op je lichaam? Of over je seksualiteit?

CYRUS «Ik weet niet meer hoe gekwetst ik me toen voelde, maar er zal vast wel iets van die commentaren zijn blijven plakken.»

– Hoe voelden je ouders zich toen er privéfoto’s van je gelekt werden en die gretig de ronde deden?

CYRUS «Mijn vader probeerde het vooral te negeren. Fijn, want op dat vlak was ik zoals ieder tienermeisje: ik had het liever niet over seksualiteit of zo met mijn vader. Mijn moeder was wel erg boos, denk ik. Ik denk dat ze bang was dat het vooral zou afleiden van wat ik kon. Ze kende mijn stem en mijn talent, en ze vond het allicht vooral heel erg dat die overschaduwd zouden worden omdat ik ergens aan het strippen was geslagen.»

‘Van ‘Wrecking Ball’ herinnert niemand zich de pijn die in dat nummer zit, maar iedereen weet wél dat ik naakt op die bal zat.’ (Foto: Miley Cyrus met een vette knipoog naar de clip uit 2013.) Beeld AFP
‘Van ‘Wrecking Ball’ herinnert niemand zich de pijn die in dat nummer zit, maar iedereen weet wél dat ik naakt op die bal zat.’ (Foto: Miley Cyrus met een vette knipoog naar de clip uit 2013.)Beeld AFP

– Herinner je je nog je eerste zelfgeschreven nummer?

CYRUS «‘Pink Isn’t a Color, It’s an Attitude’, heette dat. De tekst ging als volgt: ‘It’s the sparkle in the shine / It’s the green and the grass to kick in the ass’. Het was meer poprock dan wat anders, een beetje in de stijl van Avril Lavigne. Ik herinner me er nog eentje: ‘Evil Mother in the Dead of the Night’. Dat ging over mijn eigen moeder die zogezegd geluk probeerde te kopen in een shoppingcenter. Toen ik jonger was, sleepte ze me voortdurend mee naar winkels. Tegen mijn zin. Dat vond ik heel oppervlakkig van haar, dus schreef ik er een liedje over. Ik heb het zelfs ooit gezongen voor haar. ‘You little bitch,’ was haar reactie.»

– Hoe oud was je toen?

CYRUS «Ik moet 10 geweest zijn. Op die leeftijd begon ik voor het eerst aan eigen nummers. Maar ik zou er niet aan dénken om die ooit uit te brengen. Er zou bovendien een probleem zijn met de rechten: de zin ‘Pink isn’t a color, it’s an attitude’ had ik ergens gelezen, op een T-shirt allicht. Geniaal, dacht ik op die leeftijd, dus gebruikte ik die maar als songtitel. We hebben het wel ooit gespeeld met Blue Roses, mijn eerste groep – een girl rock band.»

– Hoe moeilijk was het om een muziekcarrière op te bouwen terwijl iedereen je kende van een Disney-programma?

CYRUS «De evoluties die ik wou doormaken, moesten alleszins heel vroeg in mijn carrière gebeuren, want dat programma leek op dat moment veel groter dan alles wat ik zelf ooit kon worden. Ik kon me er dus maar beter van losmaken. Wist je dat zelfs ‘Old Town Road’ het gevolg is van mijn rol in ‘Hannah Montana’? Lil Nas X keek toen hij jong was naar mijn programma en leerde zo mijn vader kennen. Met hem wil ik ooit samenwerken, dacht hij toen al. Zo zie je maar.»

– Ben je eindelijk van die angst verlost, of maak je je nog altijd zorgen dat mensen je zullen beoordelen op wie je vroeger was?

CYRUS «Ondertussen ben ik die wel ontstegen, denk ik. Ik heb alleszins stappen gezet, daar ben ik wel zeker van. Ik ben nu vooral bezig met wat ik nu doe, en met wie ik nu ben. Al wat ik ooit wou als artiest was respect. Trots kunnen zijn op wat ik maak. Zonder toewijding lukt dat niemand, besef ik, dus werk ik er nog altijd hard voor.

»Op een bepaald moment begin je te merken dat krantenkoppen en cijfers je niet meer zo doen duizelen als in je begindagen. Er komt ook echt een dosis dopamine vrij in je brein als mensen het over je hebben, of als je voorbij een rek vol bladen loopt en merkt dat je op vrijwel elke cover staat, maar dat slijt na een tijdje. Al kunnen zulke dingen je in het begin erg onzeker maken als je niet stevig genoeg in je schoenen staat.»

– Het is al sinds ‘Bangerz’ uit 2013 geleden dat je nog op een arenatournee bent vertrokken. Was dat een bewuste keuze, wegblijven van de grote zalen?

CYRUS «Ik wou de verwachtingen negeren. Er zijn zó veel zitjes die gevuld moeten raken als je in zulke grote zalen speelt, met allemaal mensen die je zó graag moeten zien dat ze een ticket kopen. Met die verwachtingen was ik liever even niet bezig.»

WANHOOPSHUWELIJK

‘Ik neem mijn mentale en fysieke gezondheid serieuzer dan ooit,’ zegt Cyrus. Om tot dat punt te komen, moest ze een moeilijke periode door. Eind 2018 werd het huis in Malibu dat ze deelde met Liam Hemsworth verwoest in een bosbrand. Het stel, dat zes jaar verloofd was, besloot een maand later te trouwen. Acht maanden later waren de twee uit elkaar.

CYRUS «Het klinkt misschien gek, maar op een manier kwam die brand niet helemaal ongelegen. Hij dwong me om te doen wat ik niet kon voor mezelf: hij nam iets weg dat niet langer nut had, en dat me uiteindelijk ook niet gelukkiger maakte. De beslissing om te trouwen kwam daaruit voort: het was een laatste wanhopige poging om mezelf te redden en toch nog geluk te vinden.»

‘De beslissing om te trouwen was een laatste wanhopige poging om mezelf te redden en toch nog geluk te vinden.’ (Foto: met ex-man Liam Hemsworth.) Beeld Photo News
‘De beslissing om te trouwen was een laatste wanhopige poging om mezelf te redden en toch nog geluk te vinden.’ (Foto: met ex-man Liam Hemsworth.)Beeld Photo News

– Toen in 2017 ‘Younger Now’ uitkwam, besloot je om helemaal niet te touren. Je bleef liever thuis bij je varkens, zei je. En bij Liam.

CYRUS «Ik verkende toen volop het huiselijke leven, wat op dat moment erg juist aanvoelde. Ik ben nog altijd blij dat ik toen die keuze gemaakt heb, want door die periode weet ik wat ik kan en níét kan zijn – voor mezelf en voor anderen. Het leek voor de buitenwereld alsof ik een sprookjesbestaan leidde, besef ik, maar niets was minder waar. Ik experimenteerde met drank en drugs, en de mensen met wie ik me omringde, waren niet de juiste voor mij.»

– Het huiselijke leven ging voor jou dus hand in hand met experimenteren met drank en drugs?

CYRUS «O ja, voor mij viel dat samen. Gek, want het was tegelijk een tijd waarin er in de media opvallend mild naar me gekeken werd. Alsof ik toen plots zuiverder op de graat was of zo. Ik denk dat het veel te maken heeft met mijn haar: alsof aan de hand daarvan afgelezen kan worden hoe turbulent mijn leven op dat moment is. ‘Lang en blond: oké, momenteel is ze bij haar zinnen. Onmógelijk dat ze dag in dag uit aan de drugs zit, want dan verft ze haar haar en laat ze haar okselhaar weer groeien.’ (lacht)»

– Wat een heel stereotiep beeld is van vrouwen.

CYRUS «En of. ‘O, ze heeft een man nu. Ze leeft samen met hem en speelt de goede huisvrouw’: dat was toen de veronderstelling. Dude, ik was nooit zó van het paadje als in die dagen. Het is net door die tijd dat ik nu zo hard wil werken aan mijn nuchterheid. Wat ik zocht in drank en drugs heb ik er nooit in gevonden, en dat probeer ik nu te onthouden. ’s Ochtends op een kussen zitten mediteren en hopen op beterschap doet het ’m niet voor mij, dus werk ik gewoon hard.»

– In de herfst van 2019 moest je onder het mes voor een overbelasting van de stembanden. Het laatste nummer dat je daarvoor uitbracht, was ‘Slide Away’, waarin je komaf maakte met je huwelijk. Wanneer heb je dat geschreven?

CYRUS «Toen ik nog in die relatie zat met Liam, vóór de brand, en we nog in ons huis woonden. Je hoort in dat nummer al dat ik weg wou uit dat leven: ‘I want my house in the hills / I don’t want the whiskey and pills’. Vreemd, want ik kan niet zeggen wat er nu eerst kwam: de kunst of het leven? Heb ik dat nummer gemaakt omdat mijn leven me ertoe dwong, of is mijn leven net die kant uitgegaan omdat ik die wens heb uitgesproken? Is iets neerschrijven zo’n machtige daad dat je er zelf door verandert?

»Muziek maken is volgens mij soms onmogelijk zonder iets op te offeren. Sommige nummers die mensen kunnen helpen om zich minder eenzaam te voelen, kunnen evengoed de kracht bezitten om iemand te kwetsen. Is het dat waard? Moet je muziek dan wel zo eerlijk zijn? Zoals Dolly Parton ook zei: ‘Er zijn twee kanten aan elk verhaal. Is het dan wel eerlijk om alleen jouw kant in een nummer te gieten?’ Want je maakt niet per se een nummer om iemand te kwetsen, maar soms is dat wel het gevolg. Een song als ‘Angels Like You’ is niet bepaald een pretje als die toevallig over jou gaat. Niet met zinnen als: ‘You’re going to wish we never met on the day I leave.’»

– In ‘Hate Me’ mijmer je over wat er zal gebeuren als je ooit komt te sterven. Sta je vaak stil bij je sterfelijkheid?

CYRUS «Doet iedereen dat niet af en toe? Angst voel ik niet, want bang zijn voor iets dat onafwendbaar is, vind ik tijdverspilling. Maar stilstaan bij de aard van het leven en de dood is voor mij een onlosmakelijk deel van dankbaar zijn voor het leven. Het hoort bij mijn voornemen om elke seconde te doen tellen. Grappig, want vroeger was dat voornemen net de reden om me te bezatten. Live life to the fullest, dacht ik. Maar leef je je leven wel voluit als je je er de volgende ochtend niets meer van kunt herinneren? ‘Live fast, die young’ is nu het plan niet meer.»

– Als je stilstaat bij je sterfelijkheid, denk je dan ook na over je nalatenschap?

CYRUS «Ik wil voor anderen betekenen wat Debbie Harry voor mij heeft betekend: ze effende een pad voor de volgende generatie artiesten. Het moet toch heerlijk zijn om herinnerd te worden als iemand die iets gecreëerd heeft wat daarvoor niet bestond? Of om bekend te staan als iemand die iets geschonken heeft waarvan mensen niet wisten dat ze het nodig hadden, maar dat ze achteraf nooit meer willen missen? Als artiest lijkt me dat het hoogst haalbare, maar voor de rest? No idea.

»Ik vind mezelf een vrij goede dochter, en ik ben fucking very dedicated als het op mijn familie aankomt. En daarnaast hoop ik vooral dat ik zal blijven vechten voor wat ik belangrijk vind, of het nu om rechten voor benadeelde groepen gaat of de strijd tegen andere onrechtvaardigheden in de wereld. Dat blijft een prioriteit, en daarvoor heb ik een paar jaar geleden ook de Happy Hippie Foundation opgericht. Ik heb nog zoveel te doen. Stiekem hoop ik vooral dat hetgene waarvoor ik het langst herinnerd zal worden, nog moet gebeuren.»

© Rolling Stone

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234